Niewielu jest na \u015bwiecie ludzi, kt\u00f3rzy mieliby tak barwne i pe\u0142ne splendoru \u017cycie, jakie przytrafi\u0142o si\u0119 \u2013 z pewno\u015bci\u0105 nie przypadkiem \u2013 Rados\u0142awowi Sikorskiemu.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Robi\u0142 ju\u017c tyle rzeczy i tyle widzia\u0142, \u017ce pewnie ma\u0142o co mo\u017ce mu zaimponowa\u0107 albo wznieci\u0107 silniejsze emocje. Teraz jednak otrzyma\u0142 od losu i Donalda Tuska zupe\u0142nie unikaln\u0105 szans\u0119 i zadanie, kt\u00f3re wymaga jednocze\u015bnie ch\u0142odnej g\u0142owy i zaanga\u017cowania. Radek Sikorski musi odbudowa\u0107 zdewastowan\u0105 pod rz\u0105dami Kaczy\u0144skiego polsk\u0105 dyplomacj\u0119 i polityk\u0119 zagraniczn\u0105, aby realnie wzmocni\u0107 bezpiecze\u0144stwo Polski w ci\u0105gu kilku lat, kt\u00f3re mog\u0105 nas jeszcze dzieli\u0107 od powa\u017cniejszych prowokacji ze strony Rosji.<\/p>\n\n\n\n
Misja to skrajnie trudna, zw\u0142aszcza \u017ce przez pewien czas b\u0119dzie w niej przeszkadza\u0142 Andrzej Duda w roli prezydenta pretenduj\u0105cego do samodzielnego prowadzenia polityki zagranicznej, a nawet do bycia swego rodzaju nadministrem spraw zagranicznych. Na szcz\u0119\u015bcie trafi\u0142o na prawdziwego \u201ekozaka\u201d, kt\u00f3ry nie boi si\u0119 m\u00f3wi\u0107, co my\u015bli, a znajomo\u015bci i kompetencje (\u0142\u0105cznie z wojskowymi) ma unikalne i niekwestionowane. Poza tym wspiera\u0107 go b\u0119dzie \u2013 przynajmniej na gruncie UE \u2013 Donald Tusk, maj\u0105cy jeszcze wi\u0119cej koneksji, autorytetu, a mo\u017ce i sprytu ni\u017c sprawdzony w niejednym ju\u017c boju Radek Sikorski. Mo\u017cemy wi\u0119c w zasadzie by\u0107 dobrej my\u015bli. Oby tylko nie zgubi\u0142a Sikorskiego porywczo\u015b\u0107 i nonszalancja, kt\u00f3re to cechy bywaj\u0105 psychologicznym rewersem odwagi i sprawczo\u015bci, czyli cen\u0105 za unikalne cnoty i umiej\u0119tno\u015bci tego polityka.<\/p>\n\n\n\n
Ma\u0142o kto tak si\u0119 zna na polityce zagranicznej jak Radek Sikorski, wi\u0119c dawanie mu rad by\u0142oby nie na miejscu. Bynajmniej do tego nie pretenduj\u0119 i nie zapominam, \u017ce wiedz\u0119 o sprawach mi\u0119dzynarodowych mam tylko gazetow\u0105. Mimo to chcia\u0142bym \u2013 cho\u0107by dla siebie samego \u2013 uporz\u0105dkowa\u0107 te kwestie, czyli odpowiedzie\u0107 sobie na pytanie o kierunki, priorytety i zadania polityki zagranicznej na najbli\u017csze lata.<\/p>\n\n\n\n
Chyba nie b\u0119d\u0119 odkrywczy, gdy priorytety okre\u015bl\u0119 jako \u201etrzy razy U\u201d: Ukraina, Unia, USA. Je\u015bli uda si\u0119 szybko rozwi\u0105za\u0107 nieszcz\u0119sny konflikt wok\u00f3\u0142 przewoz\u00f3w i handlu, Polska mo\u017ce odzyska\u0107 pozycj\u0119 jednego z g\u0142\u00f3wnych sojusznik\u00f3w Ukrainy – i to zar\u00f3wno w logistyce dostarczania broni, jak i w organizowaniu przysz\u0142ej odbudowy kraju. Mo\u017cemy by\u0107 czym\u015b wi\u0119cej ni\u017c hubem i zapleczem, ale w tej samodzielnej roli musz\u0105 nas ujrze\u0107 i Ukrai\u0144cy, i Amerykanie, i Niemcy.<\/p>\n\n\n\n
Je\u015bli w USA u w\u0142adzy utrzymaj\u0105 si\u0119 Demokraci, to przy tych niesamowitych kontaktach Sikorskiego i jego \u017cony po\u015br\u00f3d elit Wschodniego Wybrze\u017ca mo\u017cna sobie wyobrazi\u0107, \u017ce po raz pierwszy w historii Polska b\u0119dzie mia\u0142a partnerski, a co najmniej licz\u0105cy si\u0119 doradczy g\u0142os w ameryka\u0144skiej polityce \u201ewschodniej\u201d. Gdyby to si\u0119 uda\u0142o, by\u0142oby to jak przeskok na wy\u017csz\u0105 orbit\u0119. W optyce mi\u0119dzynarodowej dyplomacji i w oczach \u015bwiatowych lider\u00f3w awansowaliby\u015bmy z pozycji marginalnego \u201ekraju, jakich wiele\u201d, znanego co najwy\u017cej z niekompetentnego przyw\u00f3dztwa i k\u0142opot\u00f3w z demokracj\u0105, na pozycj\u0119 licz\u0105cego si\u0119 i wiarygodnego partnera regionalnego.<\/p>\n\n\n\n
Oczywi\u015bcie wygrana Demokrat\u00f3w nie jest pewna, a przy innym scenariuszu mogliby\u015bmy liczy\u0107 co najwy\u017cej na niew\u0105tpliwie mocno zamerykanizowan\u0105, konserwatywno-libertaria\u0144sk\u0105 osobowo\u015b\u0107 Sikorskiego, dzi\u0119ki kt\u00f3rej zawsze b\u0119dzie postrzegany w Waszyngtonie jako wzgl\u0119dnie \u201esw\u00f3j cz\u0142owiek\u201d. Jednak to ju\u017c nie b\u0119dzie to samo.<\/p>\n\n\n\n
Gdy chodzi o Uni\u0119, kt\u00f3rej tak bardzo zale\u017ali\u015bmy za sk\u00f3r\u0119 i kt\u00f3ra ma nas tak serdecznie do\u015b\u0107, odzyskanie zaufania zajmie troch\u0119 czasu, cho\u0107 dzisiaj mamy oczywi\u015bcie swoje pi\u0119\u0107 minut na gratulacje i poklepywanie po plecach. Ale tu kluczem s\u0105 kadry. S\u0142absze kraje nadrabiaj\u0105 dobrymi kadrami w dyplomacji i administracji UE, a my takie kadry mamy. A raczej mo\u017cemy mie\u0107, gdy Sikorski szybko wymieni \u201episowc\u00f3w\u201d na prawdziwych fachowc\u00f3w, ludzi kompetentnych i budz\u0105cych szacunek. To trudne zadanie, bo polski rz\u0105d nie mia\u0142 nigdy prawdziwego \u201ehead huntingu\u201d, ale potrzeba matk\u0105 wynalazku. Ci ludzie musz\u0105 si\u0119 znale\u017a\u0107. I nie ma co wybrzydza\u0107 nad ich politycznymi \u201ekonotacjami\u201d. Swoj\u0105 drog\u0105, warto wykorzysta\u0107 w jakiej\u015b formie polityk\u00f3w ju\u017c nieczynnych czy zdezaktywowanych, na czele z Aleksandrem Kwa\u015bniewskim. Koalicyjna formu\u0142a rz\u0105d\u00f3w daje na to mandat.<\/p>\n\n\n\n
W Europie Sikorski mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 jednym z lider\u00f3w w procesie budowania wsp\u00f3lnego systemu obronnego Unii, mog\u0105cego cz\u0119\u015bciowo uniezale\u017cni\u0107 nas od NATO i jakiego\u015b Trumpa bis (albo i nie bis). Swoiste kompetencje Sikorskiego predestynuj\u0105 go r\u00f3wnie\u017c do roli po\u015brednika w relacjach Unii z Viktorem Orb\u00e1nem. \u0141\u0105czy ich wiele wsp\u00f3lnych cech i d\u0142uga znajomo\u015b\u0107. S\u0105dz\u0119, \u017ce niejedno Sikorski potrafi\u0142by z Orb\u00e1nem wynegocjowa\u0107 w nieformalnej atmosferze. A mo\u017ce jestem naiwny?<\/p>\n\n\n\n
O naiwno\u015b\u0107 mo\u017cna mnie r\u00f3wnie\u017c podejrzewa\u0107, gdy chodzi o ewentualno\u015b\u0107 udzia\u0142u Polski w rozmowach pokojowych z Rosj\u0105. Z pewno\u015bci\u0105 Macron zapyta Tuska, czy zechce si\u0119 w\u0142\u0105czy\u0107 w taki proces. Tusk odpowie (jak\u017ce by inaczej), \u017ce tylko na pro\u015bb\u0119 Ukrainy. Ale pr\u0119dzej czy p\u00f3\u017aniej taka pro\u015bba b\u0119dzie. M\u00f3wcie, co chcecie, ale je\u015bli mo\u017cna sobie wyobrazi\u0107 jakiego\u015b Polaka rozmawiaj\u0105cego z \u0141awrowem, to chyba tylko Sikorskiego.<\/p>\n\n\n\n
S\u0105 jeszcze inne tematy, jak Wielka Brytania (tu znowu Sikorski ma atuty), a zw\u0142aszcza Chiny, z ich pieni\u0119dzmi i inwestycjami, ale dla Polski nie s\u0105 to sprawy priorytetowe. Na poziomie symbolicznym wielkie znaczenie maj\u0105 natomiast relacje z Izraelem, kompletnie przez PiS zdewastowane. Tu znowu Sikorski ma spore atuty. Zna i rozumie Izrael, a w dodatku umie rozmawia\u0107 z prawic\u0105, bo sam z prawicy si\u0119 wywodzi.<\/p>\n\n\n\n
Niespecjalnie przekonuje mnie \u015bwiatopogl\u0105d Radka Sikorskiego, do\u015b\u0107 daleki od idea\u0142\u00f3w lewicy, kt\u00f3re s\u0105 mi bliskie. Jednak\u017ce wydaje mi si\u0119, \u017ce \u015bwiatopogl\u0105d ma dzi\u015b z polityce drugorz\u0119dne znaczenie. Zn\u00f3w robi si\u0119 bardzo niebezpiecznie, a w takich czasach najbardziej liczy si\u0119 charakter i sprawczo\u015b\u0107 polityka. A tego Sikorskiemu nie brakuje. Jest naprawd\u0119 w\u0142a\u015bciwym cz\u0142owiekiem na w\u0142a\u015bciwym miejscu. Tym bardziej \u017ce polityka zagraniczna zn\u00f3w sta\u0142a si\u0119 w du\u017cej mierze polityk\u0105 obronno-wojskow\u0105, a na tym Sikorski zna si\u0119 jak ma\u0142o kto. Powodzenia!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Niewielu jest na \u015bwiecie ludzi, kt\u00f3rzy mieliby tak barwne i pe\u0142ne splendoru \u017cycie, jakie przytrafi\u0142o si\u0119 \u2013 z pewno\u015bci\u0105 nie przypadkiem \u2013 Rados\u0142awowi Sikorskiemu.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":6779,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[609,1393],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6769"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6769"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6769\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6778,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6769\/revisions\/6778"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/media\/6779"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6769"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6769"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6769"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}