{"id":1671,"date":"2023-06-02T13:53:07","date_gmt":"2023-06-02T11:53:07","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=1671"},"modified":"2023-06-02T14:10:22","modified_gmt":"2023-06-02T12:10:22","slug":"asthma-odetchnal-recenzja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2023\/06\/02\/asthma-odetchnal-recenzja\/","title":{"rendered":"asthma odetchn\u0105\u0142 (recenzja)"},"content":{"rendered":"\n

Jak bardzo inaczej mo\u017ce brzmie\u0107 twoja p\u0142yta wzgl\u0119dem poprzedniczki? Dla asthmy<\/strong>, oficjalnie debiutuj\u0105cego w 2021 roku ch\u0142opaka z Bielska-Bia\u0142ej, to nie jest tylko pytanie. To raczej wyzwanie. <\/p>\n\n\n\n

„manifest” by\u0142 produkowany przez M\u0142odego<\/strong> w duchu lat 90., z licznymi nawi\u0105zaniami do kontrkultury lat 80. Raper dzia\u0142a\u0142 w trybie publicystycznym, socjologizuj\u0105cym, kt\u00f3rego polski hip-hop nadu\u017cy\u0142 tak mocno, \u017ce na d\u0142ugo si\u0119 nim zm\u0119czy\u0142. Stanowi\u0142 nadziej\u0119 dla tych, kt\u00f3rzy chcieli, \u017ceby m\u0142odzi byli zaanga\u017cowani, wyrazi\u015bci i zbuntowani. <\/p>\n\n\n\n

W\u0142a\u015bnie wydane „nowe \u017cycie” ka\u017cdy numer przypisuje innemu producentowi, to mozaika, ale brzmi\u0105ca przewa\u017cnie jak tu i teraz, bez wi\u0119kszych sentyment\u00f3w. Gospodarz patrzy do \u015brodka du\u017co cz\u0119\u015bciej ni\u017c na zewn\u0105trz. Przekaz potrafi si\u0119 rozmy\u0107 za spraw\u0105 emocji albo dlatego, \u017ce tw\u00f3rca chc\u0119 si\u0119 pobawi\u0107 d\u017awi\u0119kiem i s\u0142owem. <\/p>\n\n\n\n

\"\"
By\u0142o z asthm\u0105 ci\u0119\u017cko. Ale wsta\u0142 i nie by\u0142 sam, a s\u0119p mi\u0142o\u015bci nie zdo\u0142a\u0142 go rozdzioba\u0107<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Tu wi\u0119c kolejne pytanie, czy mo\u017cna m\u00f3wi\u0107 o rozczarowaniu? Nie. Wielostyl asthmy ma za spraw\u0105 jego osobowo\u015bci wsp\u00f3lny mianownik, a to dla m\u0142odego artysty du\u017cy komplement. Pomimo rozsypania producent\u00f3w i bardzo wielu go\u015bci „Nowe \u017cycie” brzmi jak album, jak proces uk\u0142adania si\u0119 ze sob\u0105, przej\u015bcia labiryntu we w\u0142asnej zm\u0119czonej g\u0142owie: krzepni\u0119cia, szukania, wyj\u015bcia z chorobliwego niepokoju i odnajdywania harmonii po stracie, po zmianie, po przewarto\u015bciowaniach. <\/p>\n\n\n\n

Nie ma tu \u017cadnego ostentacyjnego palenia most\u00f3w. M\u0142ody z „Manifestu” wraca w „on the road”, sam numer jest nawini\u0119ty z ca\u0142ym umiej\u0119tnie uchwyconym nieprofesjonalnym wdzi\u0119kiem i naiwno\u015bci\u0105 nawijek „najntis\u00f3w”. Singlowe „fuck that shit” na \u015bwietnym, psychoaktywnym bicie Si\u00f3dmego<\/strong> niesie wersy Zatapiam ci\u0119 w fotel ch\u0142opie i wbijam sopel w potylic\u0119 \/ To o tym, co widz\u0119, a nie „Co tam panie w polityce?”<\/em>, za to dwa numery p\u00f3\u017aniej g\u0119ste, kleiste „el chapo” (prod. 1988<\/strong>) przynosi dobrze pami\u0119tane i cenione oskar\u017cycielskie, publicystyczne zaci\u0119cie.<\/p>\n\n\n\n

Je\u017celi si\u0119 do czego\u015b czepia\u0107, to zdarza si\u0119 asthmie pojecha\u0107 jak na pierwszej Mole\u015bcie, nawet gdy bit czy klimat utworu tego nie usprawiedliwiaj\u0105. Wola\u0142bym „smooth talk” bez rymowania pope\u0142ni\u0142em \/ wbi\u0142em \/ zobaczy\u0142em \/ straci\u0142em \/ zostawi\u0142em. <\/em> Rozumiem trapow\u0105 konwencj\u0119 „\u017cylety” (producent scolop333ndra<\/strong> sam troch\u0119 od niej na koniec ucieka), przyspieszenia, Pop Smoke’a w odniesieniach , ale jednak przy typowym rapowym ignorant shit pokroju \u017cycie to suka, wi\u0119c si\u0119 nie spuszczam \/ ze szmatami polec\u0119 dwutakt<\/em> czu\u0107 dysonans. M\u0142ody raper nadal za mocno nasi\u0105ka tym, co s\u0142ysza\u0142 – w moim odczuciu w „sick” za du\u017co z Guziora, w „na pewno” za du\u017co z Otsochodzi.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Troch\u0119 raper, troch\u0119 punk, troch\u0119 aktor. Ca\u0142y asthma. <\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Tam gdzie gani\u0119, musz\u0119 te\u017c od razu chwali\u0107. Rewelacyjnie wypadaj\u0105 wolne numery, na przyk\u0142ad rozp\u0142yni\u0119te, zrobione z czarnym feelingiem „serce” Moo Latte.<\/strong> Tu asthma zgubi\u0142 kanciasto\u015b\u0107 z debiutu, styl jest mruczany, zdyszany, przystaj\u0105cy. W „gizmo” nie kaleczy vibe’u Soulpete<\/strong>, wtapia si\u0119 w niego, czu\u0107 \u015bwiadomo\u015b\u0107 w pos\u0142ugiwaniu si\u0119 g\u0142osem. Mam wra\u017cenie, \u017ce nie trzeba by rozumie\u0107 tekstu w „bubbie gumpie”, bo wokal wraz z cudownie odpr\u0119\u017conym, organicznym podk\u0142adem SHD\u00d8W<\/strong>a przekazuje ca\u0142\u0105 aur\u0119. Swoj\u0105 drog\u0105, zamieni\u0142bym ten kawa\u0142ek miejscami z „nowym \u017cyciem” (uwaga na fantastyczny refren Pr\u00f3\u017cni<\/strong>), bo razem z otwieraj\u0105cym „sick” tworzy zgrabn\u0105 kompozycyjn\u0105 klamr\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Staram si\u0119 przy opisywaniu ka\u017cdego z utwor\u00f3w napomkn\u0105\u0107 co\u015b na temat muzyki, lecz tu si\u0119 bez pe\u0142nego akapitu nie obejdzie. To jest bezb\u0142\u0119dna, fantastyczna selekcja. „starowi\u015blna 33”, dziecko Uphill productions<\/strong>, bez gitar i freejazzowej tr\u0105bki na koniec, przekaza\u0142aby p\u00f3\u0142 tych emocji. W „pornography and ecstasy” Plash<\/strong> wje\u017cd\u017ca jak Rick Rubin na czarny album Jaya-Z, a nolyrics<\/strong> umuzyczniaj\u0105 now\u0105 szko\u0142\u0119 rapu na tyle dobrze, \u017ce nie irytuj\u0105 frywolne, rozstrzelone s\u0142owotoki asthmy. Nie ma potrzeby \u0142apania go za s\u0142\u00f3wka. <\/p>\n\n\n\n

I za to chyba ceni\u0119 „nowe \u017cycie” najbardziej. asthma pod\u017awign\u0105\u0142 si\u0119 i zda\u0142 egzamin hmm… mo\u017ce jeszcze nie muzycznej dojrza\u0142o\u015bci, za to wszechstronno\u015bci. I zrobi\u0142 to na tyle dobrze, \u017ce rapera nie traktuje si\u0119 jako przeka\u017anika tre\u015bci, no\u015bnika tekstu, tylko muzyka. Parafrazuj\u0105c Lechonia – wiosn\u0105 nie wyklepane wierszyki, a muzyk\u0119 us\u0142ysza\u0142em. Tak\u0105 robion\u0105 w zgodzie z pulsem, z groove’em, z chwil\u0105, ze sob\u0105. I zobaczy\u0142em w tym malowaniu nastrojami wiele kolor\u00f3w rapu w nieoczywistych po\u0142\u0105czeniach. Mo\u017ce autor nie b\u0119dzie ju\u017c pasowa\u0107 tak dobrze pod dziennikarskie tezy, za to puszcza\u0107 go mo\u017cna sobie (i innym!) raz po razie. <\/p>\n\n\n\n