Francuska pisarka i aktywistka na rzecz praw kobiet Olimpia de Gouges napisa\u0142a w \u201eDeklaracji praw kobiet i obywatelek”, \u017ce \u201eje\u015bli kobiety maj\u0105 prawo wst\u0119powania na szafot, to powinny te\u017c mie\u0107 prawo wst\u0119powania na trybun\u0119 polityczn\u0105”. Deklaracja zosta\u0142a napisana w 1791 r., ponad 200 lat temu. Olimpia straci\u0142a \u017cycie na szafocie dwa lata po jej og\u0142oszeniu, a narz\u0119dziem wykorzystanym przez oprawc\u00f3w by\u0142a gilotyna. W r\u00f3\u017cnych czasach szafoty przybiera\u0142y r\u00f3\u017cne formy. W \u015bredniowieczu pali\u0142o si\u0119 czarownice, kobiety stawa\u0142y przed s\u0105dami inkwizycyjnymi, oskar\u017cane o najgorsze zbrodnie. Kobiety prze\u015bladowano, nawet je\u015bli nie by\u0142y uznawane za czarownice.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n
My, dalekie potomkinie tych \u201eczarownic”, mamy powody do rado\u015bci: nie tak dawno parlamenty Szwecji, Szwajcarii, Norwegii, a tak\u017ce Katalonii przyj\u0119\u0142y specjalne uchwa\u0142y odwo\u0142uj\u0105ce, po 400 latach, wyroki wydane na domniemane czarownice.<\/p>\n\n\n\n
Pisz\u0119 to z lekk\u0105 ironi\u0105, bo te nieco sp\u00f3\u017anione, cho\u0107 bardzo potrzebne sposoby restytucji sprawiedliwo\u015bci nie oznaczaj\u0105, \u017ce my dzi\u015b mo\u017cemy spa\u0107 spokojnie. Bo historyczne \u201eszafoty”, na kt\u00f3re my, kobiety, jeste\u015bmy wpychane, przybieraj\u0105 coraz bardziej wyszukan\u0105 form\u0119.<\/p>\n\n\n\n
W wa\u017cnej ksi\u0105\u017cce z 1933 r. \u201ePsychologia mas wobec faszyzmu” Wiliam Reich przedstawi\u0142 teori\u0119 autorytarnej rodziny stanowi\u0105cej \u017ar\u00f3d\u0142o reprodukowania reakcyjnego my\u015blenia. G\u0142\u00f3wnym za\u0142o\u017ceniem tej teorii jest obserwacja, \u017ce we wczesnych stadiach socjalizacji dziecko zaczyna uto\u017csamia\u0107 si\u0142\u0119, w\u0142adz\u0119 i ich atrybuty, takie jak sprawczo\u015b\u0107 czy decyzyjno\u015b\u0107, z postawami przyjmowanymi przez ojca, g\u0142ow\u0119 patriarchalnej rodziny. Kluczowe znaczenie ma tutaj emocjonalna identyfikacja z silnym rodzicem. Ta postawa jest nast\u0119pnie reprodukowana w kontaktach spo\u0142ecznych, np. w relacji podw\u0142adny-prze\u0142o\u017cony, a najwy\u017cszy stopie\u0144 uleg\u0142o\u015bci osi\u0105ga w relacji z tymi, kt\u00f3rzy sprawuj\u0105 w\u0142adz\u0119.<\/p>\n\n\n\n
Daje to tym \u201ew\u0142adcom” przyzwolenie na szukanie wsp\u00f3\u0142czesnych \u201eczarownic”.<\/p>\n\n\n\n
Jedn\u0105 z nich, na kt\u00f3rej \u0142atwo skupi\u0107 nienawi\u015b\u0107 i gniew, jest Europa. Jako\u015b tak si\u0119 sk\u0142ada, i nie jest to przypadek, \u017ce ci, kt\u00f3rzy odrzucaj\u0105 prawa kobiet, chocia\u017c pewnie mog\u0142abym powiedzie\u0107: \u201enienawidz\u0105 kobiet” domagaj\u0105cych si\u0119 r\u00f3wno\u015bci, pa\u0142aj\u0105 podobnym uczuciem do Europy, do Unii Europejskiej. Oni wiedz\u0105, \u017ce zwi\u0105zek pomi\u0119dzy idea\u0142ami ruch\u00f3w kobiecych a Europ\u0105 jest prawdziwie g\u0142\u0119boki. Art. 2 traktatu o Unii Europejskiej wymienia r\u00f3wno\u015b\u0107 kobiet i m\u0119\u017cczyzn jako warto\u015b\u0107 wsp\u00f3ln\u0105 dla wszystkich pa\u0144stw cz\u0142onkowskich i obywateli. I nie s\u0105 to tylko s\u0142owa, bo za nimi id\u0105 konkretne dzia\u0142ania. Lista r\u00f3\u017cnych akt\u00f3w prawnych dotycz\u0105cych praw kobiet jest d\u0142uga, rozpoczynaj\u0105c od zasady r\u00f3wno\u015bci wynagrodze\u0144 zapisanej w traktatach ju\u017c w 1957 r., a sko\u0144czywszy na decyzji Rady Europejskiej, kt\u00f3ra 1 czerwca ub. roku zatwierdzi\u0142a przyst\u0105pienie UE do konwencji stambulskiej, dotycz\u0105cej przeciwdzia\u0142ania i zapobiegania przemocy wobec kobiet.<\/p>\n\n\n\n
Prawo jest fundamentem r\u00f3wno\u015bci, ale w Unii Europejskiej dominuje tak\u017ce polityczne przekonanie, \u017ce prawa kobiet s\u0105 wyznacznikiem dobrego demokratycznego spo\u0142ecze\u0144stwa.<\/p>\n\n\n\n
Warto te\u017c zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119, \u017ce prawa kobiet s\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 pewnej sieci praw, kt\u00f3re uniemo\u017cliwiaj\u0105 dyskryminacj\u0119 innych grup spo\u0142ecznych i jednostek na podstawie wieku, orientacji seksualnej, pochodzenia etnicznego, statusu obywatelstwa.<\/p>\n\n\n\n
Protest kobiet, kt\u00f3ry ci\u0105gle pami\u0119tamy, przeciw decyzji Trybuna\u0142u Konstytucyjnego w sprawie aborcji by\u0142 wspania\u0142ym, zbiorowym zrywem indywidualnych sumie\u0144, zakwestionowaniem dyskryminacyjnych praktyk i generalnie odrzuceniem spo\u0142ecze\u0144stwa urz\u0105dzonego w oparciu o patriarchalny obraz \u015bwiata.<\/p>\n\n\n\n
Polki, ku przera\u017ceniu \u00f3wcze\u015bnie rz\u0105dz\u0105cych, nie chcia\u0142y i\u015b\u0107 na ustawiony przez nich szafot, przyzna\u0142y sobie, bez pytania nikogo o zgod\u0119, prawo wej\u015bcia na \u201etrybun\u0119 polityczn\u0105”, o kt\u00f3rej pisa\u0142a Olimpia de Gouges. Jeste\u015bmy tam nadal i nie pozwolimy si\u0119 z niej zepchn\u0105\u0107!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Francuska pisarka i aktywistka na rzecz praw kobiet Olimpia de Gouges napisa\u0142a w \u201eDeklaracji praw kobiet i obywatelek”, \u017ce \u201eje\u015bli kobiety maj\u0105 prawo wst\u0119powania na szafot, to powinny te\u017c mie\u0107 prawo wst\u0119powania na trybun\u0119 polityczn\u0105”. Deklaracja zosta\u0142a napisana w 1791 r., ponad 200 lat temu. Olimpia straci\u0142a \u017cycie na szafocie dwa lata po jej og\u0142oszeniu, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":369,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/367"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=367"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/367\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":370,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/367\/revisions\/370"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/369"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=367"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=367"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=367"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}