{"id":1302,"date":"2012-04-11T12:58:57","date_gmt":"2012-04-11T11:58:57","guid":{"rendered":"http:\/\/narty.blog.polityka.pl\/?p=1302"},"modified":"2012-04-11T12:58:57","modified_gmt":"2012-04-11T11:58:57","slug":"firn","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/2012\/04\/11\/firn\/","title":{"rendered":"Firn"},"content":{"rendered":"

Mia\u0142em sen: jako \u017ce nadesz\u0142a wiosna, to znalaz\u0142em firn. Bo firn to marzenie ka\u017cdego narciarza, kto cho\u0107 raz go skosztowa\u0142 albo tylko s\u0142ysza\u0142 o nim.<\/p>\n

\"\"<\/a> Firn w Fieberbrunn w upalnym \ud83d\ude42 styczniu 2011 r. (fot. Tomasz Rakoczy)<\/em><\/p>\n

To forma przej\u015bciowa mi\u0119dzy zwyk\u0142ym \u015bniegiem a tzw. lodem firnowym (z kt\u00f3rego w sprzyjaj\u0105cych warunkach powstaj\u0105 potem lodowce). Powstaje w efekcie wielokrotnego podtapiania, a potem zamarzania \u015bniegu oraz nacisku wy\u017cej le\u017c\u0105cych warstw. Lu\u017ane kryszta\u0142ki \u015bniegu przekszta\u0142caj\u0105 si\u0119 w ziarna lodu o r\u00f3\u017cnej wielko\u015bci (czasem nawet kilku milimetrowej \u015brednicy). Jazda po stoku pokrytym firnem, czyli w praktyce mas\u0105 lodowych kulek, bo narty na takim pod\u0142o\u017cu prowadz\u0105 si\u0119 znakomicie. Niekt\u00f3rzy twierdz\u0105 nawet, \u017ce w firnie wszystkie narciarskie ewolucje wychodz\u0105 wszystkim \uf04a.<\/p>\n

Niezb\u0119dne do wytworzenia si\u0119 firnu znaczne r\u00f3\u017cnice temperatur najcz\u0119\u015bciej wyst\u0119puj\u0105 wiosn\u0105, st\u0105d w\u0142a\u015bnie o tej porze naj\u0142atwiej trafi\u0107 firn. Wi\u0119cej, o tej porze warto go \u015bwiadomie poszuka\u0107 \u2013 jak robi to wielu koneser\u00f3w nart.<\/p>\n

\"\"<\/a> Firn w 80-krotnym powi\u0119kszeniu powi\u0119kszeniu<\/em><\/p>\n

Kilkana\u015bcie lat temu mia\u0142em szcz\u0119\u015bcie pozna\u0107 \u2013 a potem ogl\u0105da\u0107 przy \u201epracy\u201d \u2013 cz\u0142owieka, kt\u00f3ry uchodzi za jednego z najwi\u0119kszych spec\u00f3w od firnu we francuskich Alpach. Wszystko dzi\u0119ki protekcji Marka Tarnowskiego i Zdzisia Adamika, kt\u00f3rzy od lat 60. ub. wieku pracowali w Tignes i Val d\u2019Isere jako instruktorzy, doskonale si\u0119 tam zadomowili i poznali wielu wartych uwagi miejscowych.<\/p>\n

Jean Garreau mia\u0142 wtedy dobrze ponad 70 lat. Ten dystyngowany siwow\u0142osy pan wychodzi na narty w do\u015b\u0107 tradycyjnym uniformie i\u2026 sk\u00f3rzanym kapeluszu z wielkim rondem. Kiedy jednak rusza w d\u00f3\u0142, od razu wida\u0107 wielk\u0105 sportow\u0105 klas\u0119 i pewno\u015b\u0107 stylu.<\/p>\n

Region Espace Killy (czyli w\u0142a\u015bnie tereny otaczaj\u0105ce Tignes i Val d\u2019Isere) jest jego wielk\u0105 mi\u0142o\u015bci\u0105 i pasj\u0105. Na nartach bywa\u0142 tam od dziecka, zna wi\u0119c ka\u017cdy garb i kuluar. Teraz ma w Val d\u2019Isere spory apartament z rewelacyjnym widokiem na Rocher de Bellevarde i na met\u0119 jednej z tamtejszych tras alpejskiego Pucharu \u015awiata (na ko\u0144cu Piste Orange).<\/p>\n

Od zawsze te\u017c je\u015bli tylko si\u0119 da stara si\u0119 je\u017adzi\u0107 poza przygotowanymi trasami. Mawia, \u017ce to dopiero jest prawdziwe narciarstwo. No i kiedy tylko jest taka szansa, szuka firnu. Bo powtarza te\u017c, \u017ce to jest dopiero prawdziwy \u015bnieg.
\nJako \u017ce nie ka\u017cdego dopuszcza do swej kompanii, wi\u0119c zrazu pomimo protekcji patrzy\u0142 na mnie nieco sceptycznie. I zapewne w ramach testu poprowadzi\u0142 nas mi\u0119dzy drzewami jednego z garb\u00f3w w okolicy Piste Orange. Wida\u0107 jako\u015b zaliczy\u0142em, bo zgodzi\u0142 si\u0119, bym do\u0142\u0105czy\u0142 do jego grupy, a z czasem nawet zacz\u0105\u0142 poleca\u0107 mnie swoim znajomym jako kompana do rozmaity terenowych zjazd\u00f3w.<\/p>\n

Co jednak najwa\u017cniejsze, odt\u0105d wielokrotnie jeszcze mia\u0142em zaszczyt szuka\u0107 z Jeanem Garreau firnu. I by\u0107 \u015bwiadkiem, jak prawie zawsze go znajdowa\u0142. Czasem wielkie po\u0142acie, daj\u0105ce pe\u0142ni\u0119 szcz\u0119\u015bcia. Czasem ma\u0142e skrawki, wystarczaj\u0105ce na ledwie kilka skr\u0119t\u00f3w. Ale za to jakich!<\/p>\n

Udawa\u0142o mu si\u0119 nawet wtedy, gdy profesjonalni przewodnicy twierdzili, \u017ce w okolicy firnu nie u\u015bwiadczysz. Jean ka\u017cdego ranka mia\u0142 w g\u0142owie pomys\u0142 na miejsce, w kt\u00f3rym jest szansa na \u015bnieg marzenie, prowadzi\u0142 nas tam, czasem tylko modyfikuj\u0105c nieco po drodze plan. Co jaki\u015b czas przystawa\u0142, spogl\u0105da\u0142 na \u015bnieg, sprawdza\u0142 czas, k\u0105t padania s\u0142o\u0144ca, ewentualny zasi\u0119g zacienionych partii stoku. I rusza\u0142 do celu.<\/p>\n

Co te\u017c wa\u017cne \u2013 jako przewodnik wybiera\u0142 taki wariant zjazdu, by zminimalizowa\u0107 gro\u017ab\u0119 lawin. Przednio je\u017adzi si\u0119 w trudnym terenie, ale w poczuciu absolutnego bezpiecze\u0144stwa p\u0142yn\u0105cego z zaufania do prowadz\u0105cego grup\u0119.<\/p>\n

Pewnego razu odbywali\u015bmy pi\u0119kn\u0105 p\u00f3\u017ano wiosenn\u0105 wypraw\u0119 off piste z lodowca Pissallias do samej doliny Isery. Po drodze by\u0142o oczywi\u015bcie kilka poletek z firnem. A kiedy zjechali\u015bmy na d\u00f3\u0142, odpoczywa\u0142o tam kilkudziesi\u0119ciu m\u0142odych freerider\u00f3w. Na widok dostojnie nadje\u017cd\u017caj\u0105cego nobliwego Jeana w jego kapeluszu, jak jeden m\u0105\u017c oddali mu honor g\u0142\u0119bokimi uk\u0142onami i feri\u0105 oklask\u00f3w.<\/p>\n

W tym roku na prze\u0142omie kwietnia i maja Jean Garreau, ju\u017c 85-letni, oczywi\u015bcie znowu przyjedzie ko\u0144czy\u0107 sezon w Val d\u2019Isere. \u017bycz\u0119 mu du\u017co firnu! A wszystkim takiego kompana do szukania \u015bniegu-marzenia. Bo przecie\u017c firn mo\u017cna znale\u017a\u0107 cho\u0107by w Tatrach.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Mia\u0142em sen: jako \u017ce nadesz\u0142a wiosna, to znalaz\u0142em firn. Bo firn to marzenie ka\u017cdego narciarza, kto cho\u0107 raz go skosztowa\u0142 albo tylko s\u0142ysza\u0142 o nim. Firn w Fieberbrunn w upalnym \ud83d\ude42 styczniu 2011 r. (fot. Tomasz Rakoczy)<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1302"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1302"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1302\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1306,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1302\/revisions\/1306"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1302"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1302"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1302"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}