
{"id":601,"date":"2022-05-27T13:16:56","date_gmt":"2022-05-27T11:16:56","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=601"},"modified":"2022-05-27T14:05:51","modified_gmt":"2022-05-27T12:05:51","slug":"zegnaj-fletch-odpoczywaj-i-wciaz-badz-samplowany","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2022\/05\/27\/zegnaj-fletch-odpoczywaj-i-wciaz-badz-samplowany\/","title":{"rendered":"\u017begnaj Fletch, odpoczywaj i wci\u0105\u017c b\u0105d\u017a samplowany"},"content":{"rendered":"\n<p>Po\u015br\u00f3d g\u0142os\u00f3w \u017cegnaj\u0105cych <strong>Andy&#8217;ego Fletchera<\/strong> z <strong>Depeche Mode<\/strong> nie zabrak\u0142o r\u00f3wnie\u017c tych z naszego rapowego \u015bwiatka. &#8222;Wczoraj zareagowa\u0142em tylko szokiem i ogromnym smutkiem. Dzi\u015b \u0142zy lej\u0105 si\u0119 od rana&#8221; &#8211; napisa\u0142 <strong>Siny<\/strong>. &#8222;Dzisiaj odszed\u0142 jeden z moich idoli, kt\u00f3rego plakaty wraz z ca\u0142\u0105 ekip\u0105 Depeche Mode mia\u0142em na \u015bcianie, drzwiach i gdzie si\u0119 tylko da\u0142o&#8221; &#8211; to z kolei <strong>Numer Raz<\/strong>, kt\u00f3ry dorzuci\u0142 jeszcze znacz\u0105ce &#8222;DM4LIFE&#8221;. Ale Fletchowi oddawali szacunek nie tylko weterani, a np. redakcja zajmuj\u0105cego si\u0119 g\u0142\u00f3wnie m\u0142odym rapem <strong>Sajko<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n<p>M\u00f3g\u0142bym wej\u015b\u0107 w osobist\u0105 narracj\u0119 o tym, \u017ce <strong>&#8222;Dreaming of me&#8221;<\/strong> jak nic splot\u0142o mi si\u0119 z czasem kasetowego Atari i walkmena Kajtek; \u017ce ka\u017cdy nowy sprz\u0119t graj\u0105cy odruchowo sprawdzam na p\u0142ycie <strong>&#8222;Violator&#8221;<\/strong>; \u017ce kiedy <strong>Rammstein<\/strong> coverowa\u0142, a <strong>Unkle<\/strong> samplowa\u0142o &#8222;Stripped&#8221;, to sam si\u0119 zdziwi\u0142em tym, \u017ce serce zacz\u0119\u0142o bi\u0107 szybciej. Ale to nie miejsce na takie wynurzenia, cho\u0107 sampli si\u0119 uczepi\u0119. To jest to najwi\u0119ksze spoiwo \u015bwiata Depeche Mode ze \u015bwiatem rapu.<\/p>\n\n\n\n<p>&#8222;Technika samplingu jest niesamowita. DM u\u017cywa\u0142o jej du\u017co, g\u0142\u00f3wnie w latach 80. i 90. (&#8230;) Samplowa\u0142o wszystko &#8211; od ma\u0142ych kamyczk\u00f3w tocz\u0105cych si\u0119 po parapecie po fajerwerki&#8221; &#8211; czytam <a href=\"https:\/\/www.facebook.com\/depechemode\/photos\/a.148688865328\/10156336714305329\">na zespo\u0142owym Facebooku<\/a>. Na koncertach grupa potrafi\u0142a podeprze\u0107 si\u0119 parti\u0105 b\u0119bn\u00f3w <strong>Funkadelic<\/strong> czy skreczem <strong>N.W.A<\/strong>., w studiu wielokrotnie korzysta\u0107 z nagra\u0144 <strong>New Order<\/strong> b\u0105d\u017a <strong>Kraftwerku<\/strong>. &#8222;Depesze&#8221; byli te\u017c samplowani &#8211; i to przez dekady. Dlatego za najlepsz\u0105 form\u0119 po\u017cegnania Andy&#8217;ego Fletchera uznaj\u0119 kilka numer\u00f3w o tym przypominaj\u0105cych &#8211; bo czy jest wi\u0119kszy komplement dla artysty ni\u017c ten, \u017ce inspiruje kolejne pokolenia? Czy co\u015b go bardziej unie\u015bmiertelnia?<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">3rd Bass x &#8222;Never let me down&#8221;<\/h2>\n\n\n\n<p>&#8222;Serce znanego nowojorskiego tria mog\u0142o bi\u0107 w rytm czystego hip-hopowego rytmu, ale remix<strong> <em>Wordz of wisdom<\/em><\/strong> by\u0142 nap\u0119dzany riffem z <em>Never let me down<\/em>, hitu z 1987 r.&#8221; &#8211; odnotowa\u0142o MTV pi\u00f3rem Jima Allena.  <strong>Pete Nice<\/strong> przechwala si\u0119 z <strong>MC Serchem<\/strong> na mocnych b\u0119bnach w zaledwie dwa lata p\u00f3\u017aniejszym numerze, kt\u00f3ry &#8211; o dziwo &#8211; nie tylko ma r\u0119ce i nogi, ale potrafi te\u017c nimi przy\u0142o\u017cy\u0107 i kopn\u0105\u0107. Niczego niebastardyzuj\u0105ce <strong>3rd Bass<\/strong> bez w\u0105tpienia zas\u0142uguje na miano drugiej (oczywi\u015bcie po <strong>Beastie Boys<\/strong>) najwa\u017cniejszej bia\u0142ej formacji hip-hopowej lat 80.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/dyQU_Cqh7js\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Styles of Beyond x &#8222;Little 15&#8221;<\/h2>\n\n\n\n<p>Utw\u00f3r <strong>&#8222;Marco Polo&#8221;<\/strong> to po\u0142\u0105czenie popkulturowej pulpy, szko\u0142y tysi\u0105ca por\u00f3wna\u0144 i odniesie\u0144 oraz nieskr\u0119powanej zabawy s\u0142owem. Reprezentuj\u0105cy Kaliforni\u0119 duet <strong>Styles Of Beyond<\/strong> bez w\u0105tpienia umie rapowa\u0107, ceniona audycja <strong>&#8222;The Wake Up Show&#8221;<\/strong> uzna\u0142a ich nawet za najlepszych nowych artyst\u00f3w 1997 r. W pochodz\u0105cym z p\u00f3\u017aniejszego o rok debiutu numerze <strong>Ryu<\/strong> i <strong>Taka<\/strong> za mikrofonem wspiera <strong>Emcee 007<\/strong>, a sampel z depeszowego <strong>&#8222;Little 15&#8221;<\/strong>, singla z p\u0142yty <strong>&#8222;Music for the Masses&#8221;<\/strong> (1987), ogarn\u0105\u0142&#8230; <strong>Mike Shinoda<\/strong>. Tak, ten wsp\u00f3\u0142za\u0142o\u017cyciel <strong>Linkin Park<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/WYuf5Eq5t80\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Apathy x &#8222;Personal Jesus&#8221;<\/h2>\n\n\n\n<p><strong>Apathy<\/strong> znakomicie \u0142\u0105czy dwie poprzednie notki. Jest bowiem bia\u0142y jak 3rd Bass i undergroundowy jak Styles of Beyond, z kt\u00f3rego cz\u0142onkami wielokrotnie zreszt\u0105 wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142. Tak, na wietrznej i mokrej p\u00f3\u0142nocy w Connecticut te\u017c jest hip-hop, i to nawet taki oparty na Depeche Mode. &#8222;Wersy s\u0105 perfekt, wirtualny geniusz \/ Kto\u015b m\u00f3g\u0142by powiedzie\u0107 &#8211; osobisty Jezus \/ powstaje w ogniu bitwy jak feniksy \/ szale\u0144stwo, rozwalam ejtisowe, rockowe remiksy&#8221; &#8211; rymuje raper. To zwi\u0119z\u0142a wizyt\u00f3wka jego stylu z 2005 r.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/lCUgZ8LH4QA\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Cities Aviv x &#8222;People are people&#8221;<\/h2>\n\n\n\n<p>Ta p\u0119tla z du\u017cego hitu Depeche Mode jest bezczelna, ale raperzy w 2011 byli ju\u017c skrajnie bezczelni i zyskiwali tym samym uznanie bezczelnych dziennikarzy od lat znudzonych rockiem. <strong>Cities Aviv<\/strong>, wcze\u015bniej graj\u0105cy hardcore punk, zosta\u0142 przez Pitchfork pochwalony za po\u0142\u0105czenie awangardowego rapu z bitewnym rapem po\u0142udnia Stan\u00f3w. Najlepszy fragment <strong>&#8222;Die Young&#8221;<\/strong>, poza tym po\u017cyczonym, muzycznym oczywi\u015bcie? Wers &#8222;Je\u015bli znajdziesz Boga, powiedz mu, \u017ce jestem wybra\u0144cem&#8221;.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/k1qWEo0vFVA\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Peja x &#8222;Halo&#8221;<\/h2>\n\n\n\n<p>Mamy na koniec polski akcent, pr\u00f3bk\u0119 <strong>&#8222;Halo&#8221;<\/strong> z niezapomnianego albumu <strong>&#8222;Violator&#8221;<\/strong> w numerze <strong>Slums Attack<\/strong>. To kawa\u0142ek zdecydowanie za d\u0142ugi, wyprodukowany nieciekawie, ale pozwala wej\u015b\u0107 w buty rapera, po samym &#8222;u\u015bciski spotnia\u0142ych d\u0142oni, gejzer nie\u015bwie\u017cych oddech\u00f3w&#8221; mamy obrazek. I w \u015bwietle wszystkiego, co wydarzy\u0142o si\u0119 potem, jest co\u015b perwersyjnego w s\u0142uchaniu, jak <strong>Peja<\/strong> na podk\u0142adzie <strong>Decksa<\/strong> nawija o dziewczynie ze swojego koncertu: &#8222;A tak w og\u00f3le to przysz\u0142a tu przypadkiem \/ Nie s\u0142ucha tego rapu, kr\u0119ci j\u0105 co innego \/ Zna par\u0119 rzeczy, kilka track\u00f3w <strong>Tedego<\/strong>&#8222;. Z dzisiejszej perspektywy uwierzy\u0107 w to trudniej ni\u017c w \u015bmier\u0107 Fletcha.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/-Pe84M8FCSg\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<p>I na koniec &#8211; s\u0142owem wyja\u015bnienia. Tak, wiem, \u017ce Depeche Mode samplowali krzykliwi ba\u0142ka\u0144scy pionierzy rapu, Bloodhound Gang z Vanilla Ice&#8217;em (sic!) i niemieccy arty\u015bci r&#8217;n&#8217;b. I w\u0142a\u015bnie dlatego chc\u0119 Wam tego oszcz\u0119dzi\u0107. Najwi\u0119cej premedytacji jest w pomini\u0119ciu Ja Rule&#8217;a ze \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej &#8222;Szybkich i w\u015bciek\u0142ych&#8221; i paskudnej profanacji <strong>&#8222;Strangelove&#8221;<\/strong>. Widzia\u0142em wzburzenie fan\u00f3w Depesz\u00f3w i \u0142\u0105cz\u0119 si\u0119 w b\u00f3lu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Po\u015br\u00f3d g\u0142os\u00f3w \u017cegnaj\u0105cych Andy&#8217;ego Fletchera z Depeche Mode nie zabrak\u0142o r\u00f3wnie\u017c tych z naszego rapowego \u015bwiatka. &#8222;Wczoraj zareagowa\u0142em tylko szokiem i ogromnym smutkiem. Dzi\u015b \u0142zy lej\u0105 si\u0119 od rana&#8221; &#8211; napisa\u0142 Siny. &#8222;Dzisiaj odszed\u0142 jeden z moich idoli, kt\u00f3rego plakaty wraz z ca\u0142\u0105 ekip\u0105 Depeche Mode mia\u0142em na \u015bcianie, drzwiach i gdzie si\u0119 tylko da\u0142o&#8221; [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":604,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[419,417,421,422,418,389,425,309,390,143,423,420],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/601"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=601"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/601\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":608,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/601\/revisions\/608"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media\/604"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=601"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=601"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=601"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}