To, co stereotyp nakazuje nam pot\u0119pia\u0107, sprawia, \u017ce \u015bwi\u0119ta mog\u0105 sta\u0107 si\u0119 lepsze.
\n
\nJe\u017celi spojrze\u0107 na \u015bwi\u0119ta okiem malkontenta, to otrzymamy dosy\u0107 koszmarny obraz: godziny przy stole, ob\u017carstwo, zdawkowe rozmowy, seryjne maile i esemesy z \u017cyczeniami. Przygn\u0119biaj\u0105ca gra pozor\u00f3w. Ergo<\/i>: zgroza, a przynajmniej niesmak.<\/p>\n
Je\u017celi jednak zechcemy odrobin\u0119 si\u0119 nad ka\u017cdym z tych element\u00f3w zastanowi\u0107, to bez specjalnej martyrologii mo\u017cemy cieszy\u0107 si\u0119 \u015bwi\u0119tami du\u017co bardziej i du\u017co g\u0142\u0119biej.<\/p>\n
Zacznijmy od tego, co najprostsze, czyli od wigilijnych i \u015bwi\u0105tecznych biesiad. Z pozoru: trzy dni jedzenia, co kojarzy si\u0119 nie najlepiej z medycznego punktu widzenia.<\/p>\n
Je\u017celi jednak przyjrzymy si\u0119 tradycyjnemu wigilijnemu menu nieco bli\u017cej, to nagle oka\u017ce si\u0119, \u017ce jedynym problemem mo\u017ce by\u0107 ilo\u015b\u0107. Z punktu widzenia jako\u015bciowego s\u0105 w nim bowiem wy\u0142\u0105cznie (no, mo\u017ce w niekt\u00f3rych domach prawie wy\u0142\u0105cznie) dania wegetaria\u0144skie, ze znacz\u0105cym udzia\u0142em potraw z ryb. Czyli nie do\u015b\u0107, \u017ce bardzo smacznie, to r\u00f3wnie\u017c baaardzo zdrowo. Spogl\u0105daj\u0105c zatem ch\u0142odnym okiem na \u015bwi\u0105teczne biesiady, mo\u017cna \u015bmia\u0142o stwierdzi\u0107, \u017ce jedynym realnym wyzwaniem dla organizmu jest kwestia ilo\u015bci spo\u017cytych potraw. Rozwi\u0105zanie absolutnie nie jest trudne. Po prostu trzeba troszk\u0119 samodyscypliny, \u017ceby rzeczywi\u015bcie spr\u00f3bowa\u0107 wszystkich da\u0144 po trochu, ale wysi\u0142ek \u00f3w op\u0142aci nam si\u0119 setnie. Starczy nam bowiem pojemno\u015bci, \u017ceby skosztowa\u0107 naprawd\u0119 wszystkiego, czego spr\u00f3bowa\u0107 chcemy. Rozkosz dla podniebienia i po\u017cytek dla zdrowia. Troch\u0119 z tej prozdrowotno\u015bci wigilijno-\u015bwi\u0105tecznych potraw wy\u0142amuj\u0105 si\u0119 niekt\u00f3re desery, ale je\u017celi tylko zachowamy umiar ilo\u015bciowy, to mo\u017cemy powiedzie\u0107 sobie z pe\u0142nym przekonaniem, \u017ce zdrowy tryb \u017cycia nie mo\u017ce by\u0107 form\u0105 pokuty. Rozprawili\u015bmy si\u0119 zatem z krzywdz\u0105cym stereotypem nieod\u0142\u0105cznie towarzysz\u0105cego \u015bwi\u0119tom ob\u017carstwa.<\/p>\n
Pora na kolejny wykl\u0119ty element naszej rzeczywisto\u015bci: telefon kom\u00f3rkowy. W \u015bwi\u0105tecznym czasie nie jest narz\u0119dziem zniewolenia, lecz \u0142\u0105czenia ludzi. Nie z ka\u017cdym da si\u0119 porozmawia\u0107 osobi\u015bcie, za\u015b \u015bwi\u0119ta s\u0105 \u015bwietn\u0105 okazj\u0105, \u017ceby podpiel\u0119gnowa\u0107 przysypane codzienno\u015bci\u0105 za\u017cy\u0142o\u015bci, rozmawiaj\u0105c, cho\u0107by na odleg\u0142o\u015b\u0107. Nie wiem, jak Pa\u0144stwu, ale mi na co dzie\u0144 strasznie tego brakuje. My\u015bli si\u0119 o ludziach bliskich sercu, ale nie ma czasu spokojnie pogada\u0107. A je\u017celi nie pogada\u0107, to przynajmniej wys\u0142a\u0107 sygna\u0142: pami\u0119tam o Tobie, zale\u017cy mi na Tobie, jeste\u015b dla mnie wa\u017cna\/wa\u017cny.<\/p>\n
Te ma\u0142e sygna\u0142y maj\u0105 wielkie znaczenie. Mo\u017cna je r\u00f3wnie\u017c przekaza\u0107 przy pomocy kolejnych narz\u0119dzi, kojarz\u0105cych si\u0119 zupe\u0142nie nieod\u015bwi\u0119tnie: maili i esemes\u00f3w. Oczywi\u015bcie, jedne i drugie lepiej spe\u0142ni\u0105 swoj\u0105 rol\u0119, je\u017celi wyjdziemy poza zdawkowy szablon. Jedno-dwa dodatkowe zdania mog\u0105 zamieni\u0107 kr\u00f3tk\u0105 formu\u0142k\u0119 w przekaz z serca p\u0142yn\u0105cy.<\/p>\n
Nie pisz\u0119 o tej \u015bwi\u0105tecznej komunikacji po to, \u017ceby uczy\u0107 kogokolwiek savoir-vivre\u2019u (co przy moich marnych manierach by\u0142oby bezczelno\u015bci\u0105). Chodzi o aspekt zdrowotny.<\/p>\n
Z lekarskiego punktu widzenia \u015bwi\u0119ta s\u0105 jedn\u0105 z najwspanialszych terapeutycznych okazji wobec choroby dotkliwie rozprzestrzeniaj\u0105cej si\u0119 w naszej, tzw. p\u00f3\u0142nocnej, cywilizacji: samotno\u015bci. Tempo \u017cycia sprawia, \u017ce zanikaj\u0105 okazje do g\u0142\u0119bszego porozumiewania si\u0119, a przedstawiciele m\u0142odszego pokolenia trac\u0105 wr\u0119cz umiej\u0119tno\u015bci bli\u017cszego kontaktu (albo nigdy ich nie nabywaj\u0105). Poczucie samotno\u015bci w t\u0142umie jest \u017ar\u00f3d\u0142em przewlek\u0142ego stresu, a w niekt\u00f3rych przypadkach depresji. Jedno i drugie nie tylko obni\u017ca jako\u015b\u0107 \u017cycia, ale mo\u017ce istotnie skr\u00f3ci\u0107 jego d\u0142ugo\u015b\u0107. Dlatego wi\u0119zi z innymi lud\u017ami s\u0105 tak wa\u017cne, nie tylko z kulturowego punktu widzenia. R\u00f3wnie\u017c z medycznego maj\u0105 fundamentalne znaczenie. Dlatego id\u0105c za wezwaniem Mistrza Wojciecha M\u0142ynarskiego: „Lubmy si\u0119 troch\u0119\u201d<\/a>, leczmy i innych, i siebie. Rzadka to mo\u017cliwo\u015b\u0107 we wsp\u00f3\u0142czesnej medycynie.<\/p>\n \u017bycz\u0119 Pa\u0144stwu zatem, by w tym specjalnym \u015bwi\u0105teczno-noworocznym czasie zaznali Pa\u0144stwo wspania\u0142ej rado\u015bci z jako\u015bci potraw i napitk\u00f3w, przy zachowaniu umiaru co do ilo\u015bci. \u017bycz\u0119 r\u00f3wnie\u017c szale\u0144czo nieograniczonego przekazu pozytywnych emocji dokonanego podczas rozm\u00f3w bezpo\u015brednich lub telefonicznych, ale tak\u017ce czytania i pisania maili i esemes\u00f3w.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" To, co stereotyp nakazuje nam pot\u0119pia\u0107, sprawia, \u017ce \u015bwi\u0119ta mog\u0105 sta\u0107 si\u0119 lepsze.<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[214,458,459,461,370,210,460],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/lekarski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1220"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/lekarski\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/lekarski\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/lekarski\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/lekarski\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1220"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/lekarski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1220\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1222,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/lekarski\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1220\/revisions\/1222"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/lekarski\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1220"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/lekarski\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1220"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/lekarski\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1220"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}