Dlaczego recenzje rapowych p\u0142yt wygl\u0105daj\u0105 zwykle jak interpretacje wierszy ze szczypt\u0105 socjologii? Ano dlatego, \u017ce o podk\u0142adach trudniej co\u015b powiedzie\u0107, nie mno\u017c\u0105c trywialnych epitet\u00f3w. By zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na to, co w polskim rapie cz\u0119sto najlepsze, rozpoczynam wi\u0119c nowy cykl. Ludzie, kt\u00f3rzy dysponuj\u0105 aparatem poj\u0119ciowym, a przede wszystkim wiedz\u0105 empiryczn\u0105 – najcz\u0119\u015bciej pisz\u0105cy producenci albo produkuj\u0105cy dziennikarze – przeanalizuj\u0105 pi\u0119\u0107 wybranych podk\u0142ad\u00f3w. A my b\u0119dzie podpatrywa\u0107, co uda\u0142o im si\u0119 „wys\u0142ysze\u0107”.<\/p>\n\n\n\n
Na pierwszy ogie\u0144 idzie Marcin P\u00f3\u0142torak<\/strong>. To dawny bloger i dziennikarz, kt\u00f3ry wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z Popkillerem<\/strong>, za\u015b obecnie poczytacie go na portalu Brak Kultury<\/strong>. Marcin koncentruje si\u0119 w swoim pisaniu na bitach i cho\u0107 sam produkowa\u0142 do szuflady i nie uwa\u017ca si\u0119 za producenta, wida\u0107, \u017ce ma na ten temat do napisania o wiele wi\u0119cej od recenzenckiego og\u00f3\u0142u. Pi\u0119\u0107 podk\u0142ad\u00f3w wybra\u0142em mu ja, ale ju\u017c nast\u0119pn\u0105 pi\u0105tk\u0119 wybiera on (i nie wie, dla kogo b\u0119dzie to robi\u0107!). W ten spos\u00f3b rozpoczynamy \u0142a\u0144cuszek pe\u0142en nieoczywistej muzyki miejskiej.<\/p>\n\n\n\n IFS<\/strong>, czyli Freeze i Fischerle<\/strong>, to duet producencki, kt\u00f3ry \u0142\u0105czy footwork, dub, hip-hop i wiele wi\u0119cej. Ich boom bap nowej ery porwa\u0142 chocia\u017cby Groha <\/strong>z cenionego wydawnictwa U Know Me<\/strong>, za\u015b ostatnim dokonaniem tej dw\u00f3jki jest tegoroczna p\u0142yta „<\/a>Psycho Outs”<\/a> <\/strong>z klasycznie rapuj\u0105cym siedlczaninem Pryksonem Fiskiem.<\/strong> To z niej pochodzi utw\u00f3r „Mosh Pit”.<\/p>\n\n\n\n MARCIN P\u00d3\u0141TORAK<\/strong>: Pierwsze, co zwraca uwag\u0119 w \u201eMosh Pit\u201d, to b\u0119bny dopracowane jak w starym The Prodigy<\/strong>. Perkusja \u2013 podobnie jak ca\u0142y bit \u2013 skr\u0119ca lekko w stron\u0119 jazzu. Stopa chowa si\u0119 za grub\u0105 warstw\u0105 basu, ale na pierwszym planie czaruj\u0105 dynamiczne haty i poswingowane, g\u0119ste werble. Za t\u0142o robi sm\u0119tny, zrezygnowany sampel, kt\u00f3remu momentami towarzysz\u0105 wysokie dzwoneczki graj\u0105ce zagadkow\u0105 melodi\u0119. Oczywi\u015bcie nie mog\u0142o si\u0119 obej\u015b\u0107 bez ca\u0142ego stada subtelnych, niepokoj\u0105cych przeszkadzajek. IFS i moshpit? Nie za bardzo, chyba \u017ce paluchami na padach MPCtki (kluczowa dla gatunku stacja robocza produkcji Akai – przyp. MF).<\/p>\n\n\n\nPrykson IFS \u2013 Mosh Pit [prod. IFS]<\/h2>\n\n\n\n