By\u0142by to zdecydowanie najgorszy pomys\u0142. „Dwie Europy\u201d – m\u00f3wi\u0105 bez zaj\u0105kni\u0119cia, przekonani, \u017ce jedna z nich, le\u017c\u0105ca w sercu kontynentu i niegdy\u015b komunistyczna, jest skazana na narodowy konserwatyzm, historycznie reakcyjna i pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem inna od drugiej Europy, Zachodu i starych, rzekomo liberalnych demokracji.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Ludzie tak mocno wierz\u0105, \u017ce tak jest i b\u0119dzie zawsze, \u017ce problem wydaje si\u0119 w Unii nierozwi\u0105zywalny. A jednak\u2026<\/p>\n\n\n\n
A jednak w niedziel\u0119, w dniu pierwszej tury wybor\u00f3w prezydenckich w Polsce, sonda\u017ce i prognozy wy\u0142oni\u0142y dwa niemal r\u00f3wnie du\u017ce bloki. I nie da si\u0119 przewidzie\u0107, kto zwyci\u0119\u017cy 12 lipca: Andrzej Duda, ust\u0119puj\u0105cy prezydent wspierany przez narodowych konserwatyst\u00f3w z PiS, czy Rafa\u0142 Trzaskowski, m\u0142ody prezydent Warszawy, Macron Europy \u015arodkowej, poliglota i by\u0142y pose\u0142 do Parlamentu Europejskiego.<\/p>\n\n\n\n
Oto wi\u0119c dwie Polski: jedna klerykalna, wiejska i do\u015b\u0107 wiekowa, druga miejska i oderwana od religii, ekologiczna, feministyczna i nieobawiaj\u0105ca si\u0119 zmiany stylu \u017cycia. Blok konserwatywny te\u017c nie jest zjednoczony ideologicznie. Podobnie jak ca\u0142a europejska prawica ma bardzo prawicow\u0105 frakcj\u0119, centroprawic\u0119, skrajn\u0105 prawic\u0119, eurosceptyczn\u0105 i narodowo-liberaln\u0105 Konfederacj\u0119, kt\u00f3rej wyborcy w najbli\u017cszych dniach mog\u0105 zdecydowa\u0107 o wyniku wybor\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Obraz ten nie przypomina stereotypu o \u201edrugiej Europie\u201d, jak nazywano j\u0105 ju\u017c w czasach komunizmu. Polski nie da si\u0119 zanurzy\u0107 w naftalinie, jest w ruchu, zmienia si\u0119. Jej nacjonalistyczna i wra\u017cliwa spo\u0142ecznie prawica w zrozumia\u0142y spos\u00f3b przej\u0119\u0142a w\u0142adz\u0119 od proeuropejskich centryst\u00f3w, kt\u00f3rzy poprowadzili kraj brutalnie do gospodarki rynkowej, a teraz wracaj\u0105 na pierwszy plan, z nowymi i m\u0142odymi postaciami, kt\u00f3re nie mia\u0142y innego do\u015bwiadczenia z komunizmem ni\u017c brutalny powr\u00f3t do kapitalizmu.<\/p>\n\n\n\n
W Polsce dokonuje si\u0119 zmiana polityczna i niezale\u017cnie od tego, jaki b\u0119dzie wynik 12 lipca, nale\u017cy zauwa\u017cy\u0107, \u017ce w PiS powa\u017cnie uderza autonomia jego centroprawicowych sojusznik\u00f3w, odczuwa skutki wej\u015bcia do Sejmu polskiej skrajnej prawicy, przegranej w wyborach do Senatu, a teraz wzrostu popularno\u015bci Trzaskowskiego, kt\u00f3ry modernizuje PO, wielk\u0105 parti\u0119 liberaln\u0105, z kt\u00f3rej wyszed\u0142 i kt\u00f3r\u0105 ci\u0105gnie w lew\u0105 stron\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Ignoranci powinni wi\u0119c przemy\u015ble\u0107 ten podzia\u0142 na nowo – rzeczywi\u015bcie s\u0105 dwie Europy, ale jedna nazywa si\u0119 Unia Europejska, a druga to Federacja Rosyjska. W Unii jest tylko jedna Europa, kt\u00f3rej szachownice polityczne coraz bardziej si\u0119 do siebie zbli\u017caj\u0105.<\/p>\n\n\n\n
W ko\u0144cu ta polska prawica \u2013 niezale\u017cnie od tego, czy wygra, czy przegra \u2013 b\u0119dzie musia\u0142a znale\u017a\u0107 drog\u0119 mi\u0119dzy centrum a skrajno\u015bciami i na nowo si\u0119 zdefiniowa\u0107, zanim zostanie rozdarta. Czy to naprawd\u0119 jest takie polskie? Nie, to cecha europejska. Jej dylematy bardzo przypominaj\u0105 dylematy prawicy francuskiej, niemieckiej, hiszpa\u0144skiej i w\u0142oskiej. A ci nowi polscy libera\u0142owie, kt\u00f3rymi dowodzi dzi\u015b Rafa\u0142 Trzaskowski, czy s\u0105 tak specyficznie polscy?<\/p>\n\n\n\n
Poza trudnym do wym\u00f3wienia nazwiskiem swojego lidera – nie s\u0105 wcale specyficznie polscy. Musz\u0105 zaj\u0105\u0107 stanowisko mi\u0119dzy liberalizmem, ekologi\u0105 i socjaldemokracj\u0105, tak jak musi to zrobi\u0107 postcorbynowska brytyjska Partia Pracy, Emmanuel Macron, w\u0142oska lewica i chadecy, tak jak zjednoczona w\u0119gierska opozycja, kt\u00f3ra w pa\u017adzierniku ubieg\u0142ego roku zwyci\u0119\u017cy\u0142a w dziesi\u0119ciu najwi\u0119kszych miastach, ale musi jeszcze znale\u017a\u0107 dla siebie inn\u0105 etykiet\u0119 ni\u017c \u201eantyorbanowscy demokraci\u201d.<\/p>\n\n\n\n
Niezale\u017cnie od tego, czy m\u00f3wimy o \u201eprawicy\u201d i \u201elewicy\u201d, czy o partiach \u201eporz\u0105dku\u201d i partiach \u201eruchu, zmiany\u201d, nale\u017cy na nowo zdefiniowa\u0107 wszystkie socjologiczne i ideologiczne granice europejskich rodzin kulturowych, w tym granice nowej skrajnej prawicy, kt\u00f3re r\u00f3wnie\u017c si\u0119 zmieniaj\u0105. W niedziel\u0119 Polska wr\u00f3ci\u0142a do Europy po raz drugi.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
By\u0142by to zdecydowanie najgorszy pomys\u0142. „Dwie Europy\u201d – m\u00f3wi\u0105 bez zaj\u0105kni\u0119cia, przekonani, \u017ce jedna z nich, le\u017c\u0105ca w sercu kontynentu i niegdy\u015b komunistyczna, jest skazana na narodowy konserwatyzm, historycznie reakcyjna i pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem inna od drugiej Europy, Zachodu i starych, rzekomo liberalnych demokracji.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":346,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/335"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=335"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/335\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":349,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/335\/revisions\/349"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media\/346"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=335"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=335"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=335"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}