Nie da si\u0119 \u017cy\u0107 bez nadziei. A ka\u017cdy, kto j\u0105 ma, jest w pewnej mierze cz\u0142owiekiem dobrej woli. Nie ma ludzi ca\u0142kiem z\u0142ych ani ca\u0142kiem dobrych. Nie zawsze to, co m\u00f3wimy, i to, co robimy, w pe\u0142ni wyra\u017ca to, jacy jeste\u015bmy naprawd\u0119. Nawet nasze my\u015bli tego nie wyra\u017caj\u0105. Sami dla siebie jeste\u015bmy tajemnic\u0105.
\n
\n\u017bycie jest trudne i zagadkowe, a \u015bwiat spowija mg\u0142a, poprzez kt\u00f3r\u0105 nasze s\u0142abe oczy widz\u0105 tylko zarysy tych rzeczy, kt\u00f3re s\u0105 najbli\u017cej. Boimy si\u0119 \u015bwiata i boimy si\u0119 przysz\u0142o\u015bci, na kt\u00f3rej ko\u0144cu jest przecie\u017c \u015bmier\u0107. To czyni nas niespokojnymi i nakazuje nam trzyma\u0107 si\u0119 blisko swoich \u2013 tych, kt\u00f3rzy stoj\u0105c najbli\u017cej, dziel\u0105 nasz los.<\/p>\n
Ale to wszystko w ko\u0144cu nie jest takie wa\u017cne. \u201eMy\u201d czy \u201eoni\u201d \u2013 jak\u017ce niewiele nas r\u00f3\u017cni, skoro przecie\u017c \u0142\u0105czy nas ten sam ludzki los i te same, dziwne i niepoj\u0119te czasy. Nikt tu nie jest ostatecznie m\u0105dry. Nikt nie ma racji zupe\u0142nej i nieodpartej. Spotkamy si\u0119 wszyscy u kresu dni. Dobro i z\u0142o, kt\u00f3re czynimy, czynimy z l\u0119ku i z nadziei. L\u0119k i nadzieja s\u0105 od siebie nieod\u0142\u0105czne. Kt\u00f3\u017c mo\u017ce nas wini\u0107? Jeste\u015bmy tylko lud\u017ami. Niczego lepszego ani gorszego nie znamy. Dajmy wi\u0119c sobie wzajem prawo do \u017cycia.<\/p>\n
Ka\u017cdy cz\u0142owiek chce dobrze. Czy jest z PO, czy z PiS. Los rzuci\u0142 go w kt\u00f3r\u0105\u015b stron\u0119, lecz przecie\u017c mog\u0142o zdarzy\u0107 si\u0119 zupe\u0142nie na odwr\u00f3t. I ka\u017cdy si\u0119 boi o siebie, o bliskich i o \u015bwiat, kt\u00f3ry zwisa nad jednostk\u0105 swym niepoj\u0119tym, przyt\u0142aczaj\u0105cym ogromem. Wszyscy jeste\u015bmy niepozorni i s\u0142abi, nawet je\u015bli krzyczymy g\u0142o\u015bno i p\u0119kamy z dumy lub z\u0142o\u015bci. Nawet ta duma jest jedn\u0105 z naszych s\u0142abo\u015bci. Nawet si\u0142a jest tylko bezsiln\u0105 niezgod\u0105 na s\u0142abo\u015b\u0107 ludzkiej kondycji.<\/p>\n
Polityka jest wielk\u0105 scen\u0105 naszych ma\u0142ych dramat\u00f3w. Rz\u0105dz\u0105 ni\u0105 l\u0119ki i nadzieje, egoizm i urazy, idea\u0142y i wzruszenia. Kto by si\u0119 w tym wyzna\u0142! Robimy, co mo\u017cemy: g\u0142upi \u2013 g\u0142upio, m\u0105drzy \u2013 m\u0105drzej. Kt\u00f3\u017c jednak jest m\u0105dry wobec Niesko\u0144czono\u015bci?<\/p>\n
\u015awi\u0119ta noworoczne, ustanowione przez naszych przodk\u00f3w dla uczczenia zwyci\u0119stwa dnia nad noc\u0105, s\u0105 czasem danym cz\u0142owiekowi, aby ukoi\u0142 sw\u00f3j l\u0119k i zawierzy\u0142 Niesko\u0144czono\u015bci, kt\u00f3ra go zrodzi\u0142a i kt\u00f3ra go poch\u0142onie. Wszyscy powr\u00f3cimy do \u0142ona Niesko\u0144czono\u015bci, kt\u00f3r\u0105 jedni nazywaj\u0105 Natur\u0105, inni Bogiem. Jeste\u015bmy zbyt mali i s\u0142abi, aby cokolwiek naprawd\u0119 od nas zale\u017ca\u0142o. Nasza odpowiedzialno\u015b\u0107 jak wzrok ogarnia wszystko, lecz nasza w\u0142adza nie si\u0119ga nawet granic naszej w\u0142asnej egzystencji.<\/p>\n
Ponad wszystko jeste\u015bmy godni lito\u015bci. Biedne, wojownicze stworzenia, kt\u00f3rym wci\u0105\u017c wydaje si\u0119, \u017ce s\u0105 silne swoim geniuszem. A przecie\u017c na tyle m\u0105dre, \u017ce znaj\u0105 miar\u0119, gdy ju\u017c pow\u015bci\u0105gn\u0105 swe zapa\u0142y. Lito\u015b\u0107 nie wyklucza szacunku. Jedno i drugie nam si\u0119 nale\u017cy od nas samych. Niech przeto lito\u015bciwy pok\u00f3j wype\u0142ni \u015bmiertelne serca, gdy wszystko jest marno\u015bci\u0105. Zlitujmy si\u0119 nad sob\u0105 i cieszmy si\u0119, \u017ce po\u015br\u00f3d \u015bmiertelnych istot tylko nam dane jest pozna\u0107 w\u0142asn\u0105 znikomo\u015b\u0107. Zlitujmy si\u0119 jedni nad drugimi \u2013 bo wszyscy lito\u015bci \u0142akniemy. Powr\u00f3\u0107my na ciche \u0142ono Ogromu, kt\u00f3ry tak nas trwo\u017cy, gdy zbyt szerokim chcemy go obj\u0105\u0107 spojrzeniem, lecz staje si\u0119 bezpieczny i przytulny, gdy znajdujemy sw\u0105 miar\u0119 ma\u0142o\u015bci.<\/p>\n
Odetchnijmy dzi\u015b od rzeczy wielkich, kt\u00f3re nas wszystkich przerastaj\u0105. Zaszyjmy si\u0119 na kilka \u015bwi\u0105tecznych dni we w\u0142asnej znikomo\u015bci, zawierzaj\u0105c Niesko\u0144czono\u015bci, \u017ce doskonale poradzi sobie bez naszego udzia\u0142u. Nie musimy wci\u0105\u017c wlepia\u0107 bezsilnego wzroku w kosmos, wypatruj\u0105c znak\u00f3w jego upadku lub naszego wybawienia od \u015bmierci. Nic od nas nie zale\u017cy \u2013 dajmy wi\u0119c sobie wytchnienie. Gdy min\u0105 te dni, m\u0105drze oddane przez nas temu, co nas przerasta i czego nie jeste\u015bmy zdolni poj\u0105\u0107, powr\u00f3ci zew codzienno\u015bci. L\u0119k i nadzieja znowu wyp\u0119dz\u0105 nas na agor\u0119. Zn\u00f3w b\u0119dziemy walczy\u0107 o jakie\u015b lepsze \u017cycie \u2013 ka\u017cdy tak jak potrafi. Cz\u0142owiek jest wszak istot\u0105 aktywn\u0105 i waleczn\u0105.<\/p>\n
Nie miejmy sobie za z\u0142e \u2013 co\u015b trzeba wszak robi\u0107 i na co\u015b si\u0119 decydowa\u0107. Ty pod swoim, ja pod swoim sztandarem. Ale nie udawajmy, \u017ce si\u0119 nie znamy i nie rozumiemy. Rozumiemy si\u0119 a\u017c zanadto. Ja umr\u0119 i ty umrzesz. Ja mam nadziej\u0119 i ty j\u0105 masz. Ja si\u0119 boj\u0119 i ty si\u0119 boisz. Pomni naszej znikomo\u015bci, odgrywajmy swoje role z umiarem. Dop\u00f3ki Ziemia kr\u0119ci si\u0119\u2026<\/p>\n
O, bracia w ludzko\u015bci, kt\u00f3rzy po nas przyjdziecie<\/em> (F. Villon, \u201eBallada wisielc\u00f3w”, XV w.)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Nie da si\u0119 \u017cy\u0107 bez nadziei. A ka\u017cdy, kto j\u0105 ma, jest w pewnej mierze cz\u0142owiekiem dobrej woli. Nie ma ludzi ca\u0142kiem z\u0142ych ani ca\u0142kiem dobrych. Nie zawsze to, co m\u00f3wimy, i to, co robimy, w pe\u0142ni wyra\u017ca to, jacy jeste\u015bmy naprawd\u0119. Nawet nasze my\u015bli tego nie wyra\u017caj\u0105. Sami dla siebie jeste\u015bmy tajemnic\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2025"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2025"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2025\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2031,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2025\/revisions\/2031"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2025"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2025"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2025"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nNie burzcie swych serc przeciw naszym grzechom<\/em>
\nBo je\u015bli nam, maluczkim, te grzechy darujcie<\/em>
\nRad b\u0119dzie i Pan przyj\u015b\u0107 do was z pociech\u0105<\/em><\/p>\n