{"id":817,"date":"2022-07-30T12:48:35","date_gmt":"2022-07-30T10:48:35","guid":{"rendered":"https:\/\/flint.blog.polityka.pl\/?p=817"},"modified":"2022-07-30T23:05:09","modified_gmt":"2022-07-30T21:05:09","slug":"na-jazzowy-chlopski-rozum-oto-skorup-i-jego-gang","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/flint\/2022\/07\/30\/na-jazzowy-chlopski-rozum-oto-skorup-i-jego-gang\/","title":{"rendered":"Na jazzowy ch\u0142opski rozum. Oto Skorup i jego gang"},"content":{"rendered":"\n

Skorup sam okre\u015bli\u0142 si\u0119 mianem wajdeloty. I to dobra nazwa. Wiele m\u00f3wi o tym, jak raper widzi swoj\u0105 rol\u0119 na scenie – w\u0119drowny pie\u015bniarz dawnych czas\u00f3w, piewca zwyczajno\u015bci, czasem sumienie narodu. Oczywi\u015bcie wszystko to bez poczucia misji i zad\u0119cia, za to ze sporym przymru\u017ceniem oka. Kolejnym okre\u015bleniem, jakie artysta ma na siebie, jest bowiem „wolny ziomek”, taki \u015bl\u0105ski Big Lebowski<\/a><\/strong>, poczciwina na „emocjonalnej flaucie”. Lepiej si\u0119 s\u0142ucha rapu z my\u015bl\u0105, \u017ce szwenda si\u0119 gdzie\u015b mi\u0119dzy blokami, polami albo le\u015bnymi ost\u0119pami.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n

Bran\u017ca szybko weryfikuje zbyt swobodne podej\u015bcie, dlatego gliwiczanin, kt\u00f3ry opr\u00f3cz tego, \u017ce lekkoduchem, jest r\u00f3wnie\u017c ojcem, partnerem i ma swoje obowi\u0105zki, musi pami\u0119ta\u0107 zar\u00f3wno o kalendarzu wydawniczym, jak i o tym, by si\u0119 w swojej rozpocz\u0119tej kilkana\u015bcie lat temu tw\u00f3rczo\u015bci nie zap\u0119tla\u0107, umie\u0107 zaskoczy\u0107. I epk\u0119 „Bocianie gniazda”<\/strong>, nagran\u0105 wesp\u00f3\u0142 z duetem producenckim Jazz Gang Beatz<\/strong>, nale\u017cy w kategoriach zaskoczenia traktowa\u0107.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
W tym kola\u017cu wykorzystano ok\u0142adk\u0119 „Bocianich gniazd” zaprojektowan\u0105 przez Kamila Bartosza. Znak pokoju przekazuje sam Skorup.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Skorup ma do\u015bwiadczenie teatralne, z us\u0142ug instrumentalist\u00f3w korzysta\u0142, ale pr\u0119dzej podejrzewaliby\u015bmy go o wyst\u0119p z orkiestr\u0105 g\u00f3rnicz\u0105 albo do wt\u00f3ru kibicowskich b\u0119bn\u00f3w czy akordeonisty z harmonijkarzem. Tymczasem Maciek Mazurek<\/strong> jest saksofonist\u0105, \u0141ukasz Ciesio\u0142kiewicz<\/strong> wibrafonist\u0105, obaj s\u0105 muzycznie wykszta\u0142ceni i – jak nazwa sugeruje – obyci z jazzowym graniem. To nie musia\u0142o zagra\u0107 z sowizdrzalsk\u0105 nut\u0105 rapera. Na szcz\u0119\u015bcie zagra\u0142o.<\/p>\n\n\n\n

Mi\u0119kko wy\u015bcie\u0142ana kompozycja „Ma b\u0119c”<\/strong> pozwala odci\u0105\u0107 si\u0119 ostremu refrenowi. Ca\u0142a sekcja d\u0119ta nie przyt\u0142acza swobodnie, nienachalnie p\u0142yn\u0105cego „Tam, gdzie wszystko jest”<\/strong> (go\u015bcinnie Jarecki<\/strong>). W „Ca\u0142y dzie\u0144”<\/strong> jazz wje\u017cd\u017ca mocniej, intensywniej, ale przydaje elegancji, kontrastuje ze zwyczajno\u015bci\u0105 przekazu. I wibrafon pi\u0119knie si\u0119 perli. Sprawdza si\u0119 etniczny sznyt g\u0119stego od perkusjonali\u00f3w „Sta\u0142e dobre i z\u0142o”<\/strong>, knajpiany charakter „Bocianich gniazd”<\/strong>. Groove w znakomitym pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem „Wi\u0119cej \u015bwiat\u0142a”<\/strong> niesie a\u017c mi\u0142o, dobra jest ta gitara i saksofonowe solo na koniec.<\/p>\n\n\n\n

Skorup zmienia si\u0119 co numer. Zaczyna jako mistrz pastiszu, potem uspokaja, edukuj\u0105c, wchodzi w buty everymana, zdaj\u0105c raport ze swojej dziennej rutyny. W „Wychodz\u0119 i biegn\u0119”<\/strong> jest ludowym filozofem, chwil\u0119 wcze\u015bniej publicyst\u0105 i piewc\u0105 „ch\u0142opskiego rozumu” (takiego bli\u017cszego wniosk\u00f3w p\u0142yn\u0105cych z do\u015bwiadczenia i s\u0142uchania innych, a nie cwaniackiej kalkulacji medialnych byt\u00f3w pokroju Krzysztofa Stanowskiego). Na zamkni\u0119cie p\u0142yty rzuca per\u0142y pokroju Do Bullerbyn jedzie poci\u0105g z dworca Zoo.<\/em><\/p>\n\n\n\n