{"id":760,"date":"2022-07-18T16:47:29","date_gmt":"2022-07-18T14:47:29","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=760"},"modified":"2023-01-11T13:18:28","modified_gmt":"2023-01-11T12:18:28","slug":"na-polmetku-najlepsze-jak-na-razie-polskie-rapowe-plyty-2022-roku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2022\/07\/18\/na-polmetku-najlepsze-jak-na-razie-polskie-rapowe-plyty-2022-roku\/","title":{"rendered":"Na p\u00f3\u0142metku. Najlepsze jak na razie polskie rapowe p\u0142yty 2022 roku"},"content":{"rendered":"\n

Jaki jest jak dot\u0105d ten rok w rodzimym rapie? Irytuj\u0105cy, wr\u0119cz frustruj\u0105cy w kontek\u015bcie wydarze\u0144 i ca\u0142ej tej autopromocyjnej \u017cenady, ale stabilny fonograficznie – wystarczy nie patrze\u0107, co zieje z nag\u0142\u00f3wk\u00f3w, by m\u00f3c si\u0119 nim cieszy\u0107. Brakuje p\u0142yt wielkich, tzw. instant classics, niemniej album\u00f3w interesuj\u0105cych, solidnych, dokumentuj\u0105cych progres wysz\u0142o dosy\u0107, bym musia\u0142 si\u0119 w dziesi\u0105tce ograniczy\u0107 do longplay\u00f3w ze s\u0142owami – A Fuzz Supreme<\/strong> i Ambro Fiszoski<\/strong> (bardzo udane epki), Ryfa Ri <\/strong>z Panam\u0105<\/strong> (nowa epka po\u0142\u0105czona z zesz\u0142oroczn\u0105 w album) czy Barto Katt<\/strong> (fantastyczne instrumentale) musz\u0105 mi zatem wybaczy\u0107.<\/p>\n\n\n\n

Nie ma tu p\u0142yt wydanych po 30 czerwca (st\u0105d np. nieobecno\u015b\u0107 Hansa<\/strong> z Folkiem<\/strong>). Nie bawi\u0142em si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w obiektywizowanie, wi\u0119c cho\u0107 Mi\u0142y ATZ<\/strong>, donGURALesko<\/strong> czy 1988<\/strong> to z pewno\u015bci\u0105 jako\u015b\u0107 i kr\u0105\u017cki wi\u0119cej ni\u017c dobre, ze wszech miar zas\u0142uguj\u0105 na szacunek, to najwyra\u017aniej nie prze\u017cy\u0142em ich wystarczaj\u0105co mocno. Zreszt\u0105 zestawienie nijak nie wyczerpuje listy danych premier. Nie takie by\u0142o za\u0142o\u017cenie, a t\u0142umacz\u0105 si\u0119 pono\u0107 winni. Zatem ju\u017c bez zw\u0142oki, zaczynajmy.<\/p>\n\n\n\n

10. Intruz, „Owoce grzechu”<\/h2>\n\n\n\n

Opolanin to pal\u0105cy wyrzut sumienia dla polskich decydent\u00f3w, kr\u00f3l rapowego patologicznego reporta\u017cu i wsp\u00f3\u0142czesna ods\u0142ona pozytywistycznego nowelisty w sk\u00f3rze lokalnego ch\u0142opaczka zarazem. Nie wiem, na ile \u017co\u0142nierzowi Step Records<\/strong> starczy pasji i wspomnie\u0144, ale p\u00f3ki co starcza. „Owoce grzechu” mog\u0142yby brzmie\u0107 lepiej, za to przynosz\u0105 post\u0119p w kwestii sp\u00f3jno\u015bci materia\u0142u i selekcji utwor\u00f3w. Wiele tu magnetyzuje, wr\u0119cz pora\u017ca, prawie nic ju\u017c nie odstrasza.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

9. Klarenz, „Wolne sondy”<\/h2>\n\n\n\n

Obok tej nowej szko\u0142y jak weteran misji u harcerzy<\/em> – sytuuje si\u0119 na scenie rapowej Klarenz. Jego zaawansowane warsztatowo lamentacje stanowi\u0105 kronik\u0119 osobistego rozczarowania, \u017cali poubieranych w drwin\u0119 i sarkazm. Raper jest tak szczery, \u017ce a\u017c jest to kr\u0119puj\u0105ce, ale u nikogo innego nie znajdziemy tyle znoju doros\u0142ego \u017cycia. G\u0119sto tu od melodii i s\u0142\u00f3w. Wachlarze \u015bwie\u017cych styli rapowych i producenckich s\u0142u\u017c\u0105 rozprawianiu o pracy, zm\u0119czeniu, konsumpcji i wegetacji. Rzecz skrajnie autorska.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

8. Koza, „Amok”<\/h2>\n\n\n\n

Koza zawsze umia\u0142 zrobi\u0107 zamieszanie. Ale „Amok” to co\u015b wi\u0119cej ni\u017c efekciarskie po\u0142\u0105czenie Woody’ego Allena <\/strong>z m\u0142odym Eminemem<\/strong>. Cho\u0107 zarzucenie pomost\u00f3w mi\u0119dzy Memphis a staro\u017cytnym Rzymem, Atlant\u0105 a antycznymi Atenami wydawa\u0142o si\u0119 cyrkow\u0105 sztuczk\u0105, to p\u0142yta nie jest wcale b\u0142aze\u0144ska, jest dobrze wykombinowana, bardzo dobrze napisana, a do tego \u015bwietnie wyprodukowana przez Jordana<\/strong>. To dla wszystkich niedowiark\u00f3w przekonanych, \u017ce trap w 2022 r. niczym ich nie zaciekawi.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

7. Meek, Oh Why?, „Offline”<\/h2>\n\n\n\n

Na scenie rapowej wi\u0119kszo\u015b\u0107 rzeczy jest zrobiona z my\u015bl\u0105, \u017ce ma by\u0107 tak gor\u0105ce, \u017ceby parzy\u0107. P\u0142yty pchaj\u0105 si\u0119 na talerz i piszcz\u0105 o widelec. Meek, Oh Why? wydaje si\u0119 nie startowa\u0107 w tym wy\u015bcigu. To znaczy ka\u017cdy jest pierwszy, \u017ceby obwieszcza\u0107, \u017ce nie startuje, ale krakus rzeczywi\u015bcie tak brzmi. „Offline” to doros\u0142a, nienachalna, bardzo muzyczna p\u0142yta. Wystudzona, dog\u0142\u0119bnie przemy\u015blana, z \u0142adnymi, nastrojowymi piosenkami, kt\u00f3rym finezyjna produkcja ujmuje bana\u0142u.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

6. Kobik, „Zerodwana Boyz”<\/h2>\n\n\n\n

\u017be jak co\u015b jest w polskim rapie \u015bwie\u017ce, to w takim razie musi by\u0107 durne, niechlujne i bez w\u0142asnych patent\u00f3w? No to chyba nie s\u0142yszeli\u015bcie Kobika. Na podstawie tego, kogo do numer\u00f3w zaprasza i kogo produkuje, mo\u017cna by przygotowywa\u0107 listy trend\u00f3w. S\u0142ycha\u0107, \u017ce kto\u015b tu jest na bie\u017c\u0105co z muzyk\u0105, nie tylko t\u0105 nad Wis\u0142\u0105. I zawsze jest got\u00f3w pokaza\u0107, \u017ce w numerach licz\u0105 si\u0119 melodie i refreny, ale nijak nie wyklucza si\u0119 to z porz\u0105dnym, b\u0142yskotliwym, starannym pisaniem. Mocna synteza globalnego z lokalnym.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

5. Borixon, „Mixed Music Arts”<\/h2>\n\n\n\n

Nie do przecenienia jest ten luz, kt\u00f3ry kieleckiemu pionierowi z pierwszego rapowego pokolenia daje ogromne do\u015bwiadczenie i prowadzenie kariery w pe\u0142nej zgodzie ze sob\u0105. Tw\u00f3rca nie wyrzek\u0142 si\u0119 klasycznego hip-hopu, ale te\u017c nigdy nie obrazi\u0142 na nowy. Jego styl lepi si\u0119 do ca\u0142ego przekroju elektronicznych bit\u00f3w, prostolinijne nie miesza si\u0119 z prostackim i wszystko to sk\u0142ada si\u0119 na p\u0142yt\u0119 niezwykle lekk\u0105 i przyjemn\u0105 w s\u0142uchaniu. Nikt tu si\u0119 na sukces nie napina\u0142, sam przyszed\u0142.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

4. Dwa S\u0142awy, „Z Archiwum X2”<\/h2>\n\n\n\n

Wcze\u015bniej rap by\u0142 dla Dw\u00f3ch S\u0142aw\u00f3w testem na j\u0119zykow\u0105 inteligencj\u0119, \u015brodkiem odm\u0142adzaj\u0105cym i platform\u0105 standupow\u0105. Konwencj\u0105, z kt\u00f3rej korzystali, z mn\u00f3stwem autoironii w zanadrzu. Teraz \u0142\u00f3dzki duet ma chyba mniej z\u0142udze\u0144 i ch\u0119ci udowadniania czegokolwiek, wi\u0119cej lat, ale te\u017c rozumiej\u0105cego producenta. Mniej tu popisu, co nie oznacza, \u017ce mniej polotu. Na pewno wi\u0119cej muzyki. Do \u017cadnej p\u0142yty S\u0142aw\u00f3w nie chcia\u0142o si\u0119 tak wraca\u0107 bez skakania po utworach, \u017cadna nie m\u00f3wi\u0142a tyle o tw\u00f3rcach.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

3. Zero, „Journal Des Savants”<\/h2>\n\n\n\n

Rozwi\u0105zuj\u0105c narracyjne w\u0119z\u0142y krakowskiego rapera, trafia si\u0119 do Dargera<\/strong>, Burroughsa<\/strong> i Nervala<\/strong>, odkrywa Zontka<\/strong>, przypomina o W\u00f6lflim<\/strong> i Weyerze<\/strong>, zg\u0142\u0119bia Popol Vuh<\/strong>. Do tego Zero nie odsy\u0142a ot tak, \u0142\u0105czy referencje na osobistym gruncie, cementuje rapem, \u015bpiewem i deklamacj\u0105. Tw\u00f3rca nauczy\u0142 si\u0119 podawa\u0107 trudne tre\u015bci prostym j\u0119zykiem – w rapie, kt\u00f3ry stara si\u0119 by\u0107 m\u0105dry jest zwykle odwrotnie. Ale ten album si\u0119 nie stara. Po prostu m\u0105dry jest. I zyskuje z ka\u017cdym przes\u0142uchaniem.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

2. Jerzyk Krzy\u017cyk, „Serce”<\/h2>\n\n\n\n

Punkty odniesienia dla Jerzyka to Zdech\u0142y Osa<\/strong> i Walu\u015bKraksaKryzys<\/strong>. Punkty zaczepiania dla Jerzyka to \u0106paj Stajl <\/strong>i Tektonika<\/strong>. Punkt zwrotny dla Jerzyka to producent Urba\u0144ski<\/strong>, wyjadacz umiej\u0105cy narwa\u0144ca ukierunkowa\u0107. Rezultatem jest \u0142obuzerska bohema, gitarowy trap przygodowy, zblokowana wra\u017cliwo\u015b\u0107. Dawno bardzo chwytliwe nie by\u0142o tak wyraziste, krzywe nie by\u0142o tak proste, zepsute tyle nie naprawia\u0142o. Krzy\u017cyka na tym nie postawisz.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

1.Maro, „Rejects”<\/h2>\n\n\n\n

\u015awiat nie ma dla Marka Walaszka<\/strong> granic. Sztuka te\u017c ich nie ma. Nawet czas nie jest dla niego specjalnie wa\u017cny, bo na „Rejects” przesz\u0142o\u015b\u0107 splata si\u0119 z tera\u017aniejszo\u015bci\u0105 i przysz\u0142o\u015bci\u0105 w wielu aspektach – od go\u015bcinnych wyst\u0119p\u00f3w po wizj\u0119. Ten popkulturowy mash-up nie robi\u0142by takiego wra\u017cenia, gdyby nie jako\u015b\u0107 wykonania (Maro to producent, ale te\u017c specjalista od realizacji, brzmienia i studyjnych rozwi\u0105za\u0144), rozmach zrealizowanych za\u0142o\u017ce\u0144 i wra\u017cenie, \u017ce szara eminencja sceny bawi si\u0119, spe\u0142niaj\u0105c dzieci\u0119ce marzenia. Wi\u0119cej o p\u0142ycie TUTAJ<\/a>.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

ZESTAW 20 UTWOR\u00d3W Z OPISYWANYCH ALBUM\u00d3W:<\/strong><\/p>\n\n\n\n