{"id":4518,"date":"2017-01-19T11:41:31","date_gmt":"2017-01-19T10:41:31","guid":{"rendered":"http:\/\/narty.blog.polityka.pl\/?p=4518"},"modified":"2017-01-19T12:12:28","modified_gmt":"2017-01-19T11:12:28","slug":"historia-nart-historia-st-anton","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/2017\/01\/19\/historia-nart-historia-st-anton\/","title":{"rendered":"Historia nart histori\u0105 St. Anton"},"content":{"rendered":"

Powt\u00f3rz\u0119: takiego puchu, jak tam w minionym tygodniu, w \u017cyciu nie zazna\u0142em.
\n
\nAle na narty w St. Anton am Arlberg<\/a> sk\u0142ada si\u0119 tak\u017ce klimat miejsca (o jego tradycji ju\u017c tu<\/a> nieco pisa\u0142em) i ludzi tam na nartach je\u017cd\u017c\u0105cych.\"20170111_170949m\"<\/a>Ot cho\u0107by takich hoteli jak Schwarzer Adler. Wystarczy powiedzie\u0107, \u017ce jego historia si\u0119ga\u2026 1550 r. Wtedy by\u0142 to zajazd \u201eZum Schwarzer Adler\u201d, w kt\u00f3rym podr\u00f3\u017cni przedzieraj\u0105cy si\u0119 przez Alpy ze wschodu na zach\u00f3d Europy (albo odwrotnie) mogli zmieni\u0107 konie, zje\u015b\u0107 ciep\u0142y posi\u0142ek i si\u0119 przespa\u0107. <\/p>\n

Kiedy pod koniec XIX w. (w latach 1880-1885) do St. Anton doci\u0105gni\u0119to lini\u0119 kolei \u017celaznej i zacz\u0119to dr\u0105\u017cy\u0107 Alberg Tunel na zachodni\u0105 stron\u0119 pasma, w zaje\u017adzie mieszkali co wa\u017cniejsi budowniczy (zwyk\u0142ych robotnik\u00f3w zakwaterowano w dawnych stajniach). Przez ten czas by\u0142 niez\u0142ym interesem, ale o dziwo \u00f3wczesny w\u0142a\u015bciciel nie mia\u0142 do\u0144 serca. Mia\u0142 je za to \u2013 o dobrej r\u0119ce nie wspominaj\u0105c \u2013 p. Vinzent Tschol, kt\u00f3ry w 1885 r. odkupi\u0142 hotel, by uczyni\u0107 w\u0142asno\u015bci\u0105 swej rodziny na\u2026 150 (jak na razie) lat.<\/p>\n

Sprzymierze\u0144cem hotelarza okaza\u0142y si\u0119 narty. Oto w 1880 r. jeden z pracuj\u0105cych przy budowie kolei norweski in\u017cynier\u00f3w wpad\u0142 na pomys\u0142, by do pracy przez g\u0142\u0119bokie zwykle \u015bniegi dociera\u0107 na dw\u00f3ch wygi\u0119tych deskach \u2013 tak bowiem to dziwactwo postrzega\u0142a wi\u0119kszo\u015b\u0107 miejscowych). Ale przynajmniej niekt\u00f3rzy docenili finezj\u0119 i skuteczno\u015b\u0107 jego telemarkowych skr\u0119t\u00f3w. Nied\u0142ugo p\u00f3\u017aniej powsta\u0142 przecie\u017c Ski Club Arlberg. <\/p>\n

By\u0142o (znowu \u201epodobno\u201d) tak: 3 stycznia 1901 roku sze\u015bciu przyjaci\u00f3\u0142 w\u0119drowa\u0142o na nartach z St. Anton w\u0142a\u015bnie do nieodleg\u0142ego, lecz jeszcze bardziej odci\u0119tego od \u015bwiata, St. Christoph. Chc\u0105c odpocz\u0105\u0107, przekroczyli progi tamtejszego zajazdu, prowadzonego przez Oswalda Trojera i jego c\u00f3rk\u0119 Liesl. Go\u015bcinny gospodarz powita\u0142 znu\u017conych szklaneczk\u0105 sznapsa, a przy kt\u00f3rej\u015b z kolei wpadli razem na pomys\u0142, by stworzy\u0107 stowarzyszenie skupiaj\u0105ce mi\u0142o\u015bnik\u00f3w miejscowych stok\u00f3w. Ledwie trzy lata p\u00f3\u017aniej zapale\u0144cy zrealizowali kolejny pomys\u0142 \u2013 by\u0142y nim zawody z zje\u017adzie po zboczach g\u00f3ruj\u0105cych nad St. Anton.<\/p>\n

Lecz za najwa\u017cniejsz\u0105 posta\u0107 w historii nart w St. Anton uchodzi zas\u0142u\u017cenie p. Hannes Schneider \u2013 nie tylko za\u0142o\u017cyciel pierwszej tam szko\u0142y narciarskiej (w 1921 r.), ale te\u017c, co pewnie wa\u017cniejsze, tw\u00f3rca techniki jazdy zwanej \u201earlbersk\u0105\u201d i pomys\u0142odawca propagowania rodzinnej miejscowo\u015bci poprzez\u2026 filmy narciarskie. Podkre\u015blmy: dzia\u0142o si\u0119 to w latach 20. i 30. minionego stulecia! <\/p>\n

Swoje pierwsze zawody Hannes wygra\u0142, maj\u0105c 13 lat. W wieku 17 lat zosta\u0142 przewodnikiem. Z czasem opracowa\u0142 w\u0142asny styl jazdy \u2013 w\u0105sko (w por\u00f3wnaniu do obecnych standard\u00f3w) prowadzone narty z wykorzystaniem zmiany obci\u0105\u017cenia dla wprowadzenia ich w rotacj\u0119, \u015bredniej d\u0142ugo\u015bci skr\u0119ty, zwart\u0105 sylwetk\u0119, a podczas szusu tzw. pozycj\u0119 zjazdow\u0105 (do dzi\u015b uznawana jest za najszybsz\u0105 i najbezpieczniejsz\u0105). Wymy\u015bli\u0142 te\u017c, by go\u015bcie uczyli si\u0119 jazdy w grupach (st\u0105d idea szko\u0142y), bo wtedy post\u0119py b\u0119d\u0105 wi\u0119ksze. Wprowadzi\u0142 r\u00f3wnie\u017c zwyczaj cowieczornych podsumowa\u0144 szkoleniowego dnia w swoim hostelu przy Dorfstrasse, g\u0142\u00f3wnej ulicy stacji. Napisa\u0142 (razem z Arnoldem Fanckiem) jeden z najs\u0142ynniejszych \u2013 i najbardziej wp\u0142ywowych \u2013 podr\u0119cznik\u00f3w narciarstwa \u201eDie Wunder des Schneeschuhs\u201d.\"20170111_164649m\"<\/a>A ju\u017c absolutnie rewolucyjn\u0105 ide\u0105 by\u0142o kr\u0119cenie (tak\u017ce przy pomocy dr. Fancka) film\u00f3w pokazuj\u0105cych pi\u0119kno nart \u2013 oczywi\u015bcie na stokach St. Anton am Arlberg. Na dodatek od 1937 r. wioska mog\u0142a si\u0119 szczyci\u0107 jedn\u0105 z pierwszych w ca\u0142ych Alpach kolejek linowych, kt\u00f3ra w godzin\u0119 wywozi\u0142a na Galzig 210 ch\u0119tnych do nauki techniki arlberskiej.\"20170111_170233m\"<\/a>Wszystko to sprawi\u0142o, \u017ce miejsce sta\u0142o si\u0119 znane i modne. A rozw\u00f3j osady jako stacji zimowej sta\u0142 si\u0119 podstaw\u0105 sukcesu hotelu \u201eSchwarzer Adler\u201d.<\/p>\n

Tyle \u017ce smutn\u0105 ironi\u0105 dziej\u00f3w sta\u0142o si\u0119 to, \u017ce Ojciec Za\u0142o\u017cyciel kurortu musia\u0142 w 1939 r. opu\u015bci\u0107 swoj\u0105 rodzinn\u0105 miejscowo\u015b\u0107. Kocha\u0142 bowiem narty, ale nie znosi\u0142 faszyzmu i jego zwolennik\u00f3w (najpierw za sprzeciw wobec Anschlussu trafi\u0142 do wi\u0119zienia, potem na wygnanie uda\u0142 si\u0119 do Stan\u00f3w Zjednoczonych \u2013 tam m.in. uczy\u0142 nart \u017co\u0142nierzy 10. Dywizji G\u00f3rskiej US Army, kt\u00f3rzy potem trafili na front do Europy). On sam do ojczystej miejscowo\u015bci nigdy nie wr\u00f3ci\u0142 (zmar\u0142 w New Hampshire w 1955 r. w wieku 64 lat).<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Powt\u00f3rz\u0119: takiego puchu, jak tam w minionym tygodniu, w \u017cyciu nie zazna\u0142em.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[185,28],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4518"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4518"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4518\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4524,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4518\/revisions\/4524"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4518"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4518"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4518"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}