{"id":652,"date":"2022-06-26T15:54:31","date_gmt":"2022-06-26T13:54:31","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=652"},"modified":"2022-06-26T19:40:17","modified_gmt":"2022-06-26T17:40:17","slug":"wilno-jak-malowane-czyli-sztuka-kolorowania-fabryki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2022\/06\/26\/wilno-jak-malowane-czyli-sztuka-kolorowania-fabryki\/","title":{"rendered":"Wilno jak malowane, czyli sztuka kolorowania fabryki"},"content":{"rendered":"\n

Na Litwie mi\u0142o\u015bnicy sztuki ulicy z pewno\u015bci\u0105 b\u0119d\u0105 czu\u0107 si\u0119 dobrze. W K\u0142ajpedzie<\/strong> trudno si\u0119 nie natkn\u0105\u0107 na oniryczne, wielkoformatowe prace Shepy<\/strong> (cho\u0107 dla mnie ciut za du\u017co u niego Wojciecha Siudmaka…), a \u015bciany muzealnego dziedzi\u0144ca mog\u0105 kry\u0107 wi\u0119cej niespodzianek ni\u017c same wystawy. Ca\u0142e Kowno<\/strong>, b\u0119d\u0105ce w tym roku Europejsk\u0105 Stolic\u0105 Kultury, mo\u017cna przej\u015b\u0107 ze specjalnie przygotowan\u0105 map\u0105 street artu<\/a>, na kt\u00f3rej na samych murach wyszczeg\u00f3lniono blisko 40 pozycji. Oczywi\u015bcie najd\u0142u\u017cej zatrzyma nas podw\u00f3rko pod adresem Elizy Orzeszkowej 21, gdzie za spraw\u0105 artysty Vytenisa Jakasa<\/strong> na mury zacz\u0119li trafia\u0107 dawni \u017cydowscy mieszka\u0144cy tamtejszych kamienic. Najpr\u0119\u017cniej prezentuje si\u0119 Morfai<\/strong> – malarz, a tak\u017ce rze\u017abiarz, fotograf i designer. Od czasu „ulepszenia” kowie\u0144skiego pomnika XX-wiecznego artysty <\/a>Bernardasa Bu\u010dasa<\/a><\/strong> lokalny celebryta, potem gwiazda widoczna w miastach ca\u0142ej Europy.<\/p>\n\n\n\n

A co z Wilnem<\/strong>? C\u00f3\u017c, o nim b\u0119dzie reszta tekstu. Writerzy maj\u0105 u\u017cywanie nad Wili\u0105 (czy jak m\u00f3wi\u0105 Litwini – Neris), du\u017co oddolnej sztuki powstaje i zyskuje galeryjne ramy w alternatywnej komunie U\u017eupis<\/strong>, a po dworcowej, nieprzyjaznej niegdy\u015b dzielnicy warto przemieszcza\u0107 si\u0119 tropem prac s\u0142aw takich jak brazylijscy bli\u017aniacy OSGEMEOS<\/strong>, W\u0142och Millo<\/strong> (zrobi\u0142 calutki budynek!) czy (to polski akcent) Sepe<\/strong> i Chazme<\/strong>. Najbardziej imponuj\u0105ce rzeczy dziej\u0105 si\u0119 tam, gdzie swoj\u0105 fabryk\u0119 mia\u0142a kiedy\u015b ELFA<\/strong>.<\/p>\n\n\n\n

Nie trzeba nawet wchodzi\u0107 na jej teren, wystarczy i\u015b\u0107 prostopad\u0142\u0105 do kolejowych tor\u00f3w \u0160vitrigailos gatv\u0117<\/strong>, by natkn\u0105\u0107 si\u0119 na co\u015b imponuj\u0105cego. Wspomniany Morfai uczyni\u0142 tam z pracownik\u00f3w fizycznych si\u0142aczy i superbohater\u00f3w zdolnych przestawia\u0107 poci\u0105gi, kolejowy temat okazuje si\u0119 bliski graffiti, podobnie sama technika, acz nie zabrak\u0142o tu estetyki kresk\u00f3wki i szczypty socrealizmu.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Prawdziwa uczta zaczyna si\u0119 po wej\u015bciu na teren pod adresem Vytenio g. 50<\/strong> – przemys\u0142owa przestrze\u0144 i 50 prac artyst\u00f3w z ca\u0142ego \u015bwiata (w tym epicka „twarz ludzko\u015bci” Austriaka Davida Leitnera<\/strong>), cho\u0107 z przewag\u0105 lokalnych. Tw\u00f3rcy zreszt\u0105 to wolne duchy. Od razu po wej\u015bciu uwag\u0119 kradnie praca Mariji Turiny<\/strong>, urodzonej na Litwie, ale zwi\u0105zanej z Wielk\u0105 Brytani\u0105. Jej „gniazdo dla ptak\u00f3w my\u015bli” dominuj\u0105 swojskie elementy – byliny, li\u015bcie, grzyby.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Kt\u00f3re prace s\u0105 dla Open Galery najbardziej reprezentatywne? Zapewne te Linasa Kazulionisa<\/strong>, znanego tak\u017ce jako K Art 7<\/strong>. Modus operandi jego tw\u00f3rczo\u015bci to unowocze\u015bnianie klasycznej sztuki. „Matka festiwalu” bazuje na XIX-wiecznym obrazie ameryka\u0144skiego malarza Jamesa Whistlera<\/strong>, a „Portrety” tworz\u0105 poczet kluczowych dla naszego s\u0105siada postaci kultury. Cho\u0107 wyzwanie Kazulionisowi m\u00f3g\u0142by \u015bmia\u0142o rzuci\u0107 berli\u0144czyk Sokar<\/strong> Uno<\/strong>. Jego korzenie to graffiti, niemniej jego dzie\u0142o czu\u0107 secesj\u0105, Alfonsem Much\u0105 i innymi.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Nie sam\u0105 farb\u0105 artysta \u017cyje. Na terenie galerii do\u015bwiadczymy r\u00f3wnie\u017c rze\u017aby, a tak\u017ce… surrealistycznej techniki fumage. Kruki Povilasa Kup\u010dinskasa<\/strong> fantastycznie pasuj\u0105 do starych klimatyzator\u00f3w, od\u0142a\u017c\u0105cych plakat\u00f3w, kurzu i rdzy. Nic chyba nie podoba\u0142o mi si\u0119 bardziej, chocia\u017c dzieciaki Ernestasa Zacharevi\u010da<\/strong> i idea \u015bwiata jako wielkiego placu zabaw to te\u017c \u015bwietna sprawa. Niewinno\u015b\u0107 kontrastuje z industrialn\u0105 scenografi\u0105, robi si\u0119 s\u0142odko-gorzko.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Na koniec dodam, \u017ce nie chcia\u0142em zdradzi\u0107 za du\u017co, bardziej da\u0107 posmakowa\u0107, ni\u017c przedstawi\u0107. Warto si\u0119 ruszy\u0107, to rzut beretem od dworca g\u0142\u00f3wnego, sztuka ulicy z natury rzeczy jest bardzo tymczasowa (wystarczy zobaczy\u0107, w jakim stanie jest mural wspomnianych OSGEMEOS), a sytuacja geopolityczna taka, \u017ce zwiedzanie mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 o wiele mniej komfortowe. Chwytajmy chwile.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n
\"\"<\/figure>\n\n\n\n

<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Na Litwie mi\u0142o\u015bnicy sztuki ulicy z pewno\u015bci\u0105 b\u0119d\u0105 czu\u0107 si\u0119 dobrze. W K\u0142ajpedzie trudno si\u0119 nie natkn\u0105\u0107 na oniryczne, wielkoformatowe prace Shepy (cho\u0107 dla mnie ciut za du\u017co u niego Wojciecha Siudmaka…), a \u015bciany muzealnego dziedzi\u0144ca mog\u0105 kry\u0107 wi\u0119cej niespodzianek ni\u017c same wystawy. Ca\u0142e Kowno, b\u0119d\u0105ce w tym roku Europejsk\u0105 Stolic\u0105 Kultury, mo\u017cna przej\u015b\u0107 ze […]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":663,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1,455],"tags":[463,208,460,458,457,462,461,464,456],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/652"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=652"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/652\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":670,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/652\/revisions\/670"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media\/663"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=652"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=652"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=652"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}