„Pi\u0119kna \u015awi\u0119ta Katarzyna”<\/a>, 15 marca 2010 r.). Przypomnijmy wi\u0119c tylko: je\u017adzi si\u0119 tu zwykle mi\u0119dzy 2000 a 2880 m n.p.m., a zatem na ca\u0142kiem sporej wysoko\u015bci. Na dodatek suchy i mro\u017any mikroklimat doliny gwarantuje dobrej jako\u015bci \u015bnieg przy r\u00f3wnoczesnej du\u017cej liczbie s\u0142onecznych dni w sezonie.<\/p>\nNa g\u00f3ruj\u0105cych nad Santa Caterin\u0105 zboczach wytyczono wprawdzie tylko 35 km tras \u2013 o nader jednak zr\u00f3\u017cnicowanym poziomie trudno\u015bci. Pr\u00f3cz szerokich poletek idealnych dla pocz\u0105tkuj\u0105cych, s\u0105 te\u017c stoki zawodnicze, na kt\u00f3rych rozgrywane s\u0105 zawody FIS (w tym alpejskie Mistrzostwa \u015awiata). Renom\u0119 ma zw\u0142aszcza czarna, licz\u0105ca 3,7 km i blisko 1000 m r\u00f3\u017cnicy poziom\u00f3w, trasa \u201eDeborah Compagnoni\u201d, wiod\u0105ca z grani Cresta Sobretto (2750 m n.p.m.) do samej doliny.<\/p>\n
S\u0105 r\u00f3wnie\u017c spore obszary, na kt\u00f3rych mo\u017cna pr\u00f3bowa\u0107 jazdy terenowej \u2013 nie do\u015b\u0107, \u017ce bardzo urozmaicone, to w sporej cz\u0119\u015bci w miar\u0119 bezpieczne, je\u015bli chodzi o zagro\u017cenie lawinowe. A \u017ce w\u0142a\u015bnie przez kolejne noce pada nad Santa Caterin\u0105 \u015bnieg, wi\u0119c korzystamy z mo\u017cliwo\u015bci jazdy w puchu ile wlezie. Zw\u0142aszcza, \u017ce go\u015bci nie ma teraz zbyt wielu (cho\u0107 teoretycznie jest ju\u017c \u201ewysoki sezon\u201d) i nawet pod koniec dnia mo\u017cna znale\u017a\u0107 nieska\u017cone przez innych narciarzy miejsca, by wytycza\u0107 tam w\u0142asne \u201elinie\u201d.<\/p>\n
Dzia\u0142a wreszcie w Santa Caterinie Centrum Narciarstwa Biegowego, kt\u00f3re oferuje ponad 20 km \u015bwietnie utrzymywanych tor\u00f3w dla zwolennik\u00f3w zar\u00f3wno stylu klasycznego, jak \u201e\u0142y\u017cwy\u201d \u2013 i to na r\u00f3\u017cnym poziomie zaawansowania.<\/p>\n
W efekcie stacja mo\u017ce przedstawia\u0107 si\u0119 zar\u00f3wno jako o\u015brodek rodzinny, jak o\u015brodek treningowy sport\u00f3w zimowych.<\/p>\n
Jej atutem jest r\u00f3wnie\u017c, \u017ce sama wioska le\u017cy na 1730 m n.p.m. i to na samym ko\u0144cu doliny. Nie przechodzi przez ni\u0105 \u017cadna trasa przelotowa, wi\u0119c nie ma mowy o samochodowym ha\u0142asie i spalinach (prze\u0142\u0119cz Passo Gavia otwarta jest jedynie latem, a i wtedy ruch jest niewielki, bo wysokog\u00f3rska szosa do naj\u0142atwiejszych nie nale\u017cy). Ponadto od kilku lat do ogrzewania i wytwarzania ciep\u0142ej wody we wszystkich domach Santa Cateriny wykorzystywana jest biomasa, co te\u017c wp\u0142ywa na jako\u015b\u0107 powietrza.<\/p>\n
Wioska ju\u017c w XVII w. zas\u0142yn\u0119\u0142a jako uzdrowisko, a to za spraw\u0105 termalnych w\u00f3d mineralnych, odkrytych przez ksi\u0119dza Baldassare Bellotti. Ich lecznicze walory przyci\u0105ga\u0142y go\u015bci \u2013 tak\u017ce tych z arystokratycznych rod\u00f3w \u2013 z W\u0142och, ale te\u017c m.in. z Wielkiej Brytanii. Wod\u0119 zacz\u0119to butelkowa\u0107 i sprzedawa\u0107 \u2013 nawet do Stan\u00f3w Zjednoczonych. K\u0142opoty przynios\u0142a dopiero I wojna \u015bwiatowa, kryzys okresu mi\u0119dzywojnia, a potem II wojna \u2013 kuracjuszy by\u0142o coraz mniej, a\u017c w ko\u0144cu w 1952 r. tutejsze pawilony sanatoryjne popad\u0142y w ruin\u0119, a \u017ar\u00f3d\u0142a zanikn\u0119\u0142y.<\/p>\n
Szans\u0105 Santa Cateriny sta\u0142o si\u0119 dopiero narciarstwo alpejskie. Swoje zrobi\u0142a te\u017c pewna dziewczyna. O tym (oraz o maestro Elio Ungaro i jego pizzy, lokalnych specja\u0142ach ze schronu Palu oraz tutejszych cenach) nast\u0119pnym razem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Santa Caterina Valfurva od lat jest miejscem moich rodzinnych zimowych wyjazd\u00f3w. To stacja-pewniak: pi\u0119knie po\u0142o\u017cona, czysta i zaciszna, z doskona\u0142ym \u015bniegiem i wreszcie tania. Teraz na dodatek trafi\u0142 si\u0119 puch.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1784"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1784"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1784\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1787,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1784\/revisions\/1787"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1784"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1784"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1784"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}