{"id":593,"date":"2022-05-26T21:12:33","date_gmt":"2022-05-26T19:12:33","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=593"},"modified":"2022-05-26T23:12:57","modified_gmt":"2022-05-26T21:12:57","slug":"osiem-kobiet-rezyseria-kendrick-lamar","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2022\/05\/26\/osiem-kobiet-rezyseria-kendrick-lamar\/","title":{"rendered":"Osiem kobiet. Re\u017cyseria: Kendrick Lamar"},"content":{"rendered":"\n<p>Trudno uwierzy\u0107, \u017ceby w tym roku pojawi\u0142a si\u0119 p\u0142yta wa\u017cniejsza ni\u017c pierwszy album <strong>Kendricka Lamara<\/strong> od pi\u0119ciu lat. Sama recenzja to ma\u0142o &#8211; zreszt\u0105 <a href=\"https:\/\/www.cgm.pl\/recenzje\/nikt-nawet-nie-jest-blisko-ale-flint-recenzuje-nowego-kendricka\/\">pisa\u0142em j\u0105 ja<\/a>, pisa\u0142 j\u0105 te\u017c na <a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2022\/05\/17\/nie-moge-sie-podobac-kazdemu\/\">&#8222;Polifonii&#8221; <\/a><strong><a href=\"https:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2022\/05\/17\/nie-moge-sie-podobac-kazdemu\/\">Bartek Chaci\u0144ski<\/a><\/strong>. Potrzebny by\u0142 zatem klucz, by po <strong>&#8222;Mr. Morale &amp; The Big Steppers&#8221;<\/strong> sensownie oprowadzi\u0107. I tym kluczem s\u0105 kobiety, obecne w najwa\u017cniejszych utworach na wydawnictwie.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"1024\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/LAMAR-1024x1024.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-594\" srcset=\"\/flint\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/LAMAR-1024x1024.jpg 1024w, \/flint\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/LAMAR-150x150.jpg 150w, \/flint\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/LAMAR-300x300.jpg 300w, \/flint\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/LAMAR-768x768.jpg 768w, \/flint\/wp-content\/uploads\/2022\/05\/LAMAR.jpg 1080w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p><strong>WHITNEY ALFORD. <\/strong>Szczeni\u0119ca mi\u0142o\u015b\u0107 Kendricka Lamara i matka dw\u00f3jki jego dzieci znalaz\u0142a si\u0119 na ok\u0142adce \u201eMr.Morale &amp; The Big Steppers\u201d. Jest narratork\u0105 trzech utwor\u00f3w, w otwieraj\u0105cym <strong><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=tvNSXS4x9nc\">\u201eUnited in Grief\u201d<\/a><\/strong> zach\u0119ca rapera do wyznania prawdy, w <strong>\u201eMother I Sober\u201d<\/strong> z czu\u0142o\u015bci\u0105 m\u00f3wi, \u017ce prze\u0142ama\u0142 pokoleniow\u0105 kl\u0105tw\u0119. O co chodzi? O przemoc seksualn\u0105, wpisan\u0105 w afroameryka\u0144skie spo\u0142eczno\u015bci od czas\u00f3w niewolnictwa, skutkuj\u0105c\u0105  chocia\u017cby molestowaniem czy rozwi\u0105z\u0142o\u015bci\u0105. Wersy \u201eCierpienie Whitney, najczystszej duszy, jak\u0105 znam; zobaczy\u0142em j\u0105 w kuchni \/ pyta\u0142em wtedy Boga \u2013 gdzie si\u0119 tak zatraci\u0142em? I czy to mo\u017ce zosta\u0107 wybaczone?\u201d &#8211; robi\u0105 du\u017ce wra\u017cenie.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>AMANDA REIFER<\/strong>. Wyst\u0119puj\u0105ca w utworze <strong>\u201eDie Hard\u201d<\/strong> artystka wywodzi si\u0119 z nieistniej\u0105cej ju\u017c grupy <strong>Cover Drive<\/strong>, jednej z muzycznych wizyt\u00f3wek Barbadosu. Wie, co znaczy otwiera\u0107 koncert przed<strong> Rihann\u0105<\/strong> i wsp\u00f3\u0142pracowa\u0107 z producentem tak znanym jak <strong>J.R. Rotem<\/strong>. Nie spotka\u0142a si\u0119 za to w studiu z <strong>Blxstem<\/strong>, z kt\u00f3rym w ko\u0144cu dzieli s\u0142oneczny, kendrickowy numer. Nad sam\u0105 piosenk\u0105 pracowa\u0142a poniek\u0105d w ciemno, \u201eczerpa\u0142a z muzyki\u201d. \u201eJest bardzo otwarty. Daje du\u017co przestrzeni, \u017ceby si\u0119 artystycznie wyrazi\u0107\u201d \u2013 komplementowa\u0142a po wszystkim Lamara. Ale jednak to poczynione na pocz\u0105tku refrenu nawi\u0105zanie do <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=5mLjZRAXRRA\">singla <\/a><strong><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=5mLjZRAXRRA\">Little Anthony\u2019ego<\/a><\/strong><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=5mLjZRAXRRA\"> z 1959 r.<\/a> nie by\u0142o jej pomys\u0142em, a sugesti\u0105 rapera. Z gatunku tych nie do odrzucenia.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/Lx3MGrafykU\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<p><strong>FLORENCE WELCH.<\/strong> \u201eGdy kr\u00f3lowa alternatywy i kr\u00f3l rapu wydaj\u0105 album tego samego dnia, \u015bwiat po prostu zamiera. Zamiera jeszcze bardziej, gdy okazuje si\u0119, \u017ce muzyka obu tych wokalist\u00f3w zostaje ze sob\u0105 po\u0142\u0105czona\u201d \u2013 <a href=\"https:\/\/www.google.com\/url?sa=t&amp;rct=j&amp;q=&amp;esrc=s&amp;source=web&amp;cd=&amp;cad=rja&amp;uact=8&amp;ved=2ahUKEwiSzt6d7v33AhXxs4sKHerNA5gQFnoECA0QAQ&amp;url=https%3A%2F%2Frytmy.pl%2Fkendrick-lamar-i-florence-the-machine-w-jednym-kawalku%2F&amp;usg=AOvVaw2OTLDFZUw0vekzvJ231Ee7\">pisa\u0142y Rytmy<\/a>. Biznesowo ten splot premier to rzeczywi\u015bcie ciekawy, zapewne nieprzypadkowy patent. Co z wsp\u00f3\u0142prac\u0105 artystyczn\u0105? Szkoda, \u017ce chodzi wy\u0142\u0105cznie o powt\u00f3rzenie po artystce kawa\u0142ku jej wokalu z <strong><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=5sq0ukFzUc8\">\u201eJune\u201d<\/a><\/strong> w mocnym <strong>\u201eWe Cry Together\u201d<\/strong>. To autorska kompozycja Welch otwieraj\u0105ca czwarty album jej grupy <strong>Florence and the Machine<\/strong>. I jedno jest pewne \u2013 gdzie w gr\u0119 wchodz\u0105 burzliwe zwi\u0105zkowe perypetie, kt\u00f3re s\u0105 kanw\u0105 \u201eWe Cry\u2026\u201d, tam Brytyjka pasuje jak ula\u0142.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>TAYLOUR PAIGE.<\/strong> Ca\u0142e \u201eWe Cry Together\u201d bazuje na wulgarnym, toksycznym dialogu zwa\u015bnionej pary. Takiej, gdzie puszczaj\u0105 hamulce, chcesz tylko porani\u0107 drug\u0105 stron\u0119, obwini\u0107 j\u0105 o ca\u0142e z\u0142o tego \u015bwiata. Wi\u0119cej jest tu do odegrania ni\u017c do zarapowania, nic wi\u0119c dziwnego, \u017ce naj\u0119to aktork\u0119. Taylour Paige, szerzej zauwa\u017cona po nagradzanym filmie <strong>\u201eZola\u201d<\/strong> &#8211; nazwanym \u201enajwi\u0119ksz\u0105 sag\u0105 o striptizie, jak\u0105 kiedykolwiek zapostowano\u201d i opartym na\u2026 148 tweetach &#8211; na p\u0142ycie Lamara obsadzona zosta\u0142a idealnie. Wyst\u0119p zrobi\u0142 te\u017c wra\u017cenie na niej samej. \u201eJeste\u015bmy szcz\u0119\u015bciarzami, \u017ce mamy Kendricka. Mam nadziej\u0119, \u017ce b\u0119dzie dzi\u015b kontemplowa\u0107, wyci\u0105gniecie wnioski, czego\u015b si\u0119 nauczycie, a kiedy trzeba, poprosicie o pomoc. Mam nadziej\u0119, \u017ce dostrzegacie niuanse, wch\u0142oniecie dobro, odnajdziecie \u015bwiat\u0142o. Mam nadziej\u0119, \u017ce si\u0119 kochacie, m\u00f3wicie sobie prawd\u0119, uzdrawiajcie si\u0119\u201d \u2013 napisa\u0142a Paige. Nie, nie na Twitterze, na Insta.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/C_s9JJnqQqM\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<p><strong>SUMMER WALKER.<\/strong> 26-letnia wokalistka z Atlanty ma na koncie dwie p\u0142yty. Na podw\u00f3jnie platynowym debiucie znalaz\u0142 si\u0119 remix z <strong>Drakiem<\/strong>, na nast\u0119pnej \u2013 singiel z<strong> Cardi B<\/strong>. Tylko <strong>Taylor Swift<\/strong> utrzyma\u0142a przed ni\u0105 jednocze\u015bnie 18 utwor\u00f3w na li\u015bcie Billboard Hot 100. Sk\u0105d udzia\u0142 Summer w <strong>\u201ePurple Hearts\u201d<\/strong>? Kendrick, kt\u00f3rego gust muzyczny s\u0142ynie z nieprzewidywalno\u015bci, wpad\u0142 na taki pomys\u0142, a potem mened\u017cer skontaktowa\u0142 si\u0119 z mened\u017cerem. Nuda. Sam kawa\u0142ek jest natomiast ciekawy \u2013 lekki mimo ci\u0119\u017ckich b\u0119bn\u00f3w, pokazuj\u0105cy wiele oblicz mi\u0142o\u015bci. <strong>Westide Boogie<\/strong>, jeden z wieeeelu wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u00f3w, m\u00f3wi\u0142, \u017ce jego zdaniem Walker \u015bpiewaj\u0105ca: \u201eTo nie mi\u0142o\u015b\u0107, kiedy oceniasz mnie za przesz\u0142o\u015b\u0107 \/ to nie mi\u0142o\u015b\u0107, kiedy nie robisz mi dobrze ustami\u201d, to najlepszy tekstowo fragment.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>DENISE STOUDMIRE.<\/strong> Otwieraj\u0105cy drug\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 p\u0142yt\u0119 <strong>\u201eCount me out<\/strong>\u201d to nowe otwarcie w \u017cyciu Kendricka. W pozytywnych tre\u015bciach o odcinaniu tego, co toksyczne, i pokochaniu samego siebie u os\u00f3b wierz\u0105cych zwykle nie brakuje Boga i anielskich skrzyde\u0142. A gdzie Stw\u00f3rca i anio\u0142y, tam w czarnej muzyce cz\u0119sto gospel oraz ch\u00f3ry. S\u0105 r\u00f3wnie\u017c tutaj. Aran\u017cuje je <strong>Denise Stoudmire<\/strong>, znana tak\u017ce jako <strong>Stout<\/strong>. Jej g\u0142os o niesamowitej sile i rozpi\u0119to\u015bci wyrabiany by\u0142 w ko\u015bciele w New Haven, ma\u0142a Denise \u015bpiewa\u0142a od pi\u0105tego roku \u017cycia, a do tego gra\u0142a na perkusji. Koncertowa\u0142a z <strong>Alici\u0105 Keys<\/strong>, koordynowa\u0142a ch\u00f3ry u <strong>Childisha Gambino<\/strong>. Pasjonatka, profesjonalistka i dla mnie najwi\u0119ksze odkrycie zwi\u0105zane z p\u0142yt\u0105 Kendricka. Sprawd\u017acie, <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=xQV_0z1Bf_I\">co robi z <\/a><strong><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=xQV_0z1Bf_I\">Corym Henrym<\/a><\/strong><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=xQV_0z1Bf_I\"> i jego funkowymi aposto\u0142ami<\/a>.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/6nTcdw7bVdc\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<p><strong>MARY-ANN.<\/strong> Kuzynka Kendricka Lamara, kt\u00f3ra urodzi\u0142a si\u0119 jako m\u0119\u017cczyzna i nadano jej imi\u0119 Demetrius, ale ze swoj\u0105 biologiczn\u0105 p\u0142ci\u0105 nie czu\u0142a si\u0119 komfortowo. To posta\u0107 wyst\u0119puj\u0105ca w utworze<strong> <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=-vrhf1P9zwc\">\u201eAuntie Diaries\u201d<\/a><\/strong>, bardzo ludzkiej opowie\u015bci o drodze do akceptacji i zrozumienia wbrew normom wpajanym przez otoczenie czy te\u017c religi\u0119. Dla jednych to rewolucja \u2013 hip-hop zwyczajowo s\u0142abo radzi sobie z LGB, a co dopiero z TQ. Dla innych \u2013 mikroagresje, deadnaming (nawi\u0105zywanie do porzuconej p\u0142ci obecne w samym tytule) i utrwalanie s\u0142\u00f3w uznawanych za obel\u017cywe (Lamar wielokrotnie rymuje \u201efaggot\u201d, cho\u0107 w retrospekcjach). W samym raperze jest rozd\u017awi\u0119k &#8211; ma w sobie tolerancyjn\u0105, przystaj\u0105c\u0105 do czas\u00f3w osob\u0119, ale i prowokuj\u0105cego artyst\u0119 niech\u0119tnego politycznej poprawno\u015bci w ko\u0142tu\u0144skim wydaniu.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>BETH GIBBONS.<\/strong> Najwa\u017cniejszy kobiecy g\u0142os brytyjskiego trip-hopu (swoj\u0105 drog\u0105, unikalny kontralt) do pary z najwa\u017cniejszym raperem wszech czas\u00f3w? O tym, jak wysz\u0142o, najciekawiej napisa\u0142 Pitchfork: \u201eUtw\u00f3r <strong><em>Mother I Sober<\/em><\/strong> pozbawiony jest gniewu obecnego na reszcie albumu. W jego miejsce Lamar wprowadza mi\u0119kki szept i przez siedem minut wydobywa si\u0119 spod pok\u0142ad\u00f3w pokoleniowej traumy. <em>Moja babcia obserwowa\u0142a mnie lata po \u015bmierci \/ patrzy\u0142a na mnie, gdy budzi\u0142em si\u0119 w nocy w autobusach<\/em> &#8211; mruczy do pianina graj\u0105cego prosto i ponuro. Nie umie sam poradzi\u0107 sobie z cierpieniem wpisanym w histori\u0119 jego rodziny, wi\u0119c wyrzuca wszystko z siebie, licz\u0105c, \u017ce kto\u015b podchwyci jego szept. I dok\u0142adnie kiedy przestaje rapowa\u0107, nadp\u0142ywa g\u0142os <strong>Beth Gibbons<\/strong> z <strong>Portishead<\/strong>: <em>Chcia\u0142abym by\u0107 kim\u015b \/ kimkolwiek, tylko nie sob\u0105<\/em> \u2013 \u015bpiewa czule, zgrabnie podsumowuj\u0105c to, jak Lamar m\u00f3g\u0142 si\u0119 naprawd\u0119 czu\u0107\u201d.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/Vo89NfFYKKI\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Trudno uwierzy\u0107, \u017ceby w tym roku pojawi\u0142a si\u0119 p\u0142yta wa\u017cniejsza ni\u017c pierwszy album Kendricka Lamara od pi\u0119ciu lat. Sama recenzja to ma\u0142o &#8211; zreszt\u0105 pisa\u0142em j\u0105 ja, pisa\u0142 j\u0105 te\u017c na &#8222;Polifonii&#8221; Bartek Chaci\u0144ski. Potrzebny by\u0142 zatem klucz, by po &#8222;Mr. Morale &amp; The Big Steppers&#8221; sensownie oprowadzi\u0107. I tym kluczem s\u0105 kobiety, obecne w [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":594,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[411,416,415,412,409,414,413,410],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/593"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=593"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/593\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":600,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/593\/revisions\/600"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media\/594"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=593"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=593"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=593"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}