{"id":5139,"date":"2017-12-21T17:06:25","date_gmt":"2017-12-21T16:06:25","guid":{"rendered":"http:\/\/narty.blog.polityka.pl\/?p=5139"},"modified":"2017-12-21T21:06:51","modified_gmt":"2017-12-21T20:06:51","slug":"pol-wieku-saslong-czyli-jubileusz-val-gardena-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/2017\/12\/21\/pol-wieku-saslong-czyli-jubileusz-val-gardena-2\/","title":{"rendered":"P\u00f3\u0142 wieku Saslong, czyli jubileusz Val Gardena (2)"},"content":{"rendered":"

\u015awi\u0119tuj\u0105ca w\u0142a\u015bnie p\u00f3\u0142wiecze trasa Saslong w po\u0142udniowotyrolskiej Val Gardena\/Gr\u00f6den nale\u017cy do klasycznych ju\u017c aren alpejskiego Pucharu \u015awiata. Lecz warta polecenia jest te\u017c amatorom, ju\u017c tym o nieco powy\u017cej \u015brednich umiej\u0119tno\u015bciach. Oto dalszy ci\u0105g jej historii (o pocz\u0105tkach ju\u017c tu pisa\u0142em<\/a>).
\n
\nPrawdziwym wyzwaniem dla Saslong by\u0142y alpejskie mistrzostwa \u015bwiata FIS w 1970 roku \u2013 cho\u0107by dlatego, \u017ce to przecie\u017c z ich powodu zosta\u0142a wytyczona.\"\"Trasa sprosta\u0142a zadaniu \u2013 wprawdzie wieczorem poprzedzaj\u0105cym zawody w zje\u017adzie mocno \u015bnie\u017cy\u0142o, ale tylko doda\u0142o to emocji. Niespodziewanym zwyci\u0119zc\u0105 zosta\u0142 21-letni Szwajcar z Andermatt Berhnard Russi. Jecha\u0142 dopiero jako pi\u0119tnasty, musia\u0142 wi\u0119c dodatkowo zmaga\u0107 si\u0119 z g\u0142\u0119bokimi bruzdami, wyrytymi we wci\u0105\u017c mi\u0119kkim po opadzie pod\u0142o\u017cu przez poprzednik\u00f3w.<\/p>\n

Ale to w\u0142a\u015bnie inny, si\u0142\u0105 rzeczy, tor jazdy Russiego okaza\u0142 si\u0119 optymalny. Z ceremonii wr\u0119czania z\u0142otego medalu nowy mistrz \u015bwiata zapami\u0119ta\u0142 jedynie uwag\u0119, kt\u00f3r\u0105 us\u0142ysza\u0142 wtedy od swojego ojca: \u201eTeraz niespodziewanie wskakujesz na najwy\u017cszy stopie\u0144 podium\u2026 Pami\u0119taj, \u017ce b\u0119dziesz musia\u0142 z niego zej\u015b\u0107!\u201d.\"\"<\/a>Wyzwaniem \u2013 i szans\u0105 \u2013 zawody sta\u0142y si\u0119 te\u017c dla ca\u0142ej doliny. Do\u015b\u0107 powiedzie\u0107, \u017ce w zwi\u0105zku z imprez\u0105 w okolicznych wioskach podwoi\u0142a si\u0119 liczba miejsc noclegowych. Ale co dla miejscowych by\u0142o najwa\u017cniejsze: ich stoki sta\u0142y si\u0119 rozpoznawalne i w bran\u017cy alpejsko-sportowej, i w\u015br\u00f3d narciarzy amator\u00f3w (tak\u017ce tych o znanych nazwiskach, mo\u017cna by\u0142o bowiem m\u00f3wi\u0107 o rodz\u0105cej si\u0119 w\u015br\u00f3d celebryt\u00f3w i rozmaitych VIP-\u00f3w modzie na zimowe wakacje w Val Gardena).<\/p>\n

Znamienne, \u017ce od 1972 roku Saslong sta\u0142 si\u0119 doroczn\u0105 aren\u0105 pucharowych zjazd\u00f3w. A w 1975 roku go\u015bci\u0142 fina\u0142owe zawody cyklu. To podczas nich dosz\u0142o do historycznego w dziejach pojedynku: oto w widowiskowym, bo r\u00f3wnoleg\u0142ym (!) slalomie gigancie \u015bcigali si\u0119 \u00f3wcze\u015bni najwi\u0119ksi \u2013 legendarny Szwed Ingemar Stenmark oraz r\u00f3wnie s\u0142ynny Gustavo Th\u00f6ni, pochodz\u0105cy sk\u0105din\u0105d w\u0142a\u015bnie z Po\u0142udniowego Tyrolu (urodzi\u0142 si\u0119 w Trafoi, zacisznej wiosce u st\u00f3p najwy\u017cszego szczytu region, czyli Ortlera). Ich zmagania ogl\u0105da\u0142o 40 tys. kibic\u00f3w.<\/p>\n

W\u015br\u00f3d zwyci\u0119zc\u00f3w zawod\u00f3w w Val Gardena s\u0105 wszystkie s\u0142awy alpejskiego narciarstwa. A\u017c po cztery razy bieg zjazdowy wygrywali na Saslong Franz Klammer z Austrii (w 1975 roku, dwa razy w roku 1976 oraz w 1982 roku) i Kristian Ghedina z W\u0142och (1996, 1998, 1999 i 2001). Norweg Aksel Lund Svindal dwa razy wygra\u0142 zjazd (w roku 2015 oraz w minion\u0105 sobot\u0119) i cztery razy supergigant (2009, 2012, 2013 i 2015), za\u015b Austriak Michael Walchhofer po dwa razy obie te dyscypliny (zjazd w 2007 i 2008 oraz super G w 2004 i 2010).<\/p>\n

W ostatnich dekadach ze wzgl\u0119d\u00f3w bezpiecze\u0144stwa Saslong w kilku newralgicznych miejscach nieco poszerzono. Wci\u0105\u017c jednak w najstromszym fragmencie ma 56,9 proc. nachylenia (przy \u015bredniej stromi\u017anie 24,5 proc.). Nienaruszonym pozosta\u0142 te\u017c najtrudniejszy fragment trasy, zwany Kamelbuckel, czyli Garby Wielb\u0142\u0105da. To\u00a0seria poprzecznych garb\u00f3w, kt\u00f3re na dodatek nast\u0119puj\u0105 po sobie w takich odleg\u0142o\u015bciach, \u017ce trudno je zar\u00f3wno po kolei \u201edusi\u0107\u201d w celu amortyzacji, jak i przeskoczy\u0107. St\u0105d te\u017c wielk\u0105 sensacj\u0105 sta\u0142o si\u0119 w 1980 roku pokonanie Kamelbuckel w\u0142a\u015bnie d\u0142ugim skokiem. Autorem wyczynu by\u0142 Uli Spiess z tyrolskiej Zillertal.\"\"<\/a>Potem jego \u015bladem poszli inni. Z r\u00f3\u017cnym zreszt\u0105 skutkiem: niekt\u00f3rym si\u0119 udaje (rekordzista Michael Walchhofer w 2007 roku odda\u0142 w tym miejscu skok d\u0142ugo\u015bci 88 m, lec\u0105c w pewnym momencie 13 m nad gruntem), wielu jednak ko\u0144czy\u0142o dotkliwymi upadkami (wystarczaj\u0105co daleko nie dolecieli, a w efekcie wyl\u0105dowali na przeciwstoku ostatniego garbu, m.in. tacy mistrzowie jak Peter M\u00fcller ze Szwajcarii, Anton Steiner z Austrii i W\u0142och Giorgio Piantanida). Znamienne te\u017c, \u017ce naskoczy\u0107 przez Kamelbuckel nigdy nie spr\u00f3bowa\u0142 jeden z\u00a0najlepszych alpejskich as\u00f3w w historii \u2013 Marc Girardelli (zamiast tego wypracowa\u0142 w tej partii trasy w\u0142asn\u0105 lini\u0119 jazdy).<\/p>\n

To w\u0142a\u015bnie rozmaitej wielko\u015bci garby \u2013 \u0142\u0105cznie jest ich a\u017c 17! \u2013 s\u0105 wizyt\u00f3wk\u0105 i powodem s\u0142awy Saslong.<\/p>\n

Lecz wielu za r\u00f3wnie wymagaj\u0105ce uwa\u017ca na tej trasie fragmenty pozwalaj\u0105ce (czy te\u017c wymuszaj\u0105ce) szybki szus. Nie bez przyczyny \u015brednia pr\u0119dko\u015b\u0107 na Saslong wynosi ponad 110 km\/h, podczas gdy na innych s\u0142awnych \u201eklasykach\u201d, czyli Streif w Kitzb\u00fchel i\u00a0Lauberhorn w Wengen, odpowiednio 90 i\u00a085 km\/h. Takim trudnym odcinkiem jest zw\u0142aszcza tzw. Zielschuss, czyli ostatnie kilkaset metr\u00f3w, gdzie nie do\u015b\u0107, \u017ce nogi s\u0105 ju\u017c mocno zm\u0119czone, to nisk\u0105 pozycj\u0119 trzeba utrzyma\u0107 wyj\u0105tkowo d\u0142ugo, a na sam koniec pokona\u0107 ostatni wreszcie garb.\"\"<\/a>PS Co r\u00f3wnie wa\u017cne, powt\u00f3rzmy: Saslong, pr\u00f3cz paru dni w grudniu, kiedy staje si\u0119 aren\u0105 Pucharu \u015awiata, jest na ca\u0142ej d\u0142ugo\u015bci otwarta dla tzw. normalnych narciarzy. Wi\u0119cej, cho\u0107 miejscami stroma, to jest \u201edo przejechania\u201d przy ju\u017c nieco powy\u017cej ni\u017c \u015brednie umiej\u0119tno\u015bciach.<\/p>\n

Sam pierwszy raz pokonywa\u0142em Saslong w towarzystwie Oskara Schwazera, ekszawodnika z Po\u0142udniowego Tyrolu, kt\u00f3ry detalicznie obja\u015bnia\u0142 mi kolejne partie i historie z nimi zwi\u0105zane. \u201eOski\u201d uczula\u0142 mnie mi\u0119dzy innymi, \u017ce tak\u017ce w przypadku amator\u00f3w najniebezpieczniejszym odcinkiem nie s\u0105 wcale miejsca najstromsze, lecz w\u0142a\u015bnie Garby Wielb\u0142\u0105da.\"\"<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u015awi\u0119tuj\u0105ca w\u0142a\u015bnie p\u00f3\u0142wiecze trasa Saslong w po\u0142udniowotyrolskiej Val Gardena\/Gr\u00f6den nale\u017cy do klasycznych ju\u017c aren alpejskiego Pucharu \u015awiata. Lecz warta polecenia jest te\u017c amatorom, ju\u017c tym o nieco powy\u017cej \u015brednich umiej\u0119tno\u015bciach. Oto dalszy ci\u0105g jej historii (o pocz\u0105tkach ju\u017c tu pisa\u0142em).<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[16,138],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5139"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5139"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5139\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5150,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5139\/revisions\/5150"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5139"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5139"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/narty\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5139"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}