Chaotyczny i ca\u0142kowicie bezmy\u015blny p\u0119d do Pekinu jest dok\u0142adnie tym, czego nie nale\u017ca\u0142o robi\u0107. Szlaki przetar\u0142 premier Australii. Za nim pod\u0105\u017cyli prezydent Francji, premierzy Irlandii, Kanady i Wielkiej Brytanii. Wkr\u00f3tce do\u0142\u0105czy kanclerz Niemiec, a po nim wielu innych przyw\u00f3dc\u00f3w. Ich strategia jest zupe\u0142nie przejrzysta.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
W 2024 r. Europa odnotowa\u0142a ponad 300 mld euro deficytu w handlu z Chinami. W ubieg\u0142ym roku wcale nie by\u0142o lepiej, w bie\u017c\u0105cym te\u017c nie zanosi si\u0119 na popraw\u0119. Unia Europejska ma dzi\u015b wszelkie powody, by jak najszybciej powstrzyma\u0107 tsunami chi\u0144skich towar\u00f3w. Pa\u0144stwa cz\u0142onkowskie obawiaj\u0105 si\u0119 jednak odwetu, bo musz\u0105 rozwija\u0107 w\u0142asny eksport do Pekinu. Na wz\u00f3r Australii i Kanady staraj\u0105 si\u0119 wi\u0119c ubiec pozosta\u0142ych, jak najszybciej ustawi\u0107 pionki na szachownicy i zwyci\u0119\u017cy\u0107 w walce, kt\u00f3ra staje si\u0119 coraz bardziej bratob\u00f3jcza.<\/p>\n\n\n\n
Czerwony dywan i szerokie u\u015bmiechy: Xi Jinping ju\u017c nie kryje zadowolenia. Mo\u017cna by niemal uwierzy\u0107 w to, co s\u0142yszy si\u0119 o Europejczykach \u2013 \u017ce s\u0105 \u201epodzieleni\u201d, \u201enaiwni\u201d, \u017ce to \u201ewielcy przegrani nowej ery\u201d. Tymczasem to przecie\u017c Europejczycy storpedowali ameryka\u0144sko-rosyjski plan wymuszonej kapitulacji Ukrainy. To oni sk\u0142onili Trumpa do porzucenia zakus\u00f3w na Grenlandi\u0119. Jak wi\u0119c wyt\u0142umaczy\u0107 fakt, \u017ce w obliczu Trumpa czy Putina Europejczycy si\u0119 jednocz\u0105, a wobec Xi s\u0105 tak bardzo por\u00f3\u017cnieni, \u017ce oszcz\u0119dzaj\u0105 mu nawet fatygi wdra\u017cania maksymy \u201edziel i rz\u0105d\u017a\u201d?<\/p>\n\n\n\n
Wyja\u015bnienie jest nast\u0119puj\u0105ce: aby przeciwdzia\u0142a\u0107 agresji, wystarczy si\u0119 skoordynowa\u0107, ale \u017ceby negocjowa\u0107 z Chinami na r\u00f3wnych warunkach, najpierw trzeba uczyni\u0107 z Unii pot\u0119g\u0119 polityczn\u0105. Zapewnienie Ukrainie wsparcia finansowego i broni nie by\u0142o \u0142atwe, ale nie by\u0142o te\u017c niemo\u017cliwe, nawet je\u015bli Europa zainterweniowa\u0142a za p\u00f3\u017ano i w zbyt ograniczonym zakresie. Nie by\u0142o \u0142atwo powiedzie\u0107 \u201enie\u201d Trumpowi w kwestii Grenlandii, ale nawet Viktor Orb\u00e1n nie odwa\u017cy\u0142 si\u0119 powiedzie\u0107 \u201etak\u201d. Tymczasem w konfrontacji z Xi Jinpingiem Unia wznosi si\u0119 na wy\u017cyny w\u0142asnej s\u0142abo\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Bez wsp\u00f3lnej polityki w dziedzinie przemys\u0142u nie jeste\u015bmy w stanie wynegocjowa\u0107 z Chinami kompromisu handlowego, kt\u00f3ry chroni\u0142by nasze sektory priorytetowe, zarazem wspieraj\u0105c nasz kluczowy eksport.<\/p>\n\n\n\n
Bez wsp\u00f3lnego promowania naszych gigant\u00f3w przemys\u0142owych, kt\u00f3rzy mogliby przeciwstawi\u0107 si\u0119 wielkim chi\u0144skim koncernom wspieranym przez rodzime w\u0142adze i polityk\u0119 monetarn\u0105, jeste\u015bmy na s\u0142abszej pozycji i coraz bardziej tracimy si\u0142y.<\/p>\n\n\n\n
Bez wsp\u00f3lnych bada\u0144 naukowych Chiny nie b\u0119d\u0105 konkurowa\u0107 z nami cenami T-shirt\u00f3w, lecz innowacjami technologicznymi, co doskonale wida\u0107 ju\u017c na przyk\u0142adzie samochod\u00f3w elektrycznych.<\/p>\n\n\n\n
Bez wsp\u00f3lnego rynku kapita\u0142owego nie mo\u017cemy razem dokonywa\u0107 inwestycji d\u0142ugoterminowych w takim samym zakresie jak w\u0142adze Chin.<\/p>\n\n\n\n
Gdy my jeste\u015bmy jak rozsypane puzzle, Chiny to jedno pa\u0144stwo. Chocia\u017c nasz PKB jest wy\u017cszy od chi\u0144skiego, nie jest b\u0142\u0119dem stwierdzenie, \u017ce drug\u0105 pot\u0119g\u0105 gospodarcz\u0105 \u015bwiata s\u0105 w\u0142a\u015bnie Chiny, nie Unia. Potrafi\u0105 bowiem prowadzi\u0107 jednolit\u0105 polityk\u0119 gospodarcz\u0105, natomiast my nadal nie umiemy przem\u00f3wi\u0107 jednym g\u0142osem.<\/p>\n\n\n\n
Tymczasem sytuacja domaga si\u0119 od nas w\u0142a\u015bnie takiej solidarno\u015bci \u2013 zar\u00f3wno ze wzgl\u0119d\u00f3w gospodarczych, poniewa\u017c nier\u00f3wnowaga w naszych stosunkach handlowych na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119 jest nie do utrzymania, jak i politycznych, bo w obliczu Trumpa musimy wzmocni\u0107 szanse na inne partnerstwo.<\/p>\n\n\n\n
W\u0142a\u015bnie tak\u0105 strategi\u0119 de Gaulle obra\u0142 wobec ZSRR, aby uwolni\u0107 si\u0119 spod dominacji Stan\u00f3w Zjednoczonych. W\u0142a\u015bnie tak post\u0105pi\u0142 Nixon wobec Mao, by zaskoczy\u0107 Kreml i wytr\u0105ci\u0107 go z r\u00f3wnowagi. Teraz my powinni\u015bmy p\u00f3j\u015b\u0107 ich \u015bladem. Do tego potrzebny jest jednak spok\u00f3j, nie panika. Zanim wskoczymy do pierwszego samolotu i szturmem ruszymy do Pekinu, nale\u017cy zdefiniowa\u0107 wsp\u00f3ln\u0105 baz\u0119 negocjacji z Chinami. I to bez marnowania czasu, innymi s\u0142owy: nie w gronie 27 pa\u0144stw, lecz kilku g\u0142\u00f3wnych partner\u00f3w handlowych Pekinu.<\/p>\n\n\n\n
Dzia\u0142amy zmuszeni okoliczno\u015bciami, ale jest to dla nas r\u00f3wnie\u017c szansa na postawienie pierwszych zdecydowanych krok\u00f3w w kierunku wsp\u00f3lnej polityki przemys\u0142owej i zagranicznej Unii.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W 2024 roku Europa odnotowa\u0142a ponad 300 miliard\u00f3w euro deficytu w handlu z Chinami. W ubieg\u0142ym roku wcale nie by\u0142o lepiej, w bie\u017c\u0105cym te\u017c nie zanosi si\u0119 na popraw\u0119. Unia Europejska ma dzi\u015b wszelkie powody, by jak najszybciej powstrzyma\u0107 tsunami chi\u0144skich towar\u00f3w. Pa\u0144stwa cz\u0142onkowskie obawiaj\u0105 si\u0119 jednak odwetu, bo musz\u0105 koniecznie rozwija\u0107 w\u0142asny eksport do Pekinu. Na wz\u00f3r Australii i Kanady staraj\u0105 si\u0119 wi\u0119c ubiec pozosta\u0142ych, jak najszybciej ustawi\u0107 pionki na szachownicy i zwyci\u0119\u017cy\u0107 w walce, kt\u00f3ra staje si\u0119 coraz bardziej bratob\u00f3jcza.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":1499,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[5,46,45,9,6,19,8,11],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1498"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1498"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1498\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1504,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1498\/revisions\/1504"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1499"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1498"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1498"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1498"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}