{"id":276,"date":"2009-02-12T20:52:36","date_gmt":"2009-02-12T19:52:36","guid":{"rendered":"http:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/?p=276"},"modified":"2013-02-23T23:32:58","modified_gmt":"2013-02-23T22:32:58","slug":"bledne-kolo-grantow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/2009\/02\/12\/bledne-kolo-grantow\/","title":{"rendered":"B\u0142\u0119dne ko\u0142o grant\u00f3w"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a>
\n
\nWk\u0142ad intelektualny niekoniecznie decyduje o przyznaniu grantu.<\/strong><\/p>\n

Mam w\u0142a\u015bnie do oceny kilka propozycji grant\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie pisz\u0119 dwie w\u0142asne. Nie mog\u0119 narzeka\u0107, bo zdaj\u0119 sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce docelowe granty to najlepszy spos\u00f3b sponsorowania nauki. Ale nasuwa mi si\u0119 my\u015bl, \u017ce znajduj\u0119 si\u0119 w jakim\u015b zakl\u0119tym kole, poniewa\u017c \u0142api\u0119 si\u0119 na tym, \u017ce oceniam to, co wymy\u015blaj\u0105 inni g\u0142\u00f3wnie pod k\u0105tem w\u0142asnych pomys\u0142\u00f3w.<\/p>\n

<\/p>\n

System, w kt\u00f3rym jedni naukowcy oceniaj\u0105 wag\u0119 pomys\u0142\u00f3w innych jest zdecydowanie najlepszym sposobem rozdzielania pieni\u0119dzy. Najwa\u017cniejsze s\u0105 dwa warunki: by osoba oceniaj\u0105ca projekt zna\u0142a si\u0119 na rzeczy i nie mia\u0142a interesu w stronniczej ocenie.<\/p>\n

Kto inny ni\u017c „peer” mo\u017ce lepiej oceni\u0107 warto\u015b\u0107 pomys\u0142u badawczego? Problem jednak w tym, \u017ce wszyscy pod\u0105\u017camy koleinami w\u0142asnych do\u015bwiadcze\u0144. Wykazujemy wi\u0119c naturalne tendencje do negatywnej oceny czego\u015b, co nie jest zgodne z naszym tokiem my\u015blenia. Pozytywny stosunek mamy za\u015b do pomys\u0142\u00f3w, kt\u00f3re s\u0105 zbli\u017cone do naszych. Umiej\u0119tno\u015b\u0107 bezstronnej oceny zale\u017cy w\u0142a\u015bnie od ochoty i zdolno\u015bci do oderwania si\u0119 od naszych w\u0142asnych przyzwyczaje\u0144 i kolein my\u015blowych. A to cecha do\u015b\u0107 rzadka.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie obiektywizm ca\u0142o\u015bci procesu oceny gwarantowa\u0107 ma fakt, \u017ce recenzent\u00f3w jest dw\u00f3ch lub trzech. Ale nawet zwielokrotnienie ocen obarczone jest pewnym skrzywieniem. Ot\u00f3\u017c jednym z kryteri\u00f3w oceny projektu badawczego jest umiej\u0119tno\u015b\u0107 zastosowania przez kandydata nowych metod badawczych. Wiadomo, nowymi, bardziej wyrafinowanymi metodami mo\u017cna bada\u0107 to, czego nie udawa\u0142o si\u0119 odkry\u0107 wcze\u015bniej przy pomocy dawnych technik. Taka jest logika nauki i dlatego nowoczesne metody badawcze b\u0119d\u0105 zawsze faworyzowane w procesie oceny grant\u00f3w.<\/p>\n

Ale przyk\u0142adowo w dzisiejszej biologii jest bardzo ograniczona liczba nowoczesnych trend\u00f3w (RNAi, proteomia, genomika). Trudno wyobrazi\u0107 sobie, aby dw\u00f3ch, czy nawet trzech recenzent\u00f3w nie uzna\u0142o jak na komend\u0119 za bardzo dobr\u0105 propozycji grantu opartego na jednej z tych metod. A co dopiero, je\u015bli projekt zak\u0142ada u\u017cycie dw\u00f3ch czy trzech i autor projektu wykazuje si\u0119 rzeczywistymi mo\u017cliwo\u015bciami ich zastosowania – taki projekt do oceny mam w\u0142a\u015bnie przed sob\u0105.<\/p>\n

Jednym s\u0142owem, propozycje grant\u00f3w nale\u017cy pisa\u0107 tak, by: 1) oparte by\u0142y na ciekawych pomys\u0142ach, 2) trzyma\u0142y si\u0119 kupy i 3) mia\u0142y by\u0107 realizowane przy pomocy jak najbardziej nowoczesnych metod.<\/p>\n

Kiedy ju\u017c napisa\u0142em powy\u017csze, ogarn\u0105\u0142 mnie pusty \u015bmiech. Bo tak w\u0142a\u015bnie widz\u0119 moje dwie propozycje bada\u0144 in statu nascendi. W moim mniemaniu mam ciekawy pomys\u0142, staram si\u0119 napisa\u0107 projekt tak, \u017ceby mia\u0142 r\u0119ce i nogi i proponuj\u0119 do przeprowadzenia do\u015bwiadcze\u0144 u\u017cycia nowoczesnych metod. Sukces u recenzent\u00f3w murowany? Niekoniecznie.<\/p>\n

Dwa pierwsze punkty nie ulegaj\u0105 dyskusji – bez dobrego pomys\u0142u i rzetelnego napisania projektu nie warto w og\u00f3le o grant wyst\u0119powa\u0107. Tylko obiektywnie ciekawe i dobrze napisane propozycje trafiaj\u0105 do szpicy, w kt\u00f3rej rozgrywa si\u0119 rywalizacja. A wi\u0119c tak naprawd\u0119 decyduj\u0105cy jest wy\u0142\u0105cznie punkt trzeci – metody, kt\u00f3re musz\u0105 by\u0107 „trendy”.<\/p>\n

Je\u015bli tak, to aby m\u00f3j projekt zosta\u0142 oceniony pozytywnie, a w\u0142a\u015bciwie entuzjastycznie – bo tylko entuzjazm recenzenta zapewnia przyznanie grantu, – to musi jeszcze trafi\u0107 do eksperta, kt\u00f3ry zna i ceni proponowane przeze mnie metody. W przeciwnym razie recenzent musi potrafi\u0107 wyrwa\u0107 si\u0119 z kolein w\u0142asnych do\u015bwiadcze\u0144.<\/p>\n

Jednym s\u0142owem wyb\u00f3r nowoczesnych metod okazuje si\u0119 najwa\u017cniejszym czynnikiem w ocenie projektu badawczego. Drugim za\u015b jest lut szcz\u0119\u015bcia – trzeba trafi\u0107 na odpowiedniego recenzenta. To za\u015b konkluzja – je\u015bli jest ona s\u0142uszna – do\u015b\u0107 deprymuj\u0105ca. Okazuje si\u0119 bowiem, i\u017c wk\u0142ad intelektualny wcale nie musi by\u0107 najwa\u017cniejszym czynnikiem oceny decyduj\u0105cym o przyznaniu grantu.<\/p>\n

Jacek Kubiak
\n<\/strong>
\nIl. Helena Pry\u0142owska
\n<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Wk\u0142ad intelektualny niekoniecznie decyduje o przyznaniu grantu. Mam w\u0142a\u015bnie do oceny kilka propozycji grant\u00f3w. R\u00f3wnocze\u015bnie pisz\u0119 dwie w\u0142asne. Nie mog\u0119 narzeka\u0107, bo zdaj\u0119 sobie spraw\u0119 z tego, \u017ce docelowe granty to najlepszy spos\u00f3b sponsorowania nauki. Ale nasuwa mi si\u0119 my\u015bl, \u017ce znajduj\u0119 si\u0119 w jakim\u015b zakl\u0119tym kole, poniewa\u017c \u0142api\u0119 si\u0119 na tym, \u017ce oceniam to, […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[61,1,30],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/276"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=276"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/276\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2473,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/276\/revisions\/2473"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=276"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=276"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=276"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}