Jednak jest i nabiera kszta\u0142t\u00f3w. M\u00f3wili, \u017ce jej nie ma, a nawet \u017ce jest niemo\u017cliwa, zwa\u017cywszy na odmienne dzieje, r\u00f3\u017cne koneksje kulturowe i postrzeganie \u015bwiata przez wszystkie kraje UE. Ale je\u015bli przyjrzymy si\u0119 bli\u017cej, zwracaj\u0105c uwag\u0119 nie tyle na ci\u0119\u017car przesz\u0142o\u015bci, ile na ewolucj\u0119, zobaczymy wy\u0142aniaj\u0105c\u0105 si\u0119 z zawieszenia europejsk\u0105 polityk\u0119 zagraniczn\u0105.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Jeszcze niedawno Niemcy s\u0105dzi\u0142y, \u017ce nic nie nadwer\u0119\u017cy ich stosunk\u00f3w z Eldorado, czyli Chinami. I nast\u0105pi\u0142 nag\u0142y zwrot. Pod koniec grudnia kanclerz Angela Merkel przyspieszy\u0142a podpisanie umowy inwestycyjnej mi\u0119dzy Uni\u0105 Europejsk\u0105 a Pekinem. Ale gdy Chiny na\u0142o\u017cy\u0142y sankcje na Komisj\u0119 Praw Cz\u0142owieka Parlamentu Europejskiego i cz\u0142onk\u00f3w niemal wszystkich formacji wypowiadaj\u0105cych si\u0119 na temat krzywd Ujgur\u00f3w i demokrat\u00f3w z Hongkongu – Niemcy przesta\u0142y blokowa\u0107 ostry europejski kurs wobec Pekinu.<\/p>\n\n\n\n
Xi posun\u0105\u0142 si\u0119 nieco za daleko i p\u0142aci za to. A Niemcy zda\u0142y sobie spraw\u0119, \u017ce Chiny aspiruj\u0105 do takiej samej politycznej, militarnej i technologicznej dominacji nad \u015bwiatem, jak\u0105 od 1945 r. ciesz\u0105 si\u0119 Stany Zjednoczone.<\/p>\n\n\n\n
Ameryka\u0144ska demokracja jest daleka od doskona\u0142o\u015bci, a Chiny s\u0105 wzorcow\u0105 dyktatur\u0105, wobec kt\u00f3rej polityka Unii staje si\u0119 coraz sp\u00f3jniejsza. Na korytarzach i w \u0142awach PE ta zmiana jest ra\u017c\u0105co oczywista.<\/p>\n\n\n\n
A teraz s\u0142owo o Turcji, Rosji i USA. Je\u015bli chodzi o Waszyngton, r\u00f3\u017cnice mi\u0119dzy najbardziej i najmniej atlantyckimi pa\u0144stwami europejskimi maj\u0105 tendencj\u0119 do zanikania, bo Donald Trump jasno pokaza\u0142, \u017ce potrzebna jest europejska obrona, a Joe Biden uwi\u00f3d\u0142 Europejczyk\u00f3w, wyci\u0105gaj\u0105c r\u0119k\u0119, proponuj\u0105c \u201esojusz demokracji\u201d i organizuj\u0105c powr\u00f3t keynesizmu i pa\u0144stwa strategicznego, kt\u00f3re 27 pa\u0144stw podj\u0119\u0142o rok przed nim.<\/p>\n\n\n\n
Je\u015bli chodzi o Turcj\u0119, Francja zrozumia\u0142a, \u017ce nie przeciwstawi si\u0119 Erdo\u011fanowi sama, a Niemcy wreszcie zda\u0142y sobie spraw\u0119, \u017ce nie wszystko mo\u017cna odda\u0107 w r\u0119ce tego starzej\u0105cego si\u0119 i brutalnego megalomana, kt\u00f3ry chcia\u0142 zastraszy\u0107 UE i NATO, twierdz\u0105c, \u017ce jest ich cz\u0119\u015bci\u0105. Unia ma wi\u0119c polityk\u0119 wobec Turcji: bardziej stanowcz\u0105, mniej pob\u0142a\u017cliw\u0105. A je\u015bli chodzi o Rosj\u0119, \u017cadne z 27 pa\u0144stw nie ma ju\u017c z\u0142udze\u0144 co do jakichkolwiek pr\u00f3b o\u017cywienia stosunk\u00f3w z Putinem.<\/p>\n\n\n\n
Unia nie przyjmuje jednak wobec Rosji wojowniczej postawy, a zmierza w stron\u0119 wi\u0119kszej jasno\u015bci we wzajemnych relacjach. \u0141\u0105czy si\u0119 to z d\u0142ugoterminow\u0105 otwarto\u015bci\u0105 na poszukiwanie jakiej\u015b formy wsp\u00f3\u0142istnienia na kontynencie.<\/p>\n\n\n\n
I w\u0142a\u015bnie dlatego, \u017ce Europejczycy odkrywaj\u0105 w tym stuleciu solidarno\u015b\u0107, wsp\u00f3lne wyzwania i interesy, jeste\u015bmy \u015bwiadkami narodzin europejskiej polityki zagranicznej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jednak jest i nabiera kszta\u0142t\u00f3w. M\u00f3wili, \u017ce jej nie ma, a nawet \u017ce jest niemo\u017cliwa, zwa\u017cywszy na odmienne dzieje, r\u00f3\u017cne koneksje kulturowe i postrzeganie \u015bwiata przez wszystkie kraje UE. Ale je\u015bli przyjrzymy si\u0119 bli\u017cej, zwracaj\u0105c uwag\u0119 nie tyle na ci\u0119\u017car przesz\u0142o\u015bci, ile na ewolucj\u0119, zobaczymy wy\u0142aniaj\u0105c\u0105 si\u0119 z zawieszenia europejsk\u0105 polityk\u0119 zagraniczn\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":7,"featured_media":268,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/779"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/users\/7"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=779"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/779\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":784,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/779\/revisions\/784"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media\/268"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=779"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=779"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/guetta\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=779"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}