Jednym z pomys\u0142\u00f3w, zgodnie zreszt\u0105 z lipcow\u0105 Bia\u0142\u0105 Ksi\u0119g\u0105 Brytyjczyk\u00f3w, jest rozci\u0105gni\u0119cie na ca\u0142y kraj rozwi\u0105zania zaproponowanego przez Uni\u0119 dla P\u00f3\u0142nocnej Irlandii. W tym kontek\u015bcie warto zastanowi\u0107 si\u0119, czy dla Polski korzystne by\u0142oby rozwi\u0105zanie polegaj\u0105ce na dopuszczeniu Wielkiej Brytanii do europejskiego rynku wewn\u0119trznego tylko dla towar\u00f3w. Oznacza\u0142oby to zaakceptowanie cz\u0119\u015bciowej jedynie zbie\u017cno\u015bci regulacyjnej z prawem europejskim obejmuj\u0105cym rynek wewn\u0119trzny.
\n
\nTym samym zaakceptowaliby\u015bmy relatywn\u0105 popraw\u0119 konkurencyjno\u015bci towar\u00f3w brytyjskich, kt\u00f3re nie musia\u0142yby spe\u0142nia\u0107 wymaga\u0144 horyzontalnych obejmuj\u0105cych normy rynku pracy, \u015brodowiska, klimatu, podatk\u00f3w, pomocy publicznej. Wielka Brytania mia\u0142aby swobod\u0119 w respektowaniu tych norm, kt\u00f3re stanowi\u0105 istotny element koszt\u00f3w. Przyk\u0142adowo w sektorze chemicznym w strukturze \u0142\u0105cznych koszt\u00f3w zwi\u0105zanych z przestrzeganiem norm ok. 30 proc. koszt\u00f3w generowanych jest poprzez konieczno\u015b\u0107 przestrzegania unijnej legislacji sektorowej, w tym REACH, 28 proc. koszt\u00f3w poprzez zapewnienie zgodno\u015bci z normami \u015brodowiskowymi (emisje przemys\u0142owe), 24 proc. koszt\u00f3w przez wymagania dotycz\u0105ce bezpiecze\u0144stwa oraz 8 proc. poprzez spe\u0142nienie wymog\u00f3w dotycz\u0105cych energii. Zgoda na odej\u015bcie Wielkiej Brytanii od cz\u0119\u015bci tych wymaga\u0144 – przy utrzymaniu dost\u0119pu do rynku wewn\u0119trznego dla towar\u00f3w – tworzy istotne przewagi konkurencyjne.<\/p>\n
Warto te\u017c zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na to, i\u017c w dzisiejszym modelu handlu towarami 20\u201340 proc. koszt\u00f3w produkcji zwi\u0105zanych jest ze \u015bwiadczeniem us\u0142ug obejmuj\u0105cych finanse, dystrybucj\u0119, R&D, us\u0142ugi informacyjne, us\u0142ugi biznesowe. \u015awietnym przyk\u0142adem jest sektor motoryzacyjny, ale eksperci dostrzegaj\u0105 co najmniej dziesi\u0119\u0107 takich sektor\u00f3w. W zwi\u0105zku z tym staje si\u0119 oczywiste, \u017ce w przypadku gdy Wielka Brytania nie b\u0119dzie zwi\u0105zana unijnymi zasadami w tym zakresie, przy zachowaniu dost\u0119pu do rynku wewn\u0119trznego dla towar\u00f3w uzyska silne przewagi konkurencyjne.<\/p>\n
Warto przy tej okazji podkre\u015bli\u0107, \u017ce podkre\u015blanie przez Uni\u0119 Europejsk\u0105 konieczno\u015bci pilnowania integralno\u015bci rynku wewn\u0119trznego nie jest obsesj\u0105 ideologiczn\u0105 Komisji Europejskiej. Wynika to bezpo\u015brednio z prawa pierwotnego Unii, a konkretnie art. 26 TFUE. Wynika tak\u017ce z wyk\u0142adni Trybuna\u0142u Sprawiedliwo\u015bci. Dotyczy r\u00f3wnie\u017c sytuacji powsta\u0142ych w ramach wzmocnionej wsp\u00f3\u0142pracy.<\/p>\n
Podejmowane na tej podstawie prawnej inicjatywy tak\u017ce nie mog\u0105 narusza\u0107 zasad rynku wewn\u0119trznego. Wynika wreszcie z pragmatyki funkcjonowania gospodarki wsp\u00f3\u0142czesnej opartej na silnych wsp\u00f3\u0142zale\u017cno\u015bciach. Zreszt\u0105 Wielka Brytania UK ma w pe\u0142ni \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, czym jest integralno\u015b\u0107 rynku wewn\u0119trznego. Rz\u0105d brytyjski wielokrotnie domaga\u0142 si\u0119 klauzul, zgodnie z kt\u00f3rymi Unia zobowi\u0105zywa\u0142a si\u0119, \u017ce rozw\u00f3j obszaru wsp\u00f3lnej waluty nie b\u0119dzie narusza\u0107 integralno\u015bci rynku wewn\u0119trznego.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Podejmowane na tej podstawie prawnej inicjatywy nie mog\u0105 narusza\u0107 zasad rynku wewn\u0119trznego.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":81,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/80"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=80"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/80\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":82,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/80\/revisions\/82"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/media\/81"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=80"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=80"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/hubner\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=80"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}