{"id":1937,"date":"2023-08-16T15:35:55","date_gmt":"2023-08-16T13:35:55","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=1937"},"modified":"2023-08-18T14:08:05","modified_gmt":"2023-08-18T12:08:05","slug":"na-50-lat-hip-hopu-cz-iv-poludnie-ma-cos-do-powiedzenia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2023\/08\/16\/na-50-lat-hip-hopu-cz-iv-poludnie-ma-cos-do-powiedzenia\/","title":{"rendered":"Na 50 lat hip-hopu, cz. 4. Po\u0142udnie ma co\u015b do powiedzenia"},"content":{"rendered":"\n

Czwarty tekst na 50-lecie hip-hopu b\u0119dzie o paradoksach. O tym, \u017ce mo\u017cna upada\u0107 i jednocze\u015bnie wznosi\u0107 si\u0119 na wy\u017cyny. A tak\u017ce o tym, i\u017c sztuka dla sztuki to frustrowanie si\u0119 dla frustrowania si\u0119, za\u015b plany mocarstwowe nie powiod\u0105 si\u0119 bez pe\u0142nej kontroli i pe\u0142nego zrozumienia w\u0142asnego podw\u00f3rka.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

7. Impreza pachnie \u015bmierci\u0105<\/h2>\n\n\n\n

Ameryka\u0144ski rap \u201ebrudnego po\u0142udnia\u201d wybuch\u0142 pod koniec lat 90. Nie pozwala\u0142 si\u0119 bra\u0107 na serio. Nowoorlea\u0144skie wydawnictwa No Limits<\/strong> i Cash Money<\/strong> by\u0142y bowiem czym\u015b pomi\u0119dzy mafi\u0105, sekt\u0105 i taborem. Ich po\u0142\u0105czenie skrajnie prostej muzyki do zabawy z groteskowo przerysowan\u0105 przemoc\u0105 brzmia\u0142o zupe\u0142nie barbarzy\u0144sko. Nie by\u0142o wcale sztuczne, z czasem okaza\u0142o si\u0119, \u017ce piek\u0142o ulic nie jest hiperbol\u0105, przest\u0119pczo\u015b\u0107 w regionie by\u0142a najwi\u0119ksza w Stanach, a do\u017cywaj\u0105c 19. roku \u017cycia, mog\u0142e\u015b czu\u0107 si\u0119 jak weteran. Ale patrz\u0105c z zewn\u0105trz, zwraca\u0142o si\u0119 uwag\u0119 g\u0142\u00f3wnie na to, jak paskudnie wo\u017c\u0105 si\u0119 ci go\u015bcie. Te ociekaj\u0105ce z\u0142otem ok\u0142adki p\u0142yt bez perspektywy, za to z bardzo z\u0142ym wykorzystaniem Photoshopa. Te bentleye i rolls-royce\u2019y podrasowane tak, \u017ce nowojorscy raperzy odwracali g\u0142owy, by nie widzie\u0107 tych kolor\u00f3w, felg i ekran\u00f3w w fotelach. Te pieni\u0105dze robione na p\u0142ytach pchanych z baga\u017cnik\u00f3w i lad rodzinnych sklepik\u00f3w wsz\u0119dzie tam, gdzie potrz\u0105sano wielkimi po\u015bladkami. Ten hajs z um\u00f3w dystrybucyjnych, na warunkach, kt\u00f3rych nikt z Nowego Jorku czy Los Angeles by nigdy nie uzyska\u0142, bo po\u0142udnia nie rozumiano i po\u0142udnia si\u0119 bano. W trzech s\u0142owach: festyn, bazar, patologia.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Pod has\u0142em „dobra ok\u0142adka” mo\u017ce kry\u0107 si\u0119 w\u0142a\u015bciwe wszystko. Poza tym. Ale nie da si\u0119 ukry\u0107 p\u0142yty – No Limits i Cash Money mia\u0142y swoj\u0105 estetyk\u0119. I tego nie da si\u0119 odzobaczy\u0107.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

I wtedy uderzy\u0142o \u201eHa!\u201d Juvenile\u2019a<\/strong> i Manniego Fresha<\/strong> \u2013 rap pod wzgl\u0119dem akcentu, slangu czy relacji wokalu z bitem tak skrajnie hermetyczny, tak lokalny, jak tylko si\u0119 da\u0142o. Do tego refren wart milion\u00f3w dolar\u00f3w, teledysk w getcie wygl\u0105daj\u0105cym jak po upadku \u015bwiata (osiedle Magnolia!), muzyka okre\u015blana mianem apokaliptycznego electro-funku. W ksi\u0105\u017cce \u201eThe Rap Year Book\u201d Shei Serrano numerem 1998 r. uznano co prawda \u201eRuff Ryders Anthem\u201d DMX<\/strong>-a i sp\u00f3\u0142ki, jednak Bomani Jones napisa\u0142 dobr\u0105 polemik\u0119, wrzucaj\u0105c kamie\u0144 do ogr\u00f3dka koniunkturalnych nowojorczyk\u00f3w: Je\u017celi mam chwali\u0107 po\u0142udniowe nagranie, to niech to b\u0119dzie po\u0142udniowe nagranie, nie regionalna hybryda na pok\u0142adzie go\u015bcia z Nowego Jorku, kt\u00f3ry przez chwil\u0119 \u017cy\u0142 w Atlancie. Niech to b\u0119dzie brudna szyba, przez kt\u00f3r\u0105 zobaczymy, gdzie rap pod\u0105\u017ca. \u201eHa!\u201d jest tak bezkompromisowe, \u017ce niewtajemniczeni nie zrozumiej\u0105 po\u0142owy tekstu, i to w chwili, gdy oczekiwano po po\u0142udniowcach przeprosin za niegranie prawdziwego hip-hopu. Mroczne, niemniej z najbardziej chwytliwym refrenem, jaki s\u0142yszeli\u015bcie.<\/em><\/p>\n\n\n\n

No Limits mog\u0142o wyda\u0107 w 1998 r. 26 p\u0142yt (!), ale to Cash Money mia\u0142o \u201e400 degrees\u201d Juve i Fresha. Na tle nieprofesjonalnie prowadz\u0105cych si\u0119 ma\u0142olat\u00f3w dzia\u0142aj\u0105cych na chybi\u0142 trafi\u0142 (to do\u015b\u0107 straszna historia: najpierw zostali zwolnieni, robi\u0105c miejsce dla supergwiazd, a potem gin\u0119li w niewyja\u015bnionych okoliczno\u015bciach) zdolny raper ze \u015bwietnym producentem mieli mn\u00f3stwo do\u015bwiadczenia wyniesionego z bounce\u2019owej nowoorlea\u0144skiej sceny. A co wi\u0119cej, mieli singiel o jeszcze wi\u0119kszej sile ra\u017cenia ni\u017c \u201eHa!\u201d. \u201eBack That Azz Up\u201d \u0142\u0105czy bounce\u2019ow\u0105 tradycj\u0119, piosenkowe podej\u015bcie do kompozycji, motyw rodem z muzyki klasycznej i twerk. Idealny towar na potrzeby w\u0142asnej spo\u0142eczno\u015bci i zarazem na eksport, mocno uzale\u017cniaj\u0105cy. Nigdy nie kibicowa\u0142em Telekomunikacji Polskiej tak mocno jak wtedy, gdy usi\u0142owa\u0142em \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 ten hit przez modem za pomoc\u0105 Napstera.<\/p>\n\n\n\n