Wielka Brytania zawiadomi\u0142a Uni\u0119 Europejsk\u0105 o intencji opuszczenia Unii 28 marca 2017 r. Od czerwca ubieg\u0142ego roku trwaj\u0105 negocjacje umowy wyj\u015bcia. Je\u015bli w umowie tej nie zostanie uzgodniona inna data brexitu, zgodnie z Traktatem dwa lata od notyfikacji, czyli 30 marca 2019 r., ca\u0142o\u015b\u0107 prawa europejskiego przestanie mie\u0107 zastosowanie do Wielkiej Brytanii.
\n
\nW tocz\u0105cych si\u0119 negocjacjach ju\u017c jednak uzgodniono, i\u017c uporz\u0105dkowany brexit, czyli oparty na umowie o wyj\u015bciu, wprowadzi od 30 marca przysz\u0142ego roku okres przej\u015bciowy, kt\u00f3ry potrwa do ko\u0144ca 2020 r. Okres przej\u015bciowy przed\u0142u\u017cy prawne status quo. Oznacza to, i\u017c Wielk\u0105 Brytani\u0119 nadal b\u0119dzie obowi\u0105zywa\u0107 prawo europejskie. 30 marca 2019 r stanie si\u0119 ona jednak tzw. krajem trzecim i nie b\u0119dzie reprezentowana w instytucjach europejskich ani w procesie decyzyjnym Unii.<\/p>\n
Dzisiaj nie ma pewno\u015bci co do fina\u0142u negocjacji. Istnieje mo\u017cliwo\u015b\u0107 braku umowy o wyj\u015bciu w wyznaczonym przez traktat terminie.<\/p>\n
Oznacza to, \u017ce w\u0142adze europejskie i narodowe, w tym r\u00f3\u017cne wyspecjalizowane administracje, obywatele, przedsi\u0119biorstwa we wszystkich sektorach i wszyscy inni interesariusze, musz\u0105 si\u0119 dzisiaj przygotowa\u0107 do dw\u00f3ch sytuacji. Po pierwsze do scenariusza, w kt\u00f3rym traktat o wyj\u015bciu wejdzie w \u017cycie 30 marca przysz\u0142ego roku, co oznacza tak\u017ce wspomniany okres przej\u015bciowy do ko\u0144ca 2020 r. Dopiero wtedy prawo europejskie przestanie obowi\u0105zywa\u0107 Wielk\u0105 Brytani\u0119. Ale tak\u017ce, po drugie, do sytuacji, w kt\u00f3rej nie udaje si\u0119 uzgodni\u0107 umowy o wyj\u015bciu, nie ma wtedy r\u00f3wnie\u017c okresu przej\u015bciowego. Prawo europejskie przestaje obowi\u0105zywa\u0107 w relacjach z Wielk\u0105 Brytani\u0105 w nocy z 29 na 30 marca 2019 r.<\/p>\n
Pewno\u015b\u0107 co do fina\u0142u pojawi si\u0119 do\u015b\u0107 p\u00f3\u017ano. Gdyby uda\u0142o si\u0119 zako\u0144czy\u0107 negocjacje w pa\u017adzierniku tego roku, wtedy Parlament Europejski m\u00f3g\u0142by g\u0142osowa\u0107 nad umow\u0105 o wyj\u015bciu na pocz\u0105tku marca 2019 r. W mi\u0119dzyczasie jednak musi si\u0119 tak\u017ce zako\u0144czy\u0107 akceptacj\u0105 tej umowy trudny politycznie proces jej ratyfikacji w parlamencie brytyjskim. St\u0105d trzeba si\u0119 liczy\u0107 z niepewno\u015bci\u0105 niemal do ko\u0144ca dopuszczalnego prawnie terminu brexitu.<\/p>\n
Wyj\u015bcie Wielkiej Brytanii z Unii dotknie w zr\u00f3\u017cnicowany spos\u00f3b r\u00f3\u017cne sektory gospodarki. Bez wzgl\u0119du na to, czy b\u0119dzie to uporz\u0105dkowane wyj\u015bcie oparte na umowie, czy bez umowy. Dlatego przygotowanie si\u0119 do sytuacji, w kt\u00f3rej Wielka Brytania nie jest pa\u0144stwem cz\u0142onkowskim, jest konieczno\u015bci\u0105.<\/p>\n
Komisja Europejska od wielu miesi\u0119cy dokonuje przegl\u0105du prawa europejskiego, identyfikuj\u0105c potrzebne zmiany legislacyjne zwi\u0105zane z wyj\u015bciem Brytyjczyk\u00f3w. Opublikowa\u0142a tak\u017ce ponad 60 instrukcji dla wielu obszar\u00f3w rynku wewn\u0119trznego, informuj\u0105cych o konsekwencjach prawnych brexitu. S\u0105 one dost\u0119pne na stronie internetowej Komisji Europejskiej. To, co robi\u0105 w kontek\u015bcie brexitu instytucje europejskie, to jedynie czubek g\u00f3ry lodowej. Ogromna odpowiedzialno\u015b\u0107 spoczywa na pa\u0144stwach cz\u0142onkowskich. Konsekwencje brexitu ponios\u0105 jednak przede wszystkim przedsi\u0119biorstwa, w szczeg\u00f3lno\u015bci ma\u0142e i \u015brednie firmy, z kt\u00f3rych znakomita wi\u0119kszo\u015b\u0107 zawsze funkcjonowa\u0142a w ramach rynku wewn\u0119trznego, nie znaj\u0105c granic ani kontroli.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Pewno\u015b\u0107 co do fina\u0142u pojawi si\u0119 do\u015b\u0107 p\u00f3\u017ano.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":77,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/76"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=76"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/76\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":79,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/76\/revisions\/79"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/77"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=76"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=76"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=76"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}