Nie wiem, w kt\u00f3rej z baniek rozemocjonowanie brexitem by\u0142o wi\u0119ksze: w Pary\u017cu czy w Brukseli, w Parlamencie Europejskim, sk\u0105d wracam? Dla mnie brexit oznacza\u0142 \u0142zy przyjaci\u00f3\u0142 opuszczaj\u0105cych Uni\u0119 i niesamowity ba\u0142agan. Wszyscy, brytyjscy i europejscy pos\u0142owie, p\u0142akali\u015bmy w czwartek, bo czuli\u015bmy, \u017ce nigdy ju\u017c nie b\u0119dzie tak samo.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Wraca\u0142em ze z\u0142amanego serca Unii wprost do francuskiej telewizji, do kt\u00f3rej zosta\u0142em zaproszony, a tam pojawi\u0142y si\u0119 pytania: czy Wielka Brytania skorzysta na wyj\u015bciu z Unii, czy my, Francuzi, na tym stracimy, czy nie, a w ko\u0144cu: czy nie powinni\u015bmy do\u0142\u0105czy\u0107 do tych szcz\u0119\u015bliwych zwolennik\u00f3w brexitu, kt\u00f3rzy w pi\u0105tek wieczorem liczyli sekundy prowadz\u0105ce ich do „wolno\u015bci”.<\/p>\n\n\n\n
Nie rozumia\u0142em. Nie rozumia\u0142em, co si\u0119 dzieje, a tym bardziej nie rozumia\u0142em, dlaczego ostatni obro\u0144ca frexitu, siedz\u0105cy po mojej lewej stronie pan Philippot, cz\u0142owiek, kt\u00f3ry nie reprezentuje niczego, by\u0142 tam i gratulowa\u0142 tego, \u017ce brytyjska „demokracja” zwyci\u0119\u017cy\u0142a nad brukselsk\u0105 „dyktatur\u0105”. Zrobi\u0142em wi\u0119c to, czego – jak si\u0119 wydaje – nigdy nie powinno si\u0119 robi\u0107. Odci\u0105\u0142em si\u0119 od niego i zapyta\u0142em go, kim by\u0142 ten dyktator, kt\u00f3ry narzuca\u0142 wszystko narodom zniewolonym przez Uni\u0119. „Prosz\u0119 go nazwa\u0107!”, powiedzia\u0142em mu, a poniewa\u017c oczywi\u015bcie nie mia\u0142 mi nic do powiedzenia, uzna\u0142, \u017ce dyktatorem… by\u0142em ja.<\/p>\n\n\n\n
Jestem Neronem, bo wierz\u0119 w jedno\u015b\u0107 europejsk\u0105, broni\u0142em jej przez 27 lat, bezustannie opowiada\u0142em si\u0119 za ni\u0105 na falach France Inter, a tak\u017ce dlatego, \u017ce nadal to czyni\u0119 – razem z innymi zbrodniarzami w \u0142awach Parlamentu Europejskiego. Jestem dyktatorem. Pose\u0142 Philippot m\u00f3wi\u0142 to powa\u017cnie. Co mu mog\u0142em odpowiedzie\u0107, opr\u00f3cz tego, \u017ce wygaduje g\u0142upoty?<\/p>\n\n\n\n
Wzi\u0105\u0142em wi\u0119c g\u0142\u0119boki oddech. Chcia\u0142em zapomnie\u0107 i porozmawia\u0107 o tym, co dzia\u0142o si\u0119 w Unii poza brexitem, o konsensusie, kt\u00f3ry tworzy si\u0119 wok\u00f3\u0142 potrzeby europejskiej obrony, dyplomacji i wsp\u00f3lnych inwestycji, ale b\u0105d\u017amy szczerzy… Nie zabrzmia\u0142o to przekonuj\u0105co. To wszystko o wiele wa\u017cniejsze ni\u017c odej\u015bcie Wielkiej Brytanii w stron\u0119 nieokre\u015blonych horyzont\u00f3w. Ale odnios\u0142em wra\u017cenie, \u017ce publiczno\u015bci to nie interesuje. Interesuj\u0105ce by\u0142o tylko to wielkie pytanie: czy Brytyjczycy i Francuzi skorzystaj\u0105 na brexicie. Zegar tyka\u0142, wskazuj\u0105c godziny, minuty i sekundy, jak przed Sylwestrem, kt\u00f3ry mieli\u015bmy przywita\u0107 u\u015bciskami i pozdrowieniami.<\/p>\n\n\n\n
Ale, na lito\u015b\u0107 bosk\u0105, jaka wolno\u015b\u0107? Jaki rodzaj demokracji mia\u0142 zosta\u0107 odzyskany? Nikt o to nie zapyta\u0142. By\u0142o to oczywiste, bo wszyscy wci\u0105\u017c my\u015bleli o zaletach i wadach brexitu, a jedynym sensownym pytaniem by\u0142o to, czy zjednoczona Europa b\u0119dzie w stanie sprosta\u0107 wyzwaniu rzuconym przez Stany Zjednoczone, Chiny i Rosj\u0119, czy rozdrobnienie wywo\u0142ane przez brexit pomo\u017ce nam, Europejczykom. Na tym etapie nie m\u00f3wili\u015bmy tym samym j\u0119zykiem i to, co mnie najbardziej zaniepokoi\u0142o tego wieczora, to nie brexit, ale podniecenie, jakie wywo\u0142a\u0142 u Francuz\u00f3w. T\u0119 atrakcyjno\u015b\u0107 bycia niewidomym – jak bardzo chcia\u0142bym si\u0119 myli\u0107! – czu\u0142em wsz\u0119dzie w mej paryskiej ba\u0144ce.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Nie wiem, w kt\u00f3rej z baniek rozemocjonowanie brexitem by\u0142o wi\u0119ksze.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":108,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/100"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=100"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/100\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":112,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/100\/revisions\/112"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media\/108"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=100"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=100"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=100"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}