M\u00f3j ojciec by\u0142 profesorem co si\u0119 zowie. Je\u017adzi\u0142 taks\u00f3wkami i chodzi\u0142 do empiku na Plac Ko\u015bciuszki we Wroc\u0142awiu czyta\u0107 \u201eLe Monde\u201d. A nawet latywa\u0142 to tu to tam po \u015bwiecie, chyba \u017ce akurat podpad\u0142 bezpiece i mia\u0142 szlaban. Latywa\u0142 te\u017c do Warszawy na r\u00f3\u017cne tam naukowe posiedzenia w PAN etc. i czasem mnie ze sob\u0105 zabiera\u0142. Hucz\u0105cy turbo\u015bmig\u0142owiec produkcji radzieckiej unosi\u0142 nas wysoko ponad socjalistyczn\u0105 ojczyzn\u0119 a pi\u0119kna stewardessa pochyla\u0142a si\u0119 nade mn\u0105 z tac\u0105 pe\u0142n\u0105 p\u00f3\u0142ksi\u0119\u017cycowatych cukierk\u00f3w w przezroczystym celofanie: \u017c\u00f3\u0142te by\u0142y cytrynowe a pomara\u0144czowe \u2013 pomara\u0144czowe. Si\u0119ga\u0142em po nie z niejasnym poczuciem grzechu. Intensywne ssanie odtyka\u0142o uszy a s\u0142odycz zalewa\u0142a gard\u0142o i serce malutkiego m\u0119\u017cczyzny. Po wyl\u0105dowaniu brali\u015bmy taks\u00f3wk\u0119 z Ok\u0119cia do Pa\u0142acu Staszica albo na Plac Dzier\u017cy\u0144skiego, do hotelu. Ojciec sadowi\u0142 si\u0119 wygodnie na kanapie luksusowej Warszawy, zapala\u0142 carmena, a ja przylepia\u0142em nos do szyby, ch\u0142on\u0105c oczami splendory stolicy. Ogl\u0105dali\u015bmy tam kiedy\u015b, jak d\u017awig osadza\u0142 na wie\u017cy Zamku Kr\u00f3lewskiego wielk\u0105 kopu\u0142\u0119, a innym razem delektowali\u015bmy si\u0119 cudami techniki na nowo otwartym Dworcu Centralnym: ruchomymi schodami i rozsuwanymi drzwiami na fotokom\u00f3rk\u0119. By\u0142 wielki \u015bwiat, nie to, co teraz.<\/p>\n
Dzi\u015b ju\u017c sobie w taks\u00f3wce nie zapalisz, a na posiedzenia profesor Hartman junior je\u017adzi do Warszawy poci\u0105giem, klas\u0105 drug\u0105. Z carskiej rewerencji dla profesor\u00f3w, odziedziczonej przez ZSRR i zaszczepionej rz\u0105dcom naszych \u201edemolud\u00f3w\u201d, niewiele ju\u017c zosta\u0142o. Mo\u017cna powiedzie\u0107, \u017ce ojciec by\u0142 profesor pierwsza klasa, a ja profesor druga klasa. Zawsze to jednak co\u015b.<\/p>\n
Pisz\u0119 o tym wszystkim \u2013 nie zgadniecie \u2013 w zwi\u0105zku z planowan\u0105 nareszcie reform\u0105 emerytur. Ot\u00f3\u017c profesor, nawet ten drugiej klasy, ma tak dobrze, \u017ce o \u017cadnej emeryturze nie chce s\u0142ysze\u0107. Wywalczyli\u015bmy sobie prawo do nieprzechodzenia na emerytur\u0119 w wieku 65 lat i pracowania jeszcze przez pi\u0119\u0107. A gdy ju\u017c zbli\u017ca si\u0119 siedemdziesi\u0105tka, rozdrabniamy si\u0119 nad miesi\u0105cem szcz\u0119\u015bliwego rozwi\u0105zania ci\u0105\u017c naszych macierzy, bo od tego zale\u017cy, czy bezduszni biurokraci wy\u015bl\u0105 nas na emerytur\u0119 ju\u017c teraz zaraz, czy mo\u017ce dopiero po zako\u0144czeniu kolejnego roku akademickiego. Gdy jednak przychodzi The Day i musimy odej\u015b\u0107, to udajemy si\u0119 na kaw\u0119 do rektora, w nadziei u\u017cebrania jeszcze roczku na po\u0142\u00f3weczce etaciku. Na odczepnego dostajemy jeszcze semestrzyk i nu\u017ce szuka\u0107 sobie roboty u prywaciarza, bo tam wolno zatrudnia\u0107 emeryt\u00f3w. I tak ci\u0105gniemy do 75 albo 85, a\u017c nam wy\u017cre synapsy ze szcz\u0119tem. Robota polega na tym, \u017ce raz w tygodniu zasiadamy za sto\u0142em w sali wyk\u0142adowej i gl\u0119dzimy trzy po trzy do tuzina osobnik\u00f3w zaj\u0119tych swoimi kom\u00f3rkami, za co nam nale\u017cy si\u0119 cztery kawa\u0142ki, a obecnym i nieobecnym na wyk\u0142adzie pi\u0119ciu tuzinom wnusi\u00f3w dyplom pedagoga albo innego ekonoma. \u017by\u0107 nie umiera\u0107.<\/p>\n
Ja bardzo prosz\u0119 Pana Premiera, \u017ceby w swojej reformie emerytalnej nie zapomnia\u0142 o nas, profesorach, i w ramach wspierania nauki polskiej zechcia\u0142 nie podwy\u017csza\u0107 nam wielu emerytalnego, lecz w drodze wyj\u0105tku wr\u0119cz obni\u017cy\u0142 go o trzy lata.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
M\u00f3j ojciec by\u0142 profesorem co si\u0119 zowie. Je\u017adzi\u0142 taks\u00f3wkami i chodzi\u0142 do empiku na Plac Ko\u015bciuszki we Wroc\u0142awiu czyta\u0107 \u201eLe Monde\u201d. A nawet latywa\u0142 to tu to tam po \u015bwiecie, chyba \u017ce akurat podpad\u0142 bezpiece i mia\u0142 szlaban. Latywa\u0142 te\u017c do Warszawy na r\u00f3\u017cne tam naukowe posiedzenia w PAN etc. i czasem mnie ze sob\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[6],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=25"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":28,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/25\/revisions\/28"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=25"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=25"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=25"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}