Szed\u0142em naje\u017cony, bo nie lubi\u0119 nonszalanckich m\u0142odzieniaszk\u00f3w. Jednak\u017ce kolce mi opad\u0142y ju\u017c po pierwszej scenie. Student trzeciego roku aktorstwa Hugo Tarres zrobi\u0142 Janowi Englertowi spektakl. Jest zwierz\u0119ciem teatralnym genetycznie, a to jest nie do podrobienia i nie do wyuczenia. Zaczyna \u017cycie od roli Hamleta, a dalej mo\u017ce by\u0107 ju\u017c tylko\u2026 No, to ju\u017c jego i impresari\u00f3w problem.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Tarres jest cudownym dzieckiem sceny, tak jak cudownym dzieckiem polskiej pianistyki jest Szymon Nehring. Wiele ich zreszt\u0105 \u0142\u0105czy w wygl\u0105dzie i sposobie bycia. Powiedzia\u0142bym to r\u00f3wnie\u017c o Jakubie Orli\u0144skim. Jako student widzia\u0142em Wojciecha Malajkata w roli Hamleta i zapami\u0119ta\u0142em. Tarresa te\u017c zapami\u0119tam. Z Janem Englertem w roli Hamleta sprzed p\u00f3\u0142 wieku ka\u017cdy mo\u017ce go sobie por\u00f3wna\u0107 sam, bo spektakl Gustawa Holoubka jest dost\u0119pny na platformie Teatru Telewizji. Kto co lubi, ale miejsce w lo\u017cy Tarres ma ju\u017c zapewnione.<\/p>\n\n\n\n
\u201eHamlet\u201d nale\u017cy zreszt\u0105 do tych dramat\u00f3w, w kt\u00f3rych liczy si\u0119 jedna posta\u0107 i jeden aktor. Reszta musi by\u0107 tylko t\u0142em i opraw\u0105. Powodzenie ka\u017cdej realizacji zale\u017cy wi\u0119c w pierwszym rz\u0119dzie od obsady i poprowadzenia roli tytu\u0142owej \u2013 tylko bowiem Hamlet jest naprawd\u0119 kim\u015b, a pozosta\u0142e postacie tragedii to zwykli ludzie. \u017begnaj\u0105cy si\u0119 ze scen\u0105 narodow\u0105 dyrektor Jan Englert nie tylko doskonale trafi\u0142 z Tarresem, ale i dobrze go poprowadzi\u0142. M\u0142ody aktor opr\u00f3cz dzikiego talentu, perfekcyjnej dykcji i pi\u0119knego g\u0142osu ma wspania\u0142e warunki fizyczne \u2013 jest atletycznie zbudowany, skoczny i pr\u0119\u017cny, a jego si\u0142y s\u0105 niespo\u017cyte.<\/p>\n\n\n\n
Wszystko to zosta\u0142o \u015bwietnie wykorzystane, dzi\u0119ki czemu powsta\u0142a kreacja nieco hiphopowa (ale bez przesady), kt\u00f3ra z pewno\u015bci\u0105 spodoba si\u0119 m\u0142odzie\u017cy. Bo te\u017c spektakl jest adresowany do publiczno\u015bci raczej m\u0142odej, nie za bardzo w Szekspirze zaawansowanej, za to nawyk\u0142ej do dobrej zabawy i \u0142atwych wzrusze\u0144. Englert si\u0119 do tego dostosowa\u0142 z gracj\u0105, ale bez protekcjonalno\u015bci, stawiaj\u0105c jednak przed publiczno\u015bci\u0105 pewne wyzwanie.<\/p>\n\n\n\n
To dobrze, \u017ce powsta\u0142o przedstawienie nie przesadnie ambitne, ale dobre, ciekawe i czytelne dla ka\u017cdego. Ca\u0142a metafizyka, historia i inne tam duchy przez ma\u0142e i du\u017ce \u201ed\u201d zosta\u0142y przegnane, tekst i dramaturgia przygotowane z dba\u0142o\u015bci\u0105 o prostego kredytobiorc\u0119, a scenografi\u0119 i kostiumy zaprojektowano w taki spos\u00f3b, aby nie zwraca\u0142y uwagi i skutecznie oderwa\u0142y opowie\u015b\u0107 od wszelkiego kontekstu kulturowego (no, mo\u017ce jest troch\u0119 swojsko-polsko). Skupiamy si\u0119 na wspania\u0142ym tek\u015bcie, skomplikowanej akcji i grze aktor\u00f3w. I dobrze. Za du\u017co bod\u017ac\u00f3w to niezdrowo.<\/p>\n\n\n\n
Aktorzy grali dobrze lub nawet bardzo dobrze, z jednym wyj\u0105tkiem, kt\u00f3rego z nazwiska nie wymieni\u0119. Rzuca si\u0119 w oczy. Na specjaln\u0105 pochwa\u0142\u0119 zas\u0142uguje natomiast Helena Englert w roli Ofelii i naprawd\u0119 czepianie si\u0119 warszawki, \u017ce go\u015bcinne zatrudnianie c\u00f3rki we w\u0142asnym przedstawieniu to nepotyzm, dowodzi z\u0142ej woli i ma\u0142o\u015bci ducha. Teatr to nie urz\u0105d, a m\u0142oda Helena Englert obroni\u0142a rol\u0119 z nawi\u0105zk\u0105. Jej matka w roli Gertrudy te\u017c mog\u0142a si\u0119 podoba\u0107. Na wyr\u00f3\u017cnienie zas\u0142uguje ponadto Arkadiusz Janiczek w zabawnej r\u00f3lce grabarza, w kt\u00f3rej nawet przez moment parodiuje Jerzego Stuhra.<\/p>\n\n\n\n
Jednak\u017ce tylko jeden aktor wyst\u0105pi\u0142 w duecie z Tarresem jak dwie gwiazdy, oddalone od siebie o kosmiczne dwa pokolenia. Chodzi o Jerzego Radziwi\u0142owicza w roli, a jak\u017ce, starego aktora. Zapewne obaj panowie na scenie wiedzieli, \u017ce to bardzo symboliczna konfrontacja i \u017ce z biegiem dekad nabiera\u0107 b\u0119dzie wagi i znaczenia. Je\u015bli ze wsp\u00f3\u0142czesnych przestawie\u0144 przetrwaj\u0105 jedynie kr\u00f3tkie \u201efilmiki\u201d, to pewnie duet Tarres-Radziwi\u0142owicz ma szans\u0119 by\u0107 tym, co zostanie w historii naszego teatru.<\/p>\n\n\n\n
Chwilami by\u0142o mo\u017ce zbyt publicystycznie i dos\u0142ownie, ale bez nachalno\u015bci. S\u0105 aluzje do nieco frustruj\u0105cego rozstania wielkiego Jana Englerta z Teatrem Narodowym \u2013 i cho\u0107 wcinanie si\u0119 jeszcze wi\u0119kszemu Szekspirowi do sztuki ze swoimi sprawami generalnie nie jest w doskona\u0142ym gu\u015bcie, to bior\u0105c pod uwag\u0119 prastar\u0105 tradycj\u0119 w tym wzgl\u0119dzie (sam Szekspir komentuje \u017cycie teatralne \u2013 tak\u017ce w \u201eHamlecie\u201d), trzeba si\u0119 na to zgodzi\u0107. Fortynbrasa przeistoczonego w Putina trudniej zaakceptowa\u0107, ale czasy mamy takie, \u017ce publiczno\u015bci to jest akurat potrzebne.<\/p>\n\n\n\n
To nie by\u0142 \u017caden \u201eHamlet\u201d z g\u00f3rnego C. To by\u0142 \u201eHamlet\u201d dla zwyk\u0142ych ludzi, dla Polak\u00f3w. Jan Englert wiedzia\u0142, dla kogo robi spektakl, i zawar\u0142 m\u0105dry kompromis z nie za wysokim wszak poziomem wsp\u00f3\u0142czesnej publiczno\u015bci. A ta pi\u0119knie mu si\u0119 odp\u0142aci\u0142a, bo ludzie byli poruszeni i szczerze uwznio\u015bleni. Samego za\u015b ksi\u0119cia Hamleta do ko\u0144ca nie zrozumieli\u015bmy. I niechaj tak zostanie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Szed\u0142em naje\u017cony, bo nie lubi\u0119 nonszalanckich m\u0142odzieniaszk\u00f3w. Jednak\u017ce kolce mi opad\u0142y ju\u017c po pierwszej scenie. Student trzeciego roku aktorstwa Hugo Tarres zrobi\u0142 Janowi Englertowi spektakl. Jest zwierz\u0119ciem teatralnym genetycznie, a to jest nie do podrobienia i nie do wyuczenia. Zaczyna \u017cycie od roli Hamleta, a dalej mo\u017ce by\u0107 ju\u017c tylko\u2026 No, to ju\u017c jego i […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[1547,1543,1546,1548,1542,1545,1544],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7536"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7536"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7536\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7542,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7536\/revisions\/7542"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7536"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7536"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hartman\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7536"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}