![\"plyty_gp_450.jpg\"](\"http:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/wp-content\/uploads\/2008\/plyty_gp_450.jpg\" "\\"plyty_gp_450.jpg\\"")
<\/p>\n<\/p>\n
Zainspirowany wpisem Jerzego Kowalskiego-Glikmana<\/a> od jakiego\u015b czasu my\u015bl\u0119 o swojej dziesi\u0105tce.<\/strong><\/p>\n Sprawa dla mnie nie\u0142atwa, bo trzeba zr\u00f3wnowa\u017cy\u0107 i to, co s\u0142ucham najcz\u0119\u015bciej, i to co, ceni\u0119 najbardziej, a jeszcze do tego odda\u0107 „ho\u0142d” p\u0142ytom, kt\u00f3re kiedy\u015b by\u0142y wa\u017cne dla mnie, cho\u0107 teraz s\u0142ucham ich rzadziej. No i pytanie podstawowe – czy umie\u015bci\u0107 kilka p\u0142yt jednego wykonawcy?<\/p>\n <\/p>\n Obecnie najbli\u017csze memu sercu p\u0142yty zwi\u0105zane s\u0105 z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Tomasza Budzy\u0144skiego<\/a>, artysty, kt\u00f3ry niemal w og\u00f3le nie go\u015bci w mediach mainstremowych. Jest on cz\u0142onkiem kilku zespo\u0142\u00f3w, do tego rozwija w\u0142asny projekt solowy i maluje pi\u0119kne obrazy. Pierwsza pi\u0105tka p\u0142yt, to projekty z jego udzia\u0142em. Dlatego dzi\u015b napisz\u0119 tylko o nich. Drug\u0105 rezerwuj\u0119 dla innych wa\u017cnych dla mnie artyst\u00f3w. My\u015bl\u0119 sobie przy tym, \u017ce dobr\u0105 okazj\u0105 dla takiej prezentacji s\u0105 ostatnie Paszporty Polityki<\/a>, bo o projektach tych, z r\u00f3\u017cnych wzgl\u0119d\u00f3w, trudno us\u0142ysze\u0107 w mediach mainstreamowych.<\/p>\n 1. „Taniec szkielet\u00f3w”<\/strong> – solowy projekt Budzego, kt\u00f3ry w momencie swojego ukazania si\u0119 (2002) ods\u0142oni\u0142 s\u0142uchaczom nieznane do tej pory „\u0142agodne” muzycznie oblicze tego tw\u00f3rcy. P\u0142yta mi najbli\u017csza, bo bardzo osobista, ciep\u0142a, w tej muzyce odnajduj\u0119 samego siebie.<\/p>\n 2. Armia – „Legenda”.<\/strong> To g\u0142\u00f3wnie z tym zespo\u0142em posta\u0107 Tomka Budzy\u0144skiego bywa kojarzona. Je\u017celi za\u015b mowa o Armii<\/a>, to trzeba zaraz wspomnie\u0107 o niemal kultowej ju\u017c „Legendzie”. Niesamowita p\u0142yta, w kt\u00f3rej bardzo dobre teksty splataj\u0105 si\u0119 z ostr\u0105 muzyk\u0105. P\u0142yta wielowarstwowa, bo pod szybkimi i ostrymi riffami, na drugim czy trzecim planie dziej\u0105 si\u0119 rzeczy niezwyk\u0142e – jakie\u015b przestery, d\u017awi\u0119ki, odg\u0142osy, nastroje. Te dalsze plany i ich odkrywanie, to jest to, co w tej p\u0142ycie lubi\u0119 najbardziej. I chocia\u017c Armia nagra\u0142a wiele p\u0142yt, za spraw\u0105 winylowej reedycji, od kilku miesi\u0119cy jest to dla mnie numer jeden tego zespo\u0142u.<\/p>\n 3. 2Tm2,3 – „888”.<\/strong> Kolejny projekt<\/a>, w kt\u00f3rym uczestniczy Budzy. Tym razem z innymi znanymi artystami, Lic\u0105, Maleo, Stop\u0105, Robertem Dr\u0119\u017ckiem, Joszko Brod\u0105, dr. Kmiet\u0105, Goehsem. Biblijne teksty (co wielu zniech\u0119ca) i punk. Po\u0142\u0105czenie zaskakuj\u0105ce, ale bardzo pasuj\u0105ce do siebie. Niestety p\u0142yta niezauwa\u017cona w mediach przez \u0142atk\u0119 „chrze\u015bcija\u0144sko\u015bci”.<\/p>\n 4. Armia – „Koncert na 20-lecie”.<\/strong> Nieoczekiwanie dla mnie doliczy\u0142em si\u0119 w sumie 5 p\u0142yt CD i DVD z koncertami Armii. Ten jest dla mnie najlepszy. Zagrany 3 lata temu na 20lecie istnienia zespo\u0142u Armia w warszawskiej Stodole, zawiera ponad 2 i p\u00f3\u0142 godziny przekrojowego materia\u0142u. Dochodzi do tego bardzo specyficzna forma tego wydawnictwa – urywki z imprezy urodzinowej zorganizowanej przez fan\u00f3w skupionych wok\u00f3\u0142 oficjalnego forum zespo\u0142u<\/a>, przez co wydawnictwo zyskuje niepowtarzalny, osobisty charakter. Najwa\u017cniejsze dla mnie, \u017ce tam by\u0142em, a nawet mi\u00f3d i wino pi\u0142em.<\/p>\n 5. Trupia Czaszka – „Uwagi J\u00f3zefa Baki”. <\/strong>W zasadzie miejsce to powinno by\u0107 zarezerwowane dla Siekiery z pierwszego sk\u0142adu z udzia\u0142em w\u0142a\u015bnie Budzego, ale p\u00f3ki co czekam a\u017c si\u0119 uka\u017ce chyba pierwsze oficjalne wydanie kultowego dema z wrze\u015bnia 1984<\/a>. Trupia Czaszka<\/a> to kolejne, punkowe wcielenie Budzego. Tym razem ostra muzyka i teksty osiemnastowiecznego ksi\u0119dza J\u00f3zefa Baki<\/a>. Poezja Baki przez d\u0142ugi czas by\u0142a lekcewa\u017cona i dopiero w wieku XX odkryta na nowo. Dodam, \u017ce cenili j\u0105 tacy poeci jak Maria Pawlikowska-Jasnorzewska czy Miron Bia\u0142oszewski. Zn\u00f3w mamy po\u0142\u0105czenie dziwne, ale pasuj\u0105ce do siebie – zabarwione prymitywizmem wiersze ks. Baki i prosta muzyka.<\/p>\n Co b\u0119dzie w drugiej pi\u0105tce, to dla mnie te\u017c jest zagadk\u0105. Najch\u0119tniej bym w tym momencie dopiero zrobi\u0142 w\u0142a\u015bciw\u0105 dziesi\u0105tk\u0119. Bo gdy si\u0119 tak przyjrze\u0107 dziesi\u0105tka jest gotowa: Marek Grechuta, Tadeusz Nalepa i Breakout, The Beatles, Led Zeppelin, Pink Floyd, The Doors, Metallica, Radiohead czy U2. Wystarczy wybra\u0107 p\u0142yty.<\/p>\n Grzegorz Pacewicz Zainspirowany wpisem Jerzego Kowalskiego-Glikmana od jakiego\u015b czasu my\u015bl\u0119 o swojej dziesi\u0105tce. Sprawa dla mnie nie\u0142atwa, bo trzeba zr\u00f3wnowa\u017cy\u0107 i to, co s\u0142ucham najcz\u0119\u015bciej, i to co, ceni\u0119 najbardziej, a jeszcze do tego odda\u0107 „ho\u0142d” p\u0142ytom, kt\u00f3re kiedy\u015b by\u0142y wa\u017cne dla mnie, cho\u0107 teraz s\u0142ucham ich rzadziej. No i pytanie podstawowe – czy umie\u015bci\u0107 kilka p\u0142yt […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[59,1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/131"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=131"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/131\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2348,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/131\/revisions\/2348"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=131"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=131"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=131"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n<\/strong><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"