Zar\u00f3wno w kraju, jak i w diasporze, ca\u0142y czas poszukuj\u0105. Innymi s\u0142owy, rosyjscy opozycjoni\u015bci wci\u0105\u017c s\u0105 dalecy od utworzenia jednej opozycji ze wsp\u00f3lnymi celami i wsp\u00f3lnym programem, ale w Berlinie niedawno, w Pary\u017cu w zesz\u0142ym tygodniu i w Parlamencie Europejskim w dniach 5 i 6 czerwca, ich spotykaj\u0105 si\u0119, bo s\u0105 przekonani, \u017ce b\u0119d\u0105 musieli zdefiniowa\u0107 postputinizm.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Niekt\u00f3rzy uwa\u017caj\u0105, \u017ce koniec Putina si\u0119 zbli\u017ca. Inni licz\u0105 raczej w latach ni\u017c w miesi\u0105cach, ale \u017caden z nich nie daje temu re\u017cimowi du\u017co czasu, poniewa\u017c dyktator, kt\u00f3ry przegrywa wojn\u0119, r\u00f3wnie\u017c traci w\u0142adz\u0119, a dla W\u0142adimira Putina brak zwyci\u0119stwa oznacza\u0142 ugrz\u0119\u017ani\u0119cie, jak widzimy, i wkr\u00f3tce przegran\u0105. Uwa\u017caj\u0105, \u017ce ten cz\u0142owiek jest praktycznie sko\u0144czony, a faktem jest, \u017ce gdyby tak nie by\u0142o, Jewgienij Prigo\u017cyn nie o\u015bmieli\u0142by si\u0119 og\u0142osi\u0107 \u201erewolucji\u201d w Rosji, wyroki wydawane na tych, kt\u00f3rzy pot\u0119piaj\u0105 wojn\u0119 od wewn\u0105trz, nie by\u0142yby tak nieprawdopodobnie ci\u0119\u017ckie i nie by\u0142oby tak wielu dyrektor\u00f3w biznesowych pope\u0142niaj\u0105cych \u201esamob\u00f3jstwo\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Rosyjska w\u0142adza si\u0119 rozpada, a jej przeciwnicy maj\u0105 potr\u00f3jne zadanie. Musz\u0105 znale\u017a\u0107 sojusznik\u00f3w w klasie rz\u0105dz\u0105cej, po\u0142o\u017cy\u0107 podwaliny pod przysz\u0142y modus vivendi mi\u0119dzy Federacj\u0105 Rosyjsk\u0105, Ukraina i Uni\u0105 Europejsk\u0105 oraz stworzy\u0107 nadziej\u0119 na pok\u00f3j, dobrobyt i wolno\u015b\u0107 w rosyjskim spo\u0142ecze\u0144stwie.<\/p>\n\n\n\n
Pierwszy z tych cel\u00f3w jest najpilniejszym z trzech, poniewa\u017c dla Rosjan i ca\u0142ego kontynentu konieczne jest, aby wyj\u015bcie z autokracji odby\u0142o si\u0119 bez przemocy. Najbardziej realistyczni cz\u0142onkowie dw\u00f3ch filar\u00f3w tego re\u017cimu, si\u0142 bezpiecze\u0144stwa i bogaczy, musz\u0105 by\u0107 przekonani, \u017ce nie maj\u0105 nic do stracenia, u\u0142atwiaj\u0105c przej\u015bcie do demokracji, umo\u017cliwiaj\u0105c tym samym skazanie W\u0142adimira Putina za zbrodnie w Ukrainie.<\/p>\n\n\n\n
Wielu z nich wie, \u017ce W\u0142adimir Putin prowadzi Rosj\u0119 do katastrofy, kt\u00f3ra mo\u017ce szybko doprowadzi\u0107 do rozpadu Federacji i jej 89 republik, terytori\u00f3w i region\u00f3w. Ludzie ci wiedz\u0105, \u017ce nale\u017cy przygotowa\u0107 punkt zwrotny, ale nie wspominaj\u0105c o strachu, kt\u00f3ry nak\u0142ada im kaganiec, nie widz\u0105 rozm\u00f3wc\u00f3w, z kt\u00f3rymi mogliby po\u0142o\u017cy\u0107 podwaliny pod postputinizm, a tym samym unikn\u0105\u0107 d\u0142ugiego i krwawego pogr\u0105\u017cenia si\u0119 w anarchii.<\/p>\n\n\n\n
Rosyjscy przeciwnicy musz\u0105 z nimi rozmawia\u0107, a \u017ceby to zrobi\u0107, musz\u0105 pami\u0119ta\u0107 o inteligencji, z jak\u0105 hiszpa\u0144scy demokraci zaakceptowali fakt, \u017ce cz\u0119\u015b\u0107 elity re\u017cimu Franco musia\u0142a im pom\u00f3c utorowa\u0107 drog\u0119 od faszyzmu do wolnych wybor\u00f3w. Hiszpa\u0144ska transformacja by\u0142a tak udana, \u017ce zainspirowa\u0142a polsk\u0105 opozycj\u0119 poprzez Adama Michnika i to w\u0142a\u015bnie z tych dw\u00f3ch precedens\u00f3w mog\u0105 teraz czerpa\u0107 inspiracj\u0119 rosyjscy demokraci.<\/p>\n\n\n\n
Drugim imperatywem jest to, \u017ce rosyjska opozycja powinna jednocze\u015bnie zaanga\u017cowa\u0107 si\u0119 w dialog z krajami Unii Europejskiej na temat warunk\u00f3w militarnej, gospodarczej i politycznej stabilizacji kontynentu. Jest to bardzo wa\u017cne, poniewa\u017c b\u0119dzie musia\u0142a uzyska\u0107 wsparcie UE, gdy dojdzie do w\u0142adzy, tak samo jak b\u0119dzie musia\u0142a przekona\u0107 wszystkich Rosjan, \u017ce nie maj\u0105 si\u0119 czego obawia\u0107 ze strony UE lub NATO.<\/p>\n\n\n\n
Opozycja nie b\u0119dzie w stanie rozpocz\u0105\u0107 dialogu z europejskimi stolicami, kt\u00f3re nie b\u0119d\u0105 chcia\u0142y sprawia\u0107 wra\u017cenia, \u017ce dzia\u0142aj\u0105 na rzecz zmiany re\u017cimu w Moskwie, ale mo\u017ce zainicjowa\u0107 go z Parlamentem Europejskim. Wystarczy odpowiedzie\u0107 na \u201ePrzes\u0142anie do narodu rosyjskiego\u201d podpisany rok temu przez przewodnicz\u0105cych pi\u0119ciu grup politycznych Parlamentu.<\/p>\n\n\n\n
Ten tekst, w kt\u00f3rym europejscy przedstawiciele wyci\u0105gn\u0119li r\u0119k\u0119 nie do W\u0142adimira Putina, ale do Rosji, czeka na odpowied\u017a. Nadszed\u0142 czas, aby demokratyczna opozycja odpowiedzia\u0142a, a kiedy to zrobi, w dialogu z pos\u0142ami do Parlamentu Europejskiego, opozycja stanie si\u0119 rosn\u0105c\u0105 si\u0142\u0105, kluczowym graczem na scenie europejskiej. Zwi\u0119ksz\u0105 si\u0119 jej mo\u017cliwo\u015bci kontaktu z mniej za\u015blepion\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 elit rz\u0105dz\u0105cych, a rosyjskim demokratom pozostanie ju\u017c tylko zaproponowa\u0107 swoim wsp\u00f3\u0142obywatelom wsp\u00f3lny program, tak jak zrobi\u0142a to francuska Narodowa Rada Ruchu Oporu.<\/p>\n\n\n\n
Ten kr\u00f3tki, reformatorski tekst mia\u0142by ogromny wp\u0142yw polityczny, gdyby opiera\u0142 si\u0119 na trzech kluczowych ideach: wolno\u015bci i demokracji, autonomii 89 podmiot\u00f3w wchodz\u0105cych w sk\u0142ad Federacji oraz sprawiedliwo\u015bci spo\u0142ecznej opartej na odnowie us\u0142ug publicznych i arbitra\u017cu pa\u0144stwowym mi\u0119dzy pracodawcami a pracownikami.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zar\u00f3wno w kraju, jak i w diasporze, ca\u0142y czas poszukuj\u0105. Innymi s\u0142owy, rosyjscy opozycjoni\u015bci wci\u0105\u017c s\u0105 dalecy od utworzenia jednej opozycji ze wsp\u00f3lnymi celami i wsp\u00f3lnym programem, ale w Berlinie niedawno, w Pary\u017cu w zesz\u0142ym tygodniu i w Parlamencie Europejskim w dniach 5 i 6 czerwca, ich spotykaj\u0105 si\u0119, bo s\u0105 przekonani, \u017ce b\u0119d\u0105 musieli […]<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":1249,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1265"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1265"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1265\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1266,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1265\/revisions\/1266"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1249"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1265"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1265"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1265"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}