{"id":3047,"date":"2013-08-25T18:30:50","date_gmt":"2013-08-25T16:30:50","guid":{"rendered":"http:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/?p=3047"},"modified":"2013-08-31T10:07:36","modified_gmt":"2013-08-31T08:07:36","slug":"dialog","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/2013\/08\/25\/dialog\/","title":{"rendered":"Dialog"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Idee filozoficzne pozostaj\u0105 martwe i suche, je\u015bli nie wywieraj\u0105 wp\u0142ywu na \u017cycie i motywy post\u0119powania ludzi. C\u00f3\u017c na przyk\u0142ad po my\u015bli, \u017ce wszyscy ludzie s\u0105 r\u00f3wni i \u017ce z tego powodu maj\u0105 te same podstawowe prawa, je\u017celi nikt tej my\u015bli nie podziela i nie stara si\u0119 jej wciela\u0107 w \u017cycie i zgodnie z ni\u0105 post\u0119powa\u0107?<\/p>\n

\n

<\/p>\n

Je\u017celi idee filozoficzne s\u0105 o\u017cywiane przez to, \u017ce s\u0105 podzielane i my\u015blane przez ludzi, to jednocze\u015bnie trac\u0105 one na swojej jasno\u015bci i klarowno\u015bci. Cz\u0142owiek to zwierz skomplikowany. Kant mia\u0142 mawia\u0107, \u017ce cz\u0142owiek jest stworzony z krzywego kawa\u0142ka drewna i nie da si\u0119 z niego zrobi\u0107 nic prostego. Cz\u0142owiek my\u015bli tak jak my\u015bli, to znaczy wszelka argumentacja ma charakter poboczny, a jej sp\u00f3jno\u015b\u0107 jest oczywi\u015bcie po\u017c\u0105dana, ale brak jej nikomu w niczym nie przeszkadza.<\/p>\n

Charakter ten najlepiej oddaje dialog, w kt\u00f3rym zderzaj\u0105 si\u0119 pro i contra, w kt\u00f3rym pojawiaj\u0105 si\u0119 nieoczekiwane my\u015bli, ale te\u017c niejasno\u015bci i niedopowiedzenia. W trakcie rozmowy przekaz pozawerbalny jest r\u00f3wnie wa\u017cny, a nawet wa\u017cniejszy ni\u017c przekaz werbalny. Na cz\u0119\u015b\u0107 pozawerbaln\u0105 sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 miny rozm\u00f3wc\u00f3w, ton i tembr g\u0142osu, spojrzenie, postawa cia\u0142a, odleg\u0142o\u015b\u0107 i tak dalej. Znane jest aktorskie \u0107wiczenie, w kt\u00f3rym aktorzy m\u00f3wi\u0105c tylko jedno s\u0142owo maj\u0105 si\u0119 ze sob\u0105 komunikowa\u0107. Chodzi w nim o to, \u017ceby te pozawerbalne elementy wydoby\u0107 i uruchomi\u0107.<\/p>\n

Dialog spisany traci te elementy. Mimo to zachowuje swoje walory, kt\u00f3rych suchy wyk\u0142ad jest pozbawiony. Nic dziwnego, \u017ce Platon w\u0142a\u015bnie w dialogu przekazywa\u0142 swoje my\u015bli. S\u0105 one jednoznaczne tylko w podr\u0119cznikach, bo nie w tym, co po Platonie pozosta\u0142o.<\/p>\n

Je\u015bli tw\u00f3rczo\u015b\u0107 filozoficzn\u0105 Platona potraktowa\u0107 jako wzorzec dialogu, tak jak wzorzec kilograma w Sevres, to mo\u017cna si\u0119 zastanowi\u0107, czy da\u0142oby si\u0119 ten wzorzec jeszcze wzbogaci\u0107 o elementy, kt\u00f3re uczyni\u0107 by go mia\u0142y atrakcyjniejszym i pe\u0142niejszym. Gdyby tak jeszcze doda\u0107 do tego charakter bohater\u00f3w z ich problemami, sposobem my\u015blenia i reagowania, a tak\u017ce planami, motywami i wreszcie dzia\u0142aniem… Gdyby m\u00f3c odda\u0107 skomplikowane zwi\u0105zki mi\u0119dzy wyznawanymi przez nich zasadami i ideami, a ich \u017cyciem i to jak si\u0119 przek\u0142ada jedno na drugie… Czy bohaterowie w efekcie s\u0105 spe\u0142nieni (szcz\u0119\u015bliwi) czy te\u017c przeciwnie – degraduj\u0105 si\u0119, pogr\u0105\u017caj\u0105c si\u0119 w nieszcz\u0119\u015bciu i rozpaczy zako\u0144czonej samob\u00f3jcz\u0105 \u015bmierci\u0105.<\/p>\n

Czy tak w\u0142a\u015bnie nie jest u Fiodora Dostojewskiego?<\/p>\n

Grzegorz Pacewicz<\/p>\n

Zdj\u0119cie: Francois Meehan\/Flickr.com(CC BY-SA 2.0.)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Idee filozoficzne pozostaj\u0105 martwe i suche, je\u015bli nie wywieraj\u0105 wp\u0142ywu na \u017cycie i motywy post\u0119powania ludzi. C\u00f3\u017c na przyk\u0142ad po my\u015bli, \u017ce wszyscy ludzie s\u0105 r\u00f3wni i \u017ce z tego powodu maj\u0105 te same podstawowe prawa, je\u017celi nikt tej my\u015bli nie podziela i nie stara si\u0119 jej wciela\u0107 w \u017cycie i zgodnie z ni\u0105 post\u0119powa\u0107?<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[59,43,6],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3047"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3047"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3047\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3066,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3047\/revisions\/3066"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3047"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3047"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3047"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}