Polska odnios\u0142a przez ostatnie lata gigantyczny sukces dzi\u0119ki obecno\u015bci w Europie. Dzi\u0119ki \u015brodkom z polityki sp\u00f3jno\u015bci, dzi\u0119ki otwartemu rynkowi dla naszych produkt\u00f3w, dzi\u0119ki wsp\u00f3\u0142pracy region\u00f3w, dzi\u0119ki mechanizmom i programom unijnym takim jak Erasmus etc. etc.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
Mo\u017cna by tu wymienia\u0107 dalej. I wszystko by\u0142oby pi\u0119knie, gdyby nie zaingerowa\u0142a polityka. Polityka interesu w\u0142asnej partii, w\u0142asnego \u015brodowiska politycznego.<\/p>\n\n\n\n
Polityka, kt\u00f3ra w wykonaniu rz\u0105dz\u0105cych polega na tworzeniu podzia\u0142\u00f3w, odcinaniu si\u0119 od Europy, zohydzaniu jej w oczach ludzi. Nie chc\u0119 tu ju\u017c przywo\u0142ywa\u0107 tych wywo\u0142uj\u0105cych z\u0142e emocje cytat\u00f3w z naszych przyw\u00f3dc\u00f3w, czy to o wyimaginowanej wsp\u00f3lnocie, czy innych, r\u00f3wnie fa\u0142szywych i obliczonych tylko na wzmo\u017cenie antyunijnych nastroj\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n
Chc\u0119 tylko powiedzie\u0107, jako osoba od wielu lat zaanga\u017cowana na szczeblu krajowym i unijnym w tworzenie miejsca dla Polski w Europie i sprzyjaj\u0105cego klimatu dla Europy w Polsce, \u017ce to, co si\u0119 dzieje, napawa mnie przera\u017ceniem.<\/p>\n\n\n\n
Miejsce Polski jest w Europie. Nie mamy \u017cadnej alternatywy. Je\u017celi kto\u015b tego nie rozumie, szczeg\u00f3lnie teraz, po inwazji Rosji na Ukrain\u0119, to naprawd\u0119 nie ma \u017cadnej legitymacji moralnej do sprawowania w\u0142adzy w naszej ojczy\u017anie! I m\u00f3wi\u0119 to ca\u0142kowicie \u015bwiadomie.<\/p>\n\n\n\n
Wierz\u0119, \u017ce to, co si\u0119 dzieje w polskiej polityce w kontek\u015bcie integracji europejskiej, jest tylko chwilow\u0105 aberracj\u0105.<\/p>\n\n\n\n
Wierz\u0119, \u017ce polskie spo\u0142ecze\u0144stwo widzi na w\u0142asne oczy efekty naszej obecno\u015bci w Unii i nie da sobie odebra\u0107 tej historycznej szansy na pokolenia, kt\u00f3re wej\u015bcie do UE nam da\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
W tym kontek\u015bcie m\u00f3wimy cz\u0119sto o niebezpiecze\u0144stwie polexitu. To jest realne niebezpiecze\u0144stwo, ale jednak dla rz\u0105dz\u0105cych ryzykowne ze wzgl\u0119du na spo\u0142eczn\u0105 akceptacj\u0119 dla cz\u0142onkostwa w Unii, a tak\u017ce wymagaj\u0105ce spe\u0142nienia pewnych procedur, w czym rz\u0105dz\u0105cy nie s\u0105 najlepsi, bo to nie metoda typu \u201ebez \u017cadnego trybu\u201d. Zreszt\u0105 brexit i jego konsekwencje te\u017c mo\u017ce dzia\u0142aj\u0105 jako sole trze\u017awi\u0105ce.<\/p>\n\n\n\n
Natomiast to, co si\u0119 ju\u017c dzieje, to swoisty \u201edecoupling\u201d naszej polityki od polityki europejskiej. Wyra\u017ca si\u0119 to w konkretnych decyzjach politycznych, kt\u00f3re pokazuj\u0105 w spos\u00f3b demonstracyjny, \u017ce nie czujemy si\u0119 cz\u0119\u015bci\u0105 Unii w jej roli globalnej. Dotyczy to np. decyzji, gdzie kupujemy uzbrojenie dla naszej armii. Bo np. Korea Po\u0142udniowa raczej nie b\u0119dzie cz\u0119\u015bci\u0105 Unii (chyba \u017ce nasi rz\u0105dz\u0105cy ju\u017c takie przyst\u0105pienie negocjuj\u0105 na w\u0142asn\u0105 r\u0119k\u0119). Zreszt\u0105 mo\u017ce takie negocjacje, kto wie, by\u0142yby \u0142atwiejsze ni\u017c negocjacje we w\u0142asnym obozie politycznym, z p. ministrem Ziobr\u0105 na przyk\u0142ad.<\/p>\n\n\n\n
Warto zapyta\u0107 naszych rz\u0105dz\u0105cych, czy chcemy wzmacnia\u0107 Uni\u0119 jako tak\u017ce sojusz obronny, czy te\u017c wolimy stawia\u0107 na to, co Cat-Mackiewicz nazwa\u0142 ju\u017c dawno \u201esojuszami egzotycznymi\u201d?<\/p>\n\n\n\n
Od d\u0142ugiego ju\u017c czasu, ze wzgl\u0119du na nieprzestrzeganie praworz\u0105dno\u015bci, nasza uwaga koncentruje si\u0119 na konflikcie Polski z Bruksel\u0105 w sprawach warto\u015bci, ale Unia dostrzega te\u017c inne aspekty naszej polityki \u201edecouplingu\u201d. Cho\u0107 naszym politykom wydaje si\u0119, \u017ce tego nie wida\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Nie mo\u017cemy oczekiwa\u0107, \u017ce Unia b\u0119dzie bezwolna i zaakceptuje bez s\u0142owa protestu dzia\u0142ania od\u015brodkowe w jej wn\u0119trzu. Zar\u00f3wno je\u015bli chodzi o fundamentalne sprawy warto\u015bci, jak i o konkretne decyzje polityczne.<\/p>\n\n\n\n
Rola Polski we wzmacnianiu Unii jest oczekiwana przez wszystkich partner\u00f3w, kt\u00f3rzy nam dobrze \u017cycz\u0105. I ka\u017cdy krok, ka\u017cda decyzja jest zauwa\u017cana i oceniana w kontek\u015bcie naszej wiarygodno\u015bci, lub jej braku, jako partnera. A ci, kt\u00f3rzy \u017cycz\u0105 nam \u017ale, namawiaj\u0105 nas, aby\u015bmy Uni\u0119 os\u0142abiali. I nie mo\u017cemy tych g\u0142os\u00f3w s\u0142ucha\u0107, tak jakby by\u0142y normaln\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 dyskursu publicznego. Bo one s\u0105 przeciw Polsce, przeciw nam wszystkim.<\/p>\n\n\n\n
Nie wolno nam \u201eznormalizowa\u0107\u201d antyunijno\u015bci jako uprawnionego pogl\u0105du politycznego. Nie wolno te\u017c, bez dyskusji, na spos\u00f3b samolubny podejmowa\u0107 wa\u017cnych decyzji, kt\u00f3re mog\u0105 rzutowa\u0107 negatywnie na nasz\u0105 przysz\u0142\u0105 pozycj\u0119 w Unii.<\/p>\n\n\n\n
Narcyzm, brak zwa\u017cania na opini\u0119 innych s\u0105 zawsze zgubne. W polityce zewn\u0119trznej, gdzie mamy do czynienia z do\u015bwiadczonymi partnerami, szczeg\u00f3lnie.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Polska odnios\u0142a przez ostatnie lata gigantyczny sukces dzi\u0119ki obecno\u015bci w Europie. Dzi\u0119ki \u015brodkom z polityki sp\u00f3jno\u015bci, dzi\u0119ki otwartemu rynkowi dla naszych produkt\u00f3w, dzi\u0119ki wsp\u00f3\u0142pracy region\u00f3w, dzi\u0119ki mechanizmom i programom unijnym takim jak Erasmus etc. etc.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":315,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/335"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=335"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/335\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":337,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/335\/revisions\/337"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/315"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=335"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=335"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=335"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}