{"id":746,"date":"2022-07-13T21:41:47","date_gmt":"2022-07-13T19:41:47","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=746"},"modified":"2022-07-14T00:04:31","modified_gmt":"2022-07-13T22:04:31","slug":"rejects-kategoria-wydarzenie-roku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2022\/07\/13\/rejects-kategoria-wydarzenie-roku\/","title":{"rendered":"„Rejects”. Kategoria – wydarzenie roku"},"content":{"rendered":"\n

Ju\u017c wcze\u015bniej zapowiada\u0142em „Rejects” Maro Music<\/strong>, ale teraz do tematu wracam. Troch\u0119 dlatego, \u017ce inni go nie poruszaj\u0105, zaj\u0119ci np. kwesti\u0105 rafalalizacji <\/a>Sebastiana Fabija\u0144skiego<\/a><\/strong> (kt\u00f3ry, nawiasem m\u00f3wi\u0105c, nagra\u0142 z \u0143emym<\/strong> ca\u0142kiem dobr\u0105 p\u0142yt\u0119<\/a>). Nie mie\u015bci mi si\u0119 w g\u0142owie (nawet w 2022 r.!), \u017ce skutecznie budujesz pozycj\u0119 od ponad dw\u00f3ch dekad, masz na kr\u0105\u017cku ludzi z Wu-Tang Clanu,<\/strong> P Money<\/strong> i Kool Keitha<\/strong>, rysuje dla ciebie np. Jimbo Salgado<\/strong>, go\u015b\u0107, kt\u00f3ry pracowa\u0142 przy Batmanie<\/strong> dla DC, a w swoim kraju nie jeste\u015b chocia\u017cby jednym z wiod\u0105cych rapowych temat\u00f3w w czasie kaniku\u0142y. Co jest?<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Na pocz\u0105tek spiesz\u0119 donie\u015b\u0107, \u017ce Maro nas nie oszuka\u0142. Obieca\u0142 dystopi\u0119, opowie\u015b\u0107 i uniwersum, po czym s\u0142owa dotrzyma\u0142. „Rejects” to taki cyberpunk, kt\u00f3ry da\u0142 si\u0119 uko\u0144czy\u0107 w chwili wydania, nawet je\u015bli nie masz sprz\u0119tu najnowszej generacji. Tw\u00f3rca nie musi niczego \u0142ata\u0107, za to pragnie sw\u00f3j \u015bwiat bezinteresownie rozbudowywa\u0107. Po premierze kinowej album trafi\u0142 w pe\u0142nej wersji na YouTube (link pod tekstem). Swoje najlepsze oblicze pokazuje w\u0142a\u015bnie tam, bo mo\u017cna si\u0119 ws\u0142ucha\u0107 w muzyk\u0119, jednocze\u015bnie wgapiaj\u0105c si\u0119 w po\u0142\u0105czone z ni\u0105 grafiki, a we wszystko to wklejone s\u0105 teledyski. To ju\u017c porz\u0105dna namiastka filmu – ja bawi\u0142em si\u0119 \u015bwietnie, bo to, czego nie dosta\u0142em, dokr\u0119ci\u0142em sobie w g\u0142owie.<\/p>\n\n\n\n

Pog\u0142\u0119bione psychologiczne postaci. Pe\u0142ne swady dialogi. Przes\u0142anie do trawienia tygodniami. Niczego z tego na p\u0142ycie nie ma, bo… no bo to jednak p\u0142yta! Kiedy kupujesz model do sklejania, dostajesz jego elementy umocowane na jednej planszy tak, by wydoby\u0107 je po naci\u015bni\u0119ciu palcem. Fabu\u0142a to w\u0142a\u015bnie to mocowanie albo – jak kto woli – barszczyk, z kt\u00f3rego wy\u0142awiasz grzyby. Ale ma to sw\u00f3j urok – autor jest pasjonatem, obytym konsumentem popkultury, kre\u015bli bohater\u00f3w grub\u0105 krech\u0105, gra kliszami i stereotypami, troch\u0119 je czasem obraca. Przyw\u00f3dca rebeliant\u00f3w, zdeprawowany kapitan podwodnej floty, kr\u00f3lowa cyberseksu, handlarz broni\u0105 – to nie pozwala zaproszonym artystom by\u0107 takimi jak zawsze.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
Deadly Hunta w \u015bwiecie Maro Music jest przyw\u00f3dc\u0105 rebeliant\u00f3w.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

O ile napi\u0119cia nie ma, o tyle dramaturgia jest. Je\u015bli producent jednym utworem uderzy, to drugim b\u0119dzie g\u0142aska\u0107, by znowu r\u0105bn\u0105\u0107, jak u\u015bpi czujno\u015b\u0107. Klasyka. Skok z t\u0142uk\u0105cego b\u0119bnami, tn\u0105cego membrany synthami, jawnie wrogiego „The Chase” <\/strong>do zen „The Hive”<\/strong>, jest jak ten moment, kiedy wychodzisz z sauny do zimnej wody. Niepokoj\u0105ce, rozedrgane, traktuj\u0105ce o handlowaniu cz\u0119\u015bciami cia\u0142a „Body parts”<\/strong> z Cappadonn\u0105<\/strong> prowadzi do przestrzennego „Kagome, Kagome”<\/strong> z linijkami Awich <\/strong>oraz prawdziw\u0105 parti\u0105 japo\u0144skiego koto gran\u0105 przez Asuk\u0119<\/strong>. I naprawd\u0119 chce si\u0119 t\u0119 drog\u0119 pokonywa\u0107. Ciekawostka: drugi z numer\u00f3w zaw\u0119drowa\u0142 w Nipponie na pi\u0105te miejsce Spotify.<\/p>\n\n\n\n

A co je\u017celi kto\u015b ma w nosie obudow\u0119 i spoiwo, chce dobrych nagra\u0144? Spokojnie, dostanie. „What you want”<\/strong> kocha\u0142bym za same b\u0119bny, za ci\u0119ty sampel wokalny, a dostaj\u0119 jeszcze charyzmatycznego P Money<\/strong> z dobitn\u0105 artykulacj\u0105, swoim akcentem i \u015bwietnym refrenem. Kool Keithowi<\/strong> trafi\u0142 si\u0119 bit oszcz\u0119dny, ograniczony do tych ostrych wybrzmiewaj\u0105cych d\u017awi\u0119k\u00f3w, kt\u00f3re by\u0142y potrzebne. I ca\u0142e szcz\u0119\u015bcie, bo mo\u017ce wype\u0142ni\u0107 „Gumdrops”<\/strong> swoj\u0105 narracj\u0105 i osobowo\u015bci\u0105, do tego go\u015b\u0107 jest absolutnie stworzony do konceptualnych, odrealnionych kr\u0105\u017ck\u00f3w. „Throwback boogie”<\/strong> okazuje si\u0119 z kolei niezwykle sprytne, bo Maro, ca\u0142e \u017cycie wielki fan Wu-Tangu<\/strong>, wie, co Ghosta<\/strong> i Raekwona<\/strong> poniesie. Przystaj\u0105 barw\u0105, przystaj\u0105 ekspresj\u0105, maj\u0105 dok\u0142adnie tyle groove’u i tyle aran\u017cu, ile potrzeba. Profesura.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Cyberrytualny, na po\u0142y rapowany i deklamowany „Kevlar Monk”<\/strong> pokazuje, \u017ce utwory nie potrzebuj\u0105 regularnej p\u0142yty pracy stopy i werbla. „Rejects” nie jest zreszt\u0105 czysto rapowe z za\u0142o\u017cenia. „Way up here”<\/strong> z Mickey Shiloh<\/strong> (artystk\u0105, kt\u00f3ra pisa\u0142a m.in. dla Janet Jackson<\/strong> i Christiny Milian<\/strong>) to krucha, bardzo \u0142adna piosenka, taki futurystyczny new age prosto z Cloud City, miasta bez uczu\u0107, w kt\u00f3rym sko\u0144czy\u0142a siostra g\u0142\u00f3wnego bohatera. Pos\u0142uchajcie, ile dzieje si\u0119 z rytmem, gdy tylko pojawia si\u0119 na horyzoncie Deadly Hunta<\/strong>, nawijacz z jamajskim sznytem. Fajnie, \u017ce arty\u015bci powa\u017cnie potraktowali swoje wyst\u0119py – musieli, Maro nie wzi\u0105\u0142by byle czego. Jego du\u017ca samo\u015bwiadomo\u015b\u0107 dotyczy i brzmienia, i wizji. Nie pozwala sobie na b\u0142\u0119dy czy niedoci\u0105gni\u0119cia, ta skala dopracowania musi tworzy\u0107 troch\u0119 dystansu, tyle \u017ce do dystopijnego antura\u017cu, do \u015bwiata najemniczo-zadaniowego to przystaje.<\/p>\n\n\n\n

Zwiedzam sobie dzi\u015b otwart\u0105, wirtualn\u0105 galeri\u0119 prac powsta\u0142ych na potrzeby „Rejects”<\/a>, s\u0142ucham p\u0142yty i chcia\u0142bym jeszcze wi\u0119cej. Narodowo\u015bci tw\u00f3rc\u00f3w (numer Bia\u0142orusina Muroveia<\/strong> jest po rosyjsku, o tym nie wspomnia\u0142em, melodia j\u0119zyka ogrzewa troch\u0119 ten lodowaty trap), gatunk\u00f3w, zagospodarowania uniwersum i interakcji mi\u0119dzy bohaterami. Sam Maro m\u00f3wi, \u017ce dopiero zaczyna, i oby starczy\u0142o rozmachu oraz cierpliwo\u015bci. „Rejects” to wydarzenie w niewydarzonych czasach. Aha, gwoli \u015bcis\u0142o\u015bci to w Fabija\u0144skim (znaczy w p\u0142ycie „Cukier”<\/strong>) Maro te\u017c macza\u0142 palce.<\/p>\n\n\n\n