Jest pi\u0119\u0107 powod\u00f3w, aby wierzy\u0107, \u017ce jedno\u015b\u0107 europejska wyjdzie z kryzysu wzmocniona i wreszcie przekszta\u0142ci si\u0119 w uni\u0119 polityczn\u0105. B\u0119dzie to trzeci akt integracji po wsp\u00f3lnym rynku i wsp\u00f3lnej walucie.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Po pierwsze, ma\u0142o prawdopodobne, aby propozycje Francji i Niemiec nie zosta\u0142y ostatecznie przyj\u0119te przez wszystkie pa\u0144stwa cz\u0142onkowskie. Znaczenie Szwecji, Danii, Austrii i Holandii, kt\u00f3re nadal im si\u0119 sprzeciwiaj\u0105, jest relatywnie ma\u0142e. Je\u015bli przyjrzymy si\u0119 europejskiemu PKB, to te cztery kraje razem stanowi\u0105 zaledwie 14 proc. w por\u00f3wnaniu z 42 proc. Francji i Niemiec oraz 64 proc., gdy dodamy W\u0142ochy i Hiszpani\u0119. Wk\u0142ad Sztokholmu, Kopenhagi, Wiednia i Hagi jest pi\u0119\u0107 razy mniejszy ni\u017c Pary\u017ca, Berlina, Rzymu i Madrytu.<\/p>\n\n\n\n
Nie znaczy to oczywi\u015bcie, \u017ce owa \u201esk\u0105pa czw\u00f3rka\u201d jest mniej uparta. Z prawnego punktu widzenia pa\u0144stwa te mog\u0105 zablokowa\u0107 porozumienie, bo wszystkie sprawy bud\u017cetowe wymagaj\u0105 jednomy\u015blno\u015bci. Ale z politycznego punktu widzenia nie mog\u0105 si\u0119 trwale odizolowa\u0107. Niewiele im to da. Francja, Niemcy, Hiszpania, W\u0142ochy i wi\u0119kszo\u015b\u0107 UE mog\u0142yby dzia\u0142a\u0107 bez nich. Trzeba wi\u0119c raczej uzna\u0107, \u017ce propozycje francusko-niemieckie w praktyce zosta\u0142y zaakceptowane – a zmieniaj\u0105 wszystko.<\/p>\n\n\n\n
Kraje, kt\u00f3re skorzystaj\u0105 z 500 mld euro po\u017cyczki, nie b\u0119d\u0105 musia\u0142y sp\u0142aca\u0107 d\u0142ugu na rzecz wsp\u00f3lnego funduszu. Podobnie jak w przypadku sk\u0142adek bud\u017cetowych sp\u0142aty b\u0119d\u0105 zale\u017cne od indywidualnych zasob\u00f3w. Tak samo to wygl\u0105da w regionach wewn\u0105trz kraj\u00f3w – solidarno\u015b\u0107 finansowa to integralna cz\u0119\u015b\u0107 kultury i funkcjonowania Unii, nawet je\u015bli trzy tygodnie temu Niemcy odrzuci\u0142y pomys\u0142 wsp\u00f3lnych po\u017cyczek.<\/p>\n\n\n\n
Ju\u017c samo to dowodzi, \u017ce mamy do czynienia z rewolucj\u0105. To drugi pow\u00f3d, dlaczego mo\u017cna wierzy\u0107 w pog\u0142\u0119bienie europejskiej jedno\u015bci. Macron i Merkel id\u0105 nawet dalej. Proponuj\u0105 wsp\u00f3lne d\u0105\u017cenie do ekologicznej i cyfrowej transformacji 27 gospodarek, do minimalnego opodatkowania przedsi\u0119biorstw, a zw\u0142aszcza internetowych gigant\u00f3w; do harmonizacji system\u00f3w socjalnych i ustanowienia p\u0142acy minimalnej w ka\u017cdym z pa\u0144stw; do bardziej jednolitej polityki zdrowotnej, dziedziny, kt\u00f3ra do tej pory pozostawa\u0142a w wy\u0142\u0105cznej kompetencji pa\u0144stw; do rozwoju strategicznych ga\u0142\u0119zi przemys\u0142u i zmiany zasad konkurencji, tak by mog\u0142y u nas funkcjonowa\u0107 czempiony.<\/p>\n\n\n\n
To si\u0119 do tej pory zbyt cz\u0119sto nie zdarza\u0142o. Nie by\u0142o o tym mowy. Opr\u00f3cz solidarno\u015bci finansowej, kt\u00f3rej wyrazem b\u0119dzie po\u017cyczka, Francja i Niemcy chc\u0105 potwierdzenia suwerenno\u015bci przemys\u0142owej. To co\u015b zupe\u0142nie nowego – zerwanie z ide\u0105, \u017ce musimy systematycznie przenosi\u0107 si\u0119 tam, gdzie koszty produkcji s\u0105 najni\u017csze, aby da\u0107 pierwsze\u0144stwo interesom akcjonariuszy i konsument\u00f3w przed interesami pracownik\u00f3w. Taki pogl\u0105d dominowa\u0142 na \u015bwiecie, w Europie tak\u017ce, od ok. 40 lat. To trzeci pow\u00f3d, by wierzy\u0107 w silniejsz\u0105 jedno\u015b\u0107 wsp\u00f3lnoty.<\/p>\n\n\n\n
S\u0142owa – kto\u015b powie. Tak, ale polityka zaczyna si\u0119 od s\u0142\u00f3w. W dodatku nie wypowiadaj\u0105 ich Andora i Barbados. Idea \u201esuwerenno\u015bci europejskiej\u201d to credo Macrona od czasu, gdy kandydowa\u0142 na prezydenta, a teraz zdoby\u0142 dla tego projektu Angel\u0119 Merkel, kt\u00f3ra wida\u0107 zrozumia\u0142a, \u017ce niemiecki przemys\u0142 nie mo\u017ce si\u0119 ju\u017c obej\u015b\u0107 bez jednolitego rynku i wsp\u00f3lnej waluty. Zw\u0142aszcza \u017ce chi\u0144ski import zwalnia, a bariery celne rosn\u0105 po drugiej stronie Atlantyku.<\/p>\n\n\n\n
To czwarty pow\u00f3d, aby wierzy\u0107 w integracj\u0119. Pora na pi\u0105ty. Kanclerz Merkel obserwowa\u0142a, jak zmienia si\u0119 \u015bwiat przed pandemi\u0105, zauwa\u017cy\u0142a, \u017ce USA staj\u0105 si\u0119 coraz bardziej wsobne, a do tego wrogie Chinom. Rosja upada, nie b\u0119dzie si\u0119 w stanie utrzyma\u0107 bez Unii. Gospodarcze i polityczne sprzeczno\u015bci Chin prowadz\u0105 do coraz wi\u0119kszej agresji na peryferiach.<\/p>\n\n\n\n
Merkel ju\u017c wie, \u017ce jedno\u015b\u0107 jest Europejczykom potrzebna bardziej ni\u017c kiedykolwiek, i zaakceptowa\u0142a t\u0119 rzeczywisto\u015b\u0107. 1 lipca Niemcy przejmuj\u0105 rotacyjn\u0105 prezydencj\u0119 w Unii. Kanclerz Merkel ma do\u015b\u0107 w\u0142adzy w swoim kraju, by m\u00f3c my\u015ble\u0107 tylko o swojej spu\u015bci\u017anie.<\/p>\n\n\n\n
W \u015brod\u0119 13 maja przypomnia\u0142a niemieckim pos\u0142om s\u0142owa Jacques’a Delorsa, kt\u00f3ry twierdzi\u0142, \u017ce unia walutowa nie wystarczy, potrzebna jest r\u00f3wnie\u017c \u201eunia polityczna\u201d. Wtedy ko\u015bci zosta\u0142y rzucone. Podobnie jak Francja Niemcy chc\u0105 dzi\u015b suwerennej gospodarczo i politycznie Unii, unii politycznej, Europy, kt\u00f3ra jest pot\u0119\u017cnym graczem na scenie mi\u0119dzynarodowej. Propozycje, kt\u00f3re oba kraje w\u0142a\u015bnie przedstawi\u0142y, k\u0142ad\u0105 pod to podwaliny.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jest pi\u0119\u0107 powod\u00f3w, aby wierzy\u0107, \u017ce jedno\u015b\u0107 europejska wyjdzie z kryzysu wzmocniona i wreszcie przekszta\u0142ci si\u0119 w uni\u0119 polityczn\u0105. B\u0119dzie to trzeci akt integracji po wsp\u00f3lnym rynku i wsp\u00f3lnej walucie.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":268,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/267"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=267"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/267\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":279,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/267\/revisions\/279"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media\/268"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=267"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=267"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=267"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}