{"id":576,"date":"2022-05-24T15:09:27","date_gmt":"2022-05-24T13:09:27","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=576"},"modified":"2022-05-25T00:17:23","modified_gmt":"2022-05-24T22:17:23","slug":"igorilla-i-faiver-maja-zeby-ze-stali-recenzja-a-fuzz-supreme","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2022\/05\/24\/igorilla-i-faiver-maja-zeby-ze-stali-recenzja-a-fuzz-supreme\/","title":{"rendered":"iGorilla i Faiver maj\u0105 z\u0119by ze stali. Recenzja A Fuzz Supreme"},"content":{"rendered":"\n

W\u0142a\u015bciwie na kt\u00f3rej stronie nie otworzy\u0107 dyskografii rapera (czy mo\u017ce szerzej – wokalisty) Igora Seidera<\/strong>, tam \u0142adnie. Nawet na samym pocz\u0105tku zespo\u0142u Mama Selita<\/strong>, kiedy grupa mia\u0142a tylko demo, by\u0142o w tym wi\u0119cej \u017cycia, stylu i p\u0142ynno\u015bci ni\u017c u pr\u00f3buj\u0105cych funkowa\u0107 hiphopowc\u00f3w. A potem ju\u017c posz\u0142o – nie do\u015b\u0107, \u017ce sama, zauwa\u017cona na moment przez telewizj\u0119<\/a>, Mama nie umia\u0142a usiedzie\u0107 w miejscu, to Igor anga\u017cowa\u0142 si\u0119 w r\u00f3\u017cne projekty, szed\u0142 przez funk, hip-hop, muzyk\u0119 gitarow\u0105, elektronik\u0119. Nie tam, gdzie si\u0119 op\u0142aca\u0142o, wr\u0119cz przeciwnie, bo zarabia\u0142 gdzie indziej. Tam, gdzie mia\u0142 ochot\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Opr\u00f3cz w\u0142a\u015bciwej dziennikarzowi i copywriterowi \u0142atwo\u015bci w pos\u0142ugiwaniu si\u0119 s\u0142owem mia\u0142 tw\u00f3rca supernosa do producent\u00f3w. Kolso<\/strong> z korzennego, sztajerskiego Syropu<\/strong>, szarpany funk Metro<\/strong> w Polskim Karate<\/strong>, Olo Mothashipp<\/strong>, czyli poszukuj\u0105cy elektronik z jamajskim fundamentem na drugim kr\u0105\u017cku Mamy Selity i przy p\u0142ycie „Wbrew”, a potem jeszcze glitch i neoboombap Bodziersa<\/a><\/strong> na epce Dzikich<\/strong>. Nie do\u015b\u0107, \u017ce as tu na asie, to tali\u0119 uzupe\u0142ni\u0142 w\u0142a\u015bnie Faiver<\/strong>, z kt\u00f3rym Igor stworzy\u0142 A Fuzz Supreme<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Faiver to stary, punkowy gitarzysta z sentymentem do Beastie Boys<\/strong>. Tak mi m\u00f3wi\u0105, po przesterowanej gitarze i nerwowym pulsie „Super funk”<\/strong> w sumie wierz\u0119. Ale na p\u0142ycie s\u0142ysz\u0119 tak\u017ce starego jazzmana, kt\u00f3ry nadaje do mnie z zapomnianej stacji orbitalnej. Albo jeszcze inaczej – Wielkiego Elektronika podczas ataku melancholii. Przy czym smutek nigdy nie jest na tyle dotkliwy, by s\u0142uchaczem nie grzmotn\u0105\u0107 od lewej do prawej. Na pewno Faiver z Igorill\u0105 s\u0105 chorzy – maj\u0105 uczulenie na to, co nazywaj\u0105 g\u0142adk\u0105, teflonow\u0105 muzyk\u0105. Dlatego przy otwieraj\u0105cym „Completely Transistored”<\/strong> my\u015bl\u0119 jeszcze o Skalpelu<\/strong>, mo\u017ce troch\u0119 o Kut-O<\/strong> (to przez te czytane instrukcje), ale przy napastliwym, kosmicznym „A Fuzz Supreme”<\/strong> – ju\u017c o Run The Jewels<\/strong>. A w\u0142a\u015bciwie to nie my\u015bl\u0119 w og\u00f3le, staram sie uskoczy\u0107 przed nalotem basu i bombami b\u0119bn\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Kiedy wszystko dudni i wiele charczy, Igor stara si\u0119 budowa\u0107 swoje narracje. Jest dygresyjny, komiksowy w skakaniu od kadru do kadru, ale umie uczepi\u0107 si\u0119 fajnie brzmi\u0105cej zbitki s\u0142\u00f3w. W podtopionym w mroku „Hermie”<\/strong> rapuje nisko, gdzie\u015b mi\u0119dzy Hadesem<\/strong> i Pryksonem Fiskiem<\/strong>, przerzucaj\u0105c sylaby i przek\u0142adaj\u0105c akcenty. W „Les Champs Magnetiques”<\/strong> (skojarzenia z J.M. Jarrem<\/strong> nieprzypadkowe) dusi z siebie skojarzenia jak z tubki i jest w tym wsobno\u015b\u0107, mechaniczno\u015b\u0107 B\u0105kowskiego<\/strong>. \u017badna z tych etykietek nie przykleja si\u0119 na d\u0142u\u017cej, bo ogromne obycie popkulturowe idzie tu ze \u015bwiadomo\u015bci\u0105 w\u0142asnego stylu.<\/p>\n\n\n\n