
{"id":713,"date":"2022-07-03T15:47:55","date_gmt":"2022-07-03T13:47:55","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=713"},"modified":"2022-07-03T20:11:51","modified_gmt":"2022-07-03T18:11:51","slug":"beat-it-4-lenartowicz-kontra-madlib-dj-krush-el-p-oil-beatz-i-piernik","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2022\/07\/03\/beat-it-4-lenartowicz-kontra-madlib-dj-krush-el-p-oil-beatz-i-piernik\/","title":{"rendered":"Beat it #4. Lenartowicz kontra Madlib, DJ Krush, El-P, Oil Beatz i Piernik"},"content":{"rendered":"\n<p><strong>Piotr Lenartowicz<\/strong> to redaktor prowadz\u0105cy <strong>Estrady i Studia<\/strong>, serwisu skierowanego do \u201erealizator\u00f3w d\u017awi\u0119ku, producent\u00f3w, mi\u0142o\u015bnik\u00f3w homerecordingu i techniki studyjnej\u201d. W ramach jego autorskiego, wieloletniego cyklu \u201eNowe bity\u201d wywiadowa\u0142 najciekawszych polskich producent\u00f3w, cz\u0119sto zwi\u0105zanych z rapem &#8211; m.in. <strong>NOONa, Czarnego HIFI, Duita, AWGS-a, 1988, Barto Katta, Gibbsa, Atutowego<\/strong> i <strong>\u0143emego<\/strong>. I to by\u0142y rozmowy, na kt\u00f3rych mo\u017cna by\u0142o si\u0119 uczy\u0107 \u2013 zar\u00f3wno produkcji, jak i dziennikarstwa. Piotr prowadzi dodatkowo w <strong>Radiu Kampus <\/strong>audycj\u0119 <strong>\u201eSzumy\u201d<\/strong> i wsp\u00f3\u0142pracuje z labelem Wojtka Urba\u0144skiego \u2013 <strong>Dyspensa Records<\/strong> (patrz <strong>RYSY<\/strong>, <strong>Jerzyk Krzy\u017cyk<\/strong> i <strong>Samara<\/strong>). W ramach Beat It zmierzy si\u0119 z pi\u0119cioma podk\u0142adami wybranymi mu przez <strong>Fischerle<\/strong>, <a href=\"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/2022\/06\/13\/beat-it-3-fischerle-kontra-amp-live-soulpete-blue-may-jodi-milliner-i-swindle\/\">go\u015bcia poprzedniego odcinka<\/a>.<\/p>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Quasimoto \u2013 Come on feet [prod. Madlib]<\/h2>\n\n\n\n<p>&#8222;Madlib to du\u017co wi\u0119cej ni\u017c producent \u2013 to cz\u0142owiek orkiestra: producent, raper, DJ, muzyk, nawet grafik&#8221; \u2013 twierdzi\u0142 <strong>Druh S\u0142awek,<\/strong> nestor polskiego radiowego dziennikarstwa rapowego. O albumie <strong>\u201eThe Unseen\u201d<\/strong>, debiucie madlibowego alter ego, <a href=\"https:\/\/dustyroom.pl\/2011\/01\/31\/siedem-cali-druh-slawek\/\">m\u00f3wi\u0142 za\u015b portalowi Dusty Room tak<\/a>: &#8222;Kwintesencja tego, czego ja szukam w hip-hopie \u2013 \u015bwietne breaki, setki fantastycznych sampli, charakterystyczny niepowtarzalny g\u0142os i flow, ciekawe niebanalne teksty&#8221;. <strong>\u201eCome on feet\u201d<\/strong> to kwintesencja tej tak komplementowanej p\u0142yty \u2013 wypadkowa wyobra\u017ani, talentu, humoru i&#8230; miesi\u0105ca grzybiarstwa. Wspania\u0142e to musia\u0142y by\u0107 prawdziwki.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>PIOTR LENARTOWICZ:<\/strong> Klasyk. Ca\u0142e &#8222;The Unseen&#8221; to dla mnie bardzo wa\u017cny materia\u0142, cho\u0107 szczerze m\u00f3wi\u0105c, pozna\u0142em go do\u015b\u0107 p\u00f3\u017ano. Przede wszystkim wra\u017cenie na mnie zrobi\u0142 sam pomys\u0142 oddania g\u0142osu fikcyjnej postaci, bo wcze\u015bniej by\u0142em mocno przywi\u0105zany do tego, czy dany numer to &#8222;real talk&#8221;, czy nie. Natomiast je\u017celi chodzi o bity, to od momentu, jak po raz pierwszy us\u0142ysza\u0142em produkcje <strong>Madliba<\/strong>, od razu oszala\u0142em. Powiedzie\u0107, \u017ce wzni\u00f3s\u0142 on sampling na (naj)wy\u017cszy poziom, to nic nie powiedzie\u0107. W &#8222;Come on feet&#8221; s\u0142yszymy m.in. poci\u0119ty sampel z <strong>Alaina Goraguera<\/strong>, a wi\u0119c francuskiego pianisty i kompozytora, do kt\u00f3rego temat\u00f3w Otis Jackson Jr. si\u0119ga\u0142 jeszcze nie raz i nie dwa razy (ten sam motyw lata p\u00f3\u017aniej wykorzysta\u0142 <strong>Flying Lotus<\/strong> w <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=Isn8Qp-H0N4\">&#8222;Black baloons reprise&#8221;<\/a>) oraz g\u0142os <strong>Melvina Van Peeblesa<\/strong>, kt\u00f3ry r\u00f3wnie\u017c wielokrotnie przewija\u0142 si\u0119 w jego produkcjach. Do tego dochodz\u0105 nie zawsze w punkt bij\u0105ce b\u0119bny, du\u017co szum\u00f3w i trzask\u00f3w, co w ca\u0142o\u015bci daje bardzo &#8222;organiczny&#8221; efekt. Dla mnie to w\u0142a\u015bnie Madlib sprawi\u0142, \u017ce brud i b\u0142\u0105d w bitach przesta\u0142 by\u0107 traktowany jako co\u015b niepo\u017c\u0105danego, a producenci zacz\u0119li zauwa\u017ca\u0107 w tym pewn\u0105 warto\u015b\u0107 dodan\u0105. Podobne podej\u015bcie znajdziemy zreszt\u0105 prawie we wszystkich numerach z tego zestawienia, ale nie uprzedzajmy fakt\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/2_5edxArGT8\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">DJ Krush \u2013 Trihedron [prod. DJ Krush, OPUS]<\/h2>\n\n\n\n<p>\u201eTrihedron\u201d otwiera si\u00f3dmy album <strong>DJ-a Krusha<\/strong>, zwiastuj\u0105cy odej\u015bcie od trip-hopu i jazzu na rzecz elektroniki. Lekko nie jest, na album nieprzypadkowo zaproszono <strong>Anticon<\/strong> i <strong>Anti-Pop Consortium<\/strong>. Prezentowany utw\u00f3r jest tym ciekawszy, \u017ce to tr\u00f3jb\u00f3j \u2013 Japo\u0144czyk dzieli obowi\u0105zki z chicagowskim duetem <strong>OPUS<\/strong>, znanym z kooperacji z <strong>Aesop Rockiem<\/strong>, <strong>Mursem<\/strong> czy <strong>Slugiem<\/strong>. Zaczyna <strong>Isle of Weight<\/strong>, pa\u0142eczk\u0119 przejmuje <strong>Mr. Echoes<\/strong>, ko\u0144czy gospodarz.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>PIOTR LENARTOWICZ:<\/strong> Tak jak Madlib jest dla mnie jednym z wa\u017cniejszych producent\u00f3w, tak DJ Krush ju\u017c niekoniecznie. Oczywi\u015bcie znam jego produkcje i do pewnego momentu stara\u0142em si\u0119 do\u015b\u0107 uwa\u017cnie \u015bledzi\u0107 jego kolejne wydawnictwa, jednak w pewnym momencie japo\u0144ski producent porzuci\u0142 drog\u0119, o kt\u00f3rej wspomina\u0142em przy okazji &#8222;Come on Feet&#8221;, a wybra\u0142 zdecydowanie bardziej &#8222;sterylny&#8221; kierunek. I jak sobie s\u0142ucha\u0142em teraz po latach &#8222;Trihedron&#8221;, to wydaje mi si\u0119, \u017ce dziej\u0105 si\u0119 tutaj rzeczy, kt\u00f3re w jakim\u015b sensie zwiastuj\u0105 to, co przysz\u0142o potem. W tym numerze perkusja jest, jak m\u00f3wi\u0142 mi kiedy\u015b <strong>Wojtek Urba\u0144ski<\/strong>, bardzo kr\u00f3tko ci\u0119ta i taka &#8222;tight&#8221;. To ju\u017c nie s\u0105 typowo produkowane b\u0119bny, jak mia\u0142o to miejsce chocia\u017cby w boom bapie. S\u0142ycha\u0107 tutaj t\u0119 zmian\u0119 podej\u015bcia i d\u0105\u017cenie, \u017ceby muza by\u0142a jak najbardziej &#8222;jasna&#8221; &#8211; w opozycji do oldskulu, kt\u00f3ry kojarzy\u0142 si\u0119 zawsze z czym\u015b ciemniejszym i jakby przypr\u00f3szonym. Szkoda jedynie, \u017ce to jego staranie si\u0119, aby by\u0107 &#8222;fresh&#8221;, doprowadzi\u0142o do tego, o czym wspomina\u0142em wcze\u015bniej. Na dzisiaj &#8222;Trihedron&#8221; jest du\u017co bardziej &#8222;\u015bwie\u017ce&#8221; ni\u017c jego p\u00f3\u017aniejsze przeprodukowane rzeczy. A przecie\u017c album <strong>&#8222;The Message at the Depth&#8221;<\/strong>, na kt\u00f3rym by\u0142 ten numer, wyszed\u0142 dok\u0142adnie 20 lat temu.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/M20ofuJVOwY\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Cannibal Ox \u2013 Pigeon [prod. El-P]<\/h2>\n\n\n\n<p>M\u00f3wiono, \u017ce na debiucie nowojorskiego duetu <strong>Cannibal Ox<\/strong> jest za du\u017co <strong>Wu-Tang Clanu<\/strong>. M\u00f3wiono te\u017c, \u017ce produkcja <strong>El-P<\/strong> to nie hip-hop, to fantastyka naukowa. Ale przede wszystkim klaskano nad tym, \u017ce niezale\u017cny hip-hop w 2001 r. radzi sobie tak dobrze. &#8222;Pigeon\u201d to dziwna suita, po kt\u00f3rej chce si\u0119 pyta\u0107: dlaczego s\u0142ucha si\u0119 tego tak fajnie, skoro jest tak ci\u0119\u017ckie i nieprzystaj\u0105ce do reszty?<\/p>\n\n\n\n<p><strong>PIOTR LENARTOWICZ:<\/strong> Kolejna produkcja z pocz\u0105tku XXI w., by\u0107 mo\u017ce r\u00f3wnie prze\u0142omowa co &#8222;The Unseen&#8221; Madliba. Za bity na &#8222;The Cold Vein&#8221; odpowiada\u0142 El-P, kt\u00f3rego dzisiaj wszyscy kojarz\u0105 przede wszystkim z kolektywu <strong>Run The Jewels<\/strong>. Na debiutanckim LP grupy Cannibal Ox stworzy\u0142 on opraw\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 w postapokaliptycznym klimacie, kt\u00f3ry oddawa\u0142 niepokoje zwi\u0105zane z rozpocz\u0119tym nowym millenium, a w zwi\u0105zku z wydarzeniami z 11 wrze\u015bnia sta\u0142 si\u0119 niestety jeszcze bardziej aktualny. Kr\u0105\u017cek wyszed\u0142 co prawda cztery miesi\u0105ce przed atakiem na WTC, ale i tak nie spos\u00f3b m\u00f3wi\u0107 o nim inaczej ni\u017c w kontek\u015bcie tamtej tragedii. Ci\u0119\u017ckie, samplowane i pe\u0142ne charakterystycznego lo-fi produkcje EL-P odcisn\u0119\u0142y istotne pi\u0119tno na ca\u0142ym <em>abstract hip-hopie<\/em>, kt\u00f3ry powstawa\u0142 p\u00f3\u017aniej w opozycji do tego, co dzia\u0142o si\u0119 w ameryka\u0144skim mainstreamie. Album by\u0142 tworzony w niewielkim mieszkaniu na Brooklynie i jest te\u017c kolejnym dowodem na to, \u017ce tzw. <em>bedroom producers<\/em>, maj\u0105c do dyspozycji sampler i torb\u0119 pe\u0142n\u0105 starych winyli, s\u0105 w stanie stworzy\u0107 prawdziwy ponadczasowy klasyk.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/02w8N-sdYRY\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">JWP\/BC \u2013 Zez [prod. Oil Beatz]<\/h2>\n\n\n\n<p><strong>Malik Montana, Ba\u0142agane, Szpaku, Kizo, \u017babson, Bedoes <\/strong>\u2013 takie wpisy w portfolio pokazuj\u0105, \u017ce od <strong>Oil Beatz <\/strong>po prostu op\u0142aca si\u0119 kupowa\u0107. Ale ekipa <strong>JWP\/BC<\/strong> jest ponad popyt i poda\u017c, ucho do bit\u00f3w ma \u015bwietne, r\u00f3wnie\u017c ze wzgl\u0119du na producent\u00f3w w sk\u0142adzie. Po pochodz\u0105cym z mixtape\u2019u <strong>\u201eKoledzy\u201d<\/strong> numerze \u201eZez\u201d s\u0142ycha\u0107, \u017ce Oil Beatz co\u015b trapi. Ale ten podk\u0142ad ugryzie, jak spr\u00f3bujesz go pog\u0142aska\u0107 (mo\u017ce dlatego Ero nie poszed\u0142 do mikrofonu).<\/p>\n\n\n\n<p><strong>PIOTR LENARTOWICZ:<\/strong> Do tego momentu by\u0142o mi\u0142o i ciekawie&#8230; Nie znam albumu &#8222;Koledzy&#8221; JWP, wi\u0119c troch\u0119 si\u0119 zdziwi\u0142em przy ods\u0142uchu, \u017ce zdecydowali si\u0119 na taki do\u015b\u0107 generyczny trapowy podk\u0142ad. Nie chodzi o sam kierunek, bo przecie\u017c <strong>Jetlagz<\/strong> w kilku momentach pokaza\u0142o m\u0142odzie\u017cy, jak nale\u017cy odnajdywa\u0107 si\u0119 w nowych brzmieniach (<strong><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=olB-Uzz1tmc\">&#8222;32 smartfony&#8221;<\/a><\/strong> to na pewno jeden z moich ulubionych polskich numer\u00f3w ostatnich lat &#8211; warto tu przypomnie\u0107, \u017ce wyprodukowany przez <strong>The Returners<\/strong>), ale akurat w tym przypadku chyba po prostu zabrak\u0142o cierpliwo\u015bci przy wyborze. Jest to bowiem typowy trapik od sztancy i trudno si\u0119 tym jara\u0107 w 2022 (a nawet w 2020, kiedy album wychodzi\u0142). Owszem, bit jest bardzo sprawnie zrobiony &#8211; hi-haty &#8222;trykaj\u0105&#8221; jak trzeba, a stopa jest poprawnie z\u0142o\u017cona, jednak to standard, nie za\u015b co\u015b, nad czym warto si\u0119 specjalnie pochyla\u0107. Kiedy\u015b, podczas wywiadu z jednym z bardziej wzi\u0119tych producent\u00f3w na scenie, zada\u0142em pytanie o to, co jego zdaniem wyr\u00f3\u017cnia go na tle innych i co jest jego znakiem rozpoznawczym. Odpowiedzia\u0142 (nieironicznie), \u017ce <em>voice tag<\/em>, kt\u00f3ry wstawia na pocz\u0105tku swoich produkcji. Mam przeczucie, \u017ce podobne podej\u015bcie mo\u017ce mie\u0107 autor tego podk\u0142adu.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/w1QOxgJYyys\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n\n\n\n<h2 class=\"wp-block-heading\">Robert Piernikowski \u2013 Ranna mewa [prod. Piernikowski]<\/h2>\n\n\n\n<p>Piernikowski muzyk\u0119 produkuje tak, \u017ce si\u0119 nie debatuje o tym, czy buja i wpada w ucho, gada si\u0119 \u2013 o ile oczywi\u015bcie si\u0119 umie albo chce si\u0119 po \u201eniezalowemu\u201d snobowa\u0107 \u2013 o syntezach i strukturach. <strong>\u201eRanna mewa\u201d<\/strong>, utw\u00f3r pochodz\u0105cy z debiutanckiej p\u0142yty artysty, a\u017c prosi, \u017ceby go naprostowa\u0107, naoliwi\u0107 i dosma\u017cy\u0107, ale fascynuje. Po zdrowsz\u0105 mew\u0119 <a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=VWd19Ysizwg\">zapraszamy do <\/a><strong><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=VWd19Ysizwg\">\u017byta i NOON<\/a><\/strong><a href=\"https:\/\/www.youtube.com\/watch?v=VWd19Ysizwg\">a<\/a>.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>PIOTR LENARTOWICZ:<\/strong> Nie od razu sta\u0142em si\u0119 szalikowcem <strong>SYN\u00d3W<\/strong>, jednak z czasem wsi\u0105k\u0142em w \u015bwiat stworzony przez <strong>88<\/strong> i <strong>Piernikowskiego<\/strong>. Wielu zapomina (lub po prostu nie wie), \u017ce za produkcje ich numer\u00f3w odpowiadali obaj wymienieni. Oczywi\u015bcie w naturalny spos\u00f3b Piernikowski wszed\u0142 bardziej w rol\u0119 wokalisty, niemniej pytani o podzia\u0142 obowi\u0105zk\u00f3w w zespole zawsze odpowiadali, \u017ce brzmienie by\u0142o efektem ich wsp\u00f3lnego zaanga\u017cowania. Wspominam o tym, poniewa\u017c na albumie <strong>&#8222;Si\u0119 `\u017cegnaj&#8221;<\/strong>, z kt\u00f3rego pochodzi numer &#8222;Ranna mewa&#8221;, s\u0142ycha\u0107 ju\u017c pomys\u0142y, kt\u00f3re rozwin\u0119\u0142y si\u0119 na kolejnych synoskich wydawnictwach. Ten kawa\u0142ek jest mocno eksperymentalny i Piernikowski do\u015b\u0107 wysoko postawi\u0142 poprzeczk\u0119, je\u017celi chodzi o pr\u00f3g s\u0142uchalno\u015bci. Nie umiem w tej chwili okre\u015bli\u0107, na czym powstawa\u0142 ten kawa\u0142ek, ale wszystkie brzmienia perkusyjne przypominaj\u0105 nieco d\u017awi\u0119ki, jakie mo\u017cna stworzy\u0107 na syntezatorze modularnym \u2013 to, co mo\u017ce przypomina\u0107 stop\u0119, odgrywa rol\u0119 stopy, tego, co nasuwa na my\u015bl werbel, u\u017cyto jako werbla itd. Do tego dochodzi szalona &#8222;kwa\u015bna&#8221; melodia, kt\u00f3r\u0105 kochasz albo nienawidzisz. W szoku, \u017ce ten materia\u0142 b\u0119dzie niebawem obchodzi\u0142 dziesi\u0119ciolecie.<\/p>\n\n\n\n<iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/ixl80z-BPws\" title=\"YouTube video player\" frameborder=\"0\" allow=\"accelerometer; autoplay; clipboard-write; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture\" allowfullscreen=\"\"><\/iframe>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Piotr Lenartowicz to redaktor prowadz\u0105cy Estrady i Studia, serwisu skierowanego do \u201erealizator\u00f3w d\u017awi\u0119ku, producent\u00f3w, mi\u0142o\u015bnik\u00f3w homerecordingu i techniki studyjnej\u201d. W ramach jego autorskiego, wieloletniego cyklu \u201eNowe bity\u201d wywiadowa\u0142 najciekawszych polskich producent\u00f3w, cz\u0119sto zwi\u0105zanych z rapem &#8211; m.in. NOONa, Czarnego HIFI, Duita, AWGS-a, 1988, Barto Katta, Gibbsa, Atutowego i \u0143emego. I to by\u0142y rozmowy, na kt\u00f3rych [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":717,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[270,1],"tags":[274,501,502,498,500,499,497],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/713"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=713"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/713\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":719,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/713\/revisions\/719"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media\/717"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=713"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=713"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=713"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}