{"id":2542,"date":"2024-02-05T18:00:19","date_gmt":"2024-02-05T17:00:19","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=2542"},"modified":"2024-02-06T14:31:09","modified_gmt":"2024-02-06T13:31:09","slug":"muzyka-rzeznika-recenzja","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2024\/02\/05\/muzyka-rzeznika-recenzja\/","title":{"rendered":"Muzyka rze\u017anika (recenzja)"},"content":{"rendered":"\n

20 lat od debiutu, 40 stylistycznie konsekwentnych pozycji w dyskografii, pierwsza, upragniona p\u0142yta w legendarnym nowojorskim Def Jam. \u017badnych sztuczek, \u017cadnej wody sodowej uderzaj\u0105cej do \u0142ba, bo od kiedy Griselda<\/strong>, ekipa Benny\u2019ego the Butchera<\/strong>, zosta\u0142a wydana u Eminema<\/strong> w 2019 r., wychylaj\u0105c si\u0119 tym samym z mrok\u00f3w undergroundu, nie zrobi\u0142a niczego, co mog\u0142oby zawie\u015b\u0107 zaufanie tych, kt\u00f3rzy wierzyli, \u017ce dru\u017cyna z Buffalo uczyni klasyczny, brudny, ci\u0119\u017cki hip-hop ponownie wielkim. Nie zrobi\u0142 te\u017c tego sam zainteresowany, cho\u0107 poda\u017c jego muzyki by\u0142a przecie\u017c imponuj\u0105ca. Wiele znamy jednak hiphopowych historii, w kt\u00f3rych artysta z apetytem doczekuje si\u0119 w ko\u0144cu steka, ale ju\u017c nie jest g\u0142odny, nie ma te\u017c z\u0119b\u00f3w, \u017ceby go pogry\u017a\u0107. Obawy zatem by\u0142y.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Te szybko pryskaj\u0105, bo \u201eEverybody Can\u2019t Go\u201d zaczyna si\u0119 znakomicie. Benny jest dosadny, \u015bwietnie zaczepiony o bit, s\u0142yszalnie g\u0142odny. Pod nawijk\u0105 pracuje wspania\u0142y sampel pianina. Gospodarz zaczyna od por\u00f3wnania siebie do 2paca (to p\u00f3\u017aniej zreszt\u0105 po wielokro\u0107 wraca), od razu uprzedza, \u017ce nie chce zadowoli\u0107 wszystkich, i ci\u0105gnie histori\u0119 prowadz\u0105c\u0105 od \u017cycia z matk\u0105 z uzale\u017cnieniem po czerpanie profit\u00f3w z Wall Street, podkre\u015blaj\u0105c lojalno\u015b\u0107 dla ekipy Griseldy. Poprzeczka zostaje zawieszona bardzo wysoko.<\/p>\n\n\n\n

I Benny wcale nie pikuje pod ni\u0105, \u017cenuj\u0105c s\u0142uchaczy. Zawsze ma jaki\u015b pomys\u0142, jak w dzia\u0142aj\u0105cym ju\u017c dzi\u0119ki dw\u00f3m d\u017awi\u0119kom zbitego z b\u0119bnami basu \u201eBRON\u201d – fajnie wypada tam zawieszenie przed rymem na koniec wersu; albo jak w kawa\u0142ku tytu\u0142owym, gdzie pogodny, nostalgiczny bit ze \u015bpiewanym refrenem kontrastuje z obrazowym opisem przygotowywania narkotyk\u00f3w na handel. \u201eTMVTL\u201d jest w cuglach zdanym egzaminem ze snucia wielow\u0105tkowych narracji z pe\u0142nym wykorzystaniem filmowego podk\u0142adu (a w\u0142a\u015bciwie trzech), \u201eBack Again\u201d lekcj\u0105 bujania od lewej do prawej, elastyczno\u015bci\u0105 na mi\u0119sistych b\u0119bnach. Kiedy w \u201eHow To Rap\u201d g\u0142\u00f3wny bohater uczy, jak rapowa\u0107, to jakby Biggie uczy\u0142, jak dilowa\u0107, i jest klimat, zw\u0142aszcza \u017ce bit Hit-Boya<\/strong> brzmi (OK, mo\u017ce bardziej chce brzmie\u0107, ni\u017c brzmi), jakby emulowa\u0142 ci\u0119cie sampla DJ-a Premiera, a potem zosta\u0142 zdegradowany, przepuszczony przez jak\u0105\u015b styran\u0105 ta\u015bm\u0119.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
To jest ok\u0142adka „Everybody Can’t Go”. Tak te\u017c wygl\u0105da raper, kt\u00f3remu si\u0119 uda\u0142o.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

I to wszystko jest dobre. Czekali\u015bmy na takie zwarte, r\u00f3wnie 40 minut hip-hopu bez \u015bciem, z porz\u0105dnymi go\u015b\u0107mi i piecz\u0105tk\u0105 Def Jamu, bo w 2023 g\u0142\u00f3wny nurt rozczarowa\u0142 nie tylko w Polsce. No dobra, Benny na polu rapu nie jawi si\u0119 jako artysta \u2013 takich inklinacji nale\u017ca\u0142oby szuka\u0107 w Griseldzie gdzie indziej, u Westside Gunna<\/strong> czy Mach-Hommy\u2019ego<\/strong>. S\u0142ucha si\u0119 go tak, jak patrzy si\u0119 na matematyka systematycznie, skutecznie i bezb\u0142\u0119dnie rozpracowuj\u0105cego r\u00f3wnanie. Cholernie dobrego matematyka, dodajmy. A do tego takiego, o kt\u00f3rym Netflix zrobi\u0142by efektowny, wysokobud\u017cetowy serial. Ale poczucie, \u017ce gospodarz opowiada jedn\u0105 i t\u0119 sam\u0105 histori\u0119 z pierwszego numeru na wiele sposob\u00f3w, jest silne, wspomniana metodyczno\u015b\u0107 tylko je pot\u0119guje.<\/p>\n\n\n\n

Czego si\u0119 w\u0142a\u015bciwie czepiam? Ano \u017ce jestem trzykrotnie tak zainteresowany \u201eEverybody Can\u2019t Go\u201d, kiedy w rymowanym na cofanych samplach \u201eBig Dog\u201d wje\u017cd\u017ca Lil Wayne<\/strong> z dawk\u0105 skojarze\u0144 zabawno-\u017cenuj\u0105cych, klej\u0105c zmy\u015blne linijki takie jak Bitches on me like fleas, but I don’t need no bugs, bunny<\/em>. I \u017ce wystarczy, \u017ce Snoop Dogg<\/strong> rzuci gdzie\u015b na koniec \u201eBack Again\u201d proste Gangstas don’t dance, we bang to the boogie,<\/em> a g\u0119ba u\u015bmiecha si\u0119 szerzej ni\u017c wtedy, gdy Rze\u017anik cz\u0119stuje kolejnym brawurowym raportem z luksusowego \u017cycia wyra\u017canym zadziornymi metaforami (podanymi z t\u0105 totaln\u0105 pewno\u015bci\u0105 siebie im niezb\u0119dn\u0105, bez dw\u00f3ch zda\u0144) albo kolejn\u0105, si\u0142\u0105 rzeczy kliszow\u0105 biografi\u0105 o w\u0119dr\u00f3wce na szczyt.<\/p>\n\n\n\n