![\"Krystyna](\"\/wp-content\/uploads\/\/2014\/11\/IMG_2634_m.jpg\")
<\/a>Krystyna Zachwatowicz i Andrzej Wajda po przyznaniu im tytu\u0142\u00f3w doktora honoris Causa Uniwersytetu Pedagogicznego w Krakowie (Fot. Aleksander Karkoszka\/Uniwersytet Pedagogiczny)<\/p><\/div>Wybitna scenografka, ale i zdolna aktorka oraz profesor Akademii Sztuk Pi\u0119knych wspomina\u0142a bowiem \u2013 jak na miejsce przysta\u0142o \u2013 ludzi, kt\u00f3rzy wywarli najwi\u0119kszy wp\u0142yw na jej wychowanie oraz miejsca i sytuacje, kt\u00f3re j\u0105 ukszta\u0142towa\u0142y.<\/p>\n
M\u00f3wi\u0142a m.in.:<\/p>\n
\u201eW latach pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych wa\u017cn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 mojego \u017cycia sta\u0142y si\u0119 Tatry. Sze\u015b\u0107dziesi\u0105t lat temu… to brzmi jak pocz\u0105tek lekcji historii w szkole.<\/p>\n
Mam uczucie, jakby moje wspomnienia z tamtego czasu by\u0142y wspomnieniami dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych os\u00f3b. Lata 1949\u20131956 to stalinowski terror w Polsce, ale dla mnie r\u00f3wnocze\u015bnie tak\u017ce lata moich narciarskich fascynacji. Ca\u0142\u0105 zim\u0119 1947\/48 roku sp\u0119dzi\u0142am w Zakopanem jako rekonwalescentka po przebytym w lecie zapaleniu p\u0142uc i zamiast nauki w szkole zawzi\u0119cie uczy\u0142am si\u0119 je\u017adzi\u0107 na nartach, \u017ceby dor\u00f3wna\u0107 wspaniale je\u017cd\u017c\u0105cym warszawiakom \u2013 Jankowi Rodowiczowi \u00bbAnodzie\u00ab i grupie jego przyjaci\u00f3\u0142 z batalionu \u00bbZo\u015bka\u00ab z AK. To by\u0142a ich pierwsza po wojnie i \u2013 czego si\u0119 nawet nie domy\u015blali\u015bmy \u2013 ich ostatnia sportowa, beztroska zimowa przerwa semestralna. 24 grudnia 1948 roku, w dzie\u0144 Wigilii, Urz\u0105d Bezpiecze\u0144stwa aresztowa\u0142 Janka Rodowicza, a potem wszystkich cz\u0142onk\u00f3w innych ugrupowa\u0144 AK.<\/p>\n
Zwolnieni zostali osiem lat p\u00f3\u017aniej, pr\u00f3cz Janka \u2013 zamordowanego w wi\u0119zieniu. To jest jedno moje \u017cycie naznaczone t\u0105 tragiczn\u0105 \u015bmierci\u0105 i zupe\u0142nie w mojej pami\u0119ci oddzielone od drugiego, rozpocz\u0119tego zim\u0105 1947 wsp\u00f3lnymi zjazdami z Guba\u0142\u00f3wki, a potem z Kasprowego…\u201d.<\/p>\n
Po czym opowiada\u0142a dalej:<\/p>\n
\u201eW roku 1950 w Mistrzostwach Warszawy \u2013 zjazd z Guba\u0142\u00f3wki \u2013 ku w\u0142asnemu zdumieniu zaj\u0119\u0142am drugie miejsce. Tak po\u0142kn\u0119\u0142am bakcyla zawodnictwa i zacz\u0119\u0142am je\u017adzi\u0107 na nartach w klubie AZS Zakopane. Pierwszym moim nauczycielem w tym klubie by\u0142 \u015bwietny narciarz i znakomity poeta Tomek Gluzi\u0144ski.<\/p>\n
Pami\u0119tam dobrze okrzyk naszego ulubionego trenera Stefana Dziedzica na stoku w czasie trenowania slalomu: \u00bbk… oddycha\u0107!!!\u00ab. Okrzyk, kt\u00f3rego nie powstydziliby si\u0119 surreali\u015bci. A to naprawd\u0119 bardzo wa\u017cne, bo w czasie jazdy o oddychaniu si\u0119 zapomina, co jest rzeczywi\u015bcie niebezpieczne.<\/p>\n
Na obozach treningowych kadry narciarskiej prze\u017cy\u0142am te\u017c popo\u0142udniowe szkolenia ideologiczne i pami\u0119tam tylko temat jednego z nich o wy\u017cszo\u015bci nart socjalistycznych nad kapitalistycznymi (teraz \u017ca\u0142uj\u0119, \u017ce nie notowa\u0142am).<\/p>\n
Mia\u0142am prawdziwe szcz\u0119\u015bcie, \u017ce mog\u0142am te najczarniejsze lata stalinowskiej nocy sp\u0119dzi\u0107 w g\u00f3rach z lud\u017ami, kt\u00f3rzy do komuny mieli najlepszy stosunek: zupe\u0142nej oboj\u0119tno\u015bci.
\nJestem pewna, \u017ce tym wspania\u0142ym ludziom, wszystkich nazwisk nie mog\u0119 wymieni\u0107, bo by\u0142aby to ksi\u0105\u017cka telefoniczna Zakopanego, zawdzi\u0119czam odporno\u015b\u0107, kt\u00f3ra pozwoli\u0142a mi przetrwa\u0107 te ponure czasy\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Kiedy w poniedzia\u0142ek Krystyna Zachwatowicz odbiera\u0142a, razem z Andrzejem Wajd\u0105, tytu\u0142 doktora honoris causa na krakowskim Uniwersytecie Pedagogicznym, spor\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 okoliczno\u015bciowego wyk\u0142adu po\u015bwi\u0119ci\u0142a… nartom i swoim sportowym mistrzom w tej dyscyplinie.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[54,18],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2944"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2944"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2944\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2950,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2944\/revisions\/2950"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2944"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2944"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2944"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}