Od tysi\u0119cy lat mieszka\u0144cy naszej okolicy globu obchodz\u0105 u progu wiosny, gdy dzie\u0144 zwyci\u0119\u017ca noc, bardzo szczeg\u00f3lne \u015bwi\u0119to. Nie poprzestaj\u0105 na rado\u015bci z wiosny i nie tylko witaj\u0105 zmartwychwsta\u0142ych z zimowej \u015bmierci bog\u00f3w, lecz jednocze\u015bnie oddaj\u0105 si\u0119 jakiej\u015b dziwnej nostalgii zmieszanej z nadziej\u0105.
\n
\nW \u015bwi\u0119to Pesach \u017bydzi opowiadaj\u0105 sobie ba\u015b\u0144 o wyj\u015bciu swoich przodk\u00f3w z egipskiej niewoli. Opowie\u015b\u0107 nazywa si\u0119 Hagada. Jezus i aposto\u0142owie zebrali si\u0119 na Ostatniej Wieczerzy, czyli na paschalnej kolacji sederowej, by jak co roku wspomnie\u0107 t\u0119 sam\u0105 histori\u0119. Jest ona mo\u017ce najwa\u017cniejszym elementem \u017cydowskiej mitologii narodowej, a w ka\u017cdym razie najwa\u017cniejszym do czasu Holokaustu. Jest to opowie\u015b\u0107 o wielkim cierpieniu, jakim jest niewolnictwo, o tu\u0142aczce i o tym, \u017ce nadzieja wolno\u015bci uszlachetnia nas i czyni lepszymi. \u015awi\u0119to\u015b\u0107 Paschy, pradawnego \u015bwi\u0119ta wiosny, kt\u00f3rego bezpo\u015brednim dziedzicem jest \u017cydowskie Pesach, polega w\u0142a\u015bnie na tym spleceniu cnoty i nadziei. \u015awi\u0119tuj\u0105cy od prawiek\u00f3w wiosenne przesilenie, sk\u0142adaj\u0105c ofiary bogom, obiecuj\u0105 sobie, \u017ce b\u0119d\u0105 odt\u0105d lepsi, \u017ce wyzwol\u0105 si\u0119 ze swych s\u0142abo\u015bci i zapracuj\u0105 sobie na lepszy los.<\/p>\n
Jezus bardzo by si\u0119 pewnie zdziwi\u0142, \u017ce jego historia stanie si\u0119 kolejn\u0105 opowie\u015bci\u0105 paschaln\u0105. Bo chrze\u015bcijanie nie my\u015bl\u0105 ju\u017c wiele o wyj\u015bciu z Egiptu i nie mo\u017cna oczekiwa\u0107 od nich \u015bwi\u0119towania na pami\u0105tk\u0119 tego mitycznego wydarzenia. Cho\u0107 chc\u0105 na\u015bladowa\u0107 Jezusa \u2013 nie mog\u0105 \u015bwi\u0119towa\u0107 tak jak on ani wyznawa\u0107 religii, kt\u00f3r\u0105 on wyznawa\u0142. Usprawiedliwi\u0107 ich mo\u017ce z tej \u201eniewierno\u015bci\u201d tylko jedno \u2013 to, \u017ce sama historia nauczania i \u015bmierci proroka stanie w centrum wyobra\u017ani religijnej.<\/p>\n
Chrze\u015bcijanie odeszli od wiary Jezusa najdalej, jak tylko si\u0119 da\u0142o. Z Mesjasza, kt\u00f3rego w Jezusie ujrzeli, uczynili Boga, oddaj\u0105c cze\u015b\u0107 ludzkiej postaci. Przestali \u015bwi\u0119towa\u0107 sobot\u0119, jak nakazuje dekalog. Sprzeniewierzyli si\u0119 zasadom koszeru, w tym zakazowi spo\u017cywania wieprzowiny. Gdyby Jezus wiedzia\u0142, \u017ce b\u0119dzie mia\u0142 wyznawc\u00f3w, pewnie by si\u0119 ucieszy\u0142. Jednak gdyby mu powiedziano, \u017ce wyznawcy ci b\u0119d\u0105 pracowa\u0107 w sobot\u0119 i jada\u0107 bu\u0142ki z szynk\u0105, a jego samego uwa\u017ca\u0107 za Boga, z pewno\u015bci\u0105 popuka\u0142by si\u0119 w czo\u0142o.<\/p>\n
Dziwne s\u0105 zaiste dzieje religii. Rz\u0105dz\u0105 si\u0119 swoimi prawami, prawami ludowej wyobra\u017ani, za kt\u00f3r\u0105 stara si\u0119 nad\u0105\u017cy\u0107 teologa ze swoimi obja\u015bnieniami, ale nigdy nie nad\u0105\u017ca i nigdy nie jest wiarygodna.<\/p>\n
Chrze\u015bcijanie op\u0142akuj\u0105 \u015bmier\u0107 Jezusa na krzy\u017cu. Op\u0142akuj\u0105 jednak\u017ce nie tyle cierpienie cz\u0142owieka um\u0119czonego na krzy\u017cu, ile upadek cz\u0142owieka, kt\u00f3rego wyrazem by\u0142o bogob\u00f3jstwo. Ten smutek i l\u0119k przed \u015bmierci\u0105 jako nast\u0119pstwem upadku jest wszak\u017ce dla nich wst\u0119pem do wielkiej rado\u015bci paschalnej, kt\u00f3rej centralnym motywem jest zmartwychwstanie. Bogowie wiosenni zmartwychwstaj\u0105 od niepami\u0119tnych czas\u00f3w. Ale dopiero chrze\u015bcijanie odwa\u017cyli si\u0119 uwierzy\u0107, \u017ce nie umr\u0105 naprawd\u0119 \u2013 \u017ce \u015bmier\u0107 jest tylko pozorem, bo w istocie otwiera nowe \u017cycie, w nowym ciele.<\/p>\n
Bogom pewnie \u0142atwiej umiera\u0107 ni\u017c ludziom. Zw\u0142aszcza \u017ce wiedz\u0105, i\u017c nie umieraj\u0105 \u201ena zawsze\u201d, bo s\u0105 wszak nie\u015bmiertelni. I pewnie \u0142atwiej umiera\u0107 ze \u015bwiadomo\u015bci\u0105, \u017ce w\u0142asna \u015bmier\u0107 wybawia od \u015bmierci innych ludzi. Zreszt\u0105 czy bogowie umiej\u0105 cierpie\u0107 naprawd\u0119? S\u0105 wszak szcz\u0119\u015bliwi i doskonali \u2013 je\u015bli zdolni do cierpienia, to tylko takiego, na kt\u00f3re sami si\u0119 zdecyduj\u0105, a wi\u0119c, mimo wszystko, pod kontrol\u0105, na niby.<\/p>\n
Ale wok\u00f3\u0142 nas cierpi\u0105 miliony takich, kt\u00f3rych cierpienie nikogo nie zbawia i kt\u00f3rego ani sami na siebie nie \u015bci\u0105gn\u0119li, ani nie mog\u0105 go w ka\u017cdym momencie usun\u0105\u0107, tak jak mog\u0105 to czyni\u0107 bogowie (je\u015bli ju\u017c w og\u00f3le cierpie\u0107 umiej\u0105). Dlatego w czas Wielkanocy pomy\u015blmy w\u0142a\u015bnie o nich \u2013 o chorych, o niesprawiedliwie wi\u0119zionych, o torturowanych, o wyp\u0119dzonych ze swych dom\u00f3w na tu\u0142aczk\u0119. Niech rado\u015b\u0107 wiosny i nadzieja, \u017ce b\u0119dziemy lepsi ni\u017c dotychczas, po\u0142\u0105czy nas w\u0119z\u0142em wsp\u00f3\u0142czucia i zrozumienia z cierpi\u0105cymi od chor\u00f3b i prze\u015bladowa\u0144 bli\u017animi, kt\u00f3rzy te\u017c powinni mie\u0107 sw\u00f3j udzia\u0142 w wiosennej rado\u015bci.<\/p>\n
Po\u015bwi\u0119\u0107my wielkopi\u0105tkow\u0105 zadum\u0119 ukrzy\u017cowanym przez los i ludzk\u0105 z\u0142o\u015b\u0107 \u2013 oni nas naprawd\u0119 potrzebuj\u0105, podczas gdy bogowie poradz\u0105 sobie doskonale bez nas.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Od tysi\u0119cy lat mieszka\u0144cy naszej okolicy globu obchodz\u0105 u progu wiosny, gdy dzie\u0144 zwyci\u0119\u017ca noc, bardzo szczeg\u00f3lne \u015bwi\u0119to. Nie poprzestaj\u0105 na rado\u015bci z wiosny i nie tylko witaj\u0105 zmartwychwsta\u0142ych z zimowej \u015bmierci bog\u00f3w, lecz jednocze\u015bnie oddaj\u0105 si\u0119 jakiej\u015b dziwnej nostalgii zmieszanej z nadziej\u0105.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[158],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2254"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2254"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2254\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2258,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2254\/revisions\/2258"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2254"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2254"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2254"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}