{"id":5634,"date":"2017-09-01T09:00:50","date_gmt":"2017-09-01T07:00:50","guid":{"rendered":"http:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/?p=5634"},"modified":"2017-09-01T11:21:28","modified_gmt":"2017-09-01T09:21:28","slug":"the-rolling-stones-na-sali-operacyjnej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/2017\/09\/01\/the-rolling-stones-na-sali-operacyjnej\/","title":{"rendered":"The Rolling Stones na sali operacyjnej"},"content":{"rendered":"

\"\"Czy da\u0142by\u015b si\u0119 u\u015bpi\u0107 i po\u0142o\u017cy\u0107 na stole operacyjnym, wiedz\u0105c, \u017ce kroj\u0105cy Ci\u0119 chirurg podrygiwa\u0107 b\u0119dzie w rytm przeszywaj\u0105cych sale, ostrych jak brzytwa (skalpel?) riff\u00f3w gitarowych Keitha Richardsa? A mo\u017ce tak w\u0142a\u015bnie by\u0142oby lepiej dla Ciebie?
\n
\nPraca chirurga potrafi by\u0107 stresuj\u0105ca. Wymaga, podczas niekiedy wielogodzinnego przebywania na sali operacyjnej, skupienia, precyzji, umiej\u0119tno\u015bci przewidywania zdarze\u0144 niepo\u017c\u0105danych i podejmowania decyzji, od kt\u00f3rych cz\u0119sto zale\u017cy \u017cycie le\u017c\u0105cego na stole pacjenta. Mo\u017cna by zatem przypuszcza\u0107, \u017ce s\u0142uchanie w takiej sytuacji muzyki rock’n’rollowej to jaki\u015b szalony pomys\u0142. Ale a\u017c 90 proc. chirurg\u00f3w s\u0142ucha muzyki na sali operacyjnej, jak wynika z najnowszych ustale\u0144 Spotify, najpopularniejszego serwisu muzycznego oferuj\u0105cego dost\u0119p do utwor\u00f3w w strumieniu.<\/p>\n

Wed\u0142ug badania<\/a> opublikowanego dwa lata temu na \u0142amach „Aesthetic Surgery Journal” chirurdzy plastyczni pracowali efektywniej, s\u0142uchaj\u0105c ulubionej muzyki, ni\u017c wtedy, gdy pracowali w ciszy, powszechnie postrzeganej jako sprzyjaj\u0105ca skupieniu. Przeprowadzali wtenczas operacje nie tylko szybciej, ale i poziom ich wykonania by\u0142 istotnie lepszy. Podobne rezultaty<\/a> uzyskano niedawno po\u015br\u00f3d operator\u00f3w wykonuj\u0105cych zabiegi mikrochirurgiczne, na bardzo ma\u0142ych strukturach, z u\u017cyciem technik mikroskopii.<\/p>\n

W zasadzie wcale mnie to nie dziwi. Pracuj\u0105c w laboratorium, na porz\u0105dku dziennym (a bywa, \u017ce i nocnym) jest dla mnie s\u0142uchanie muzyki, na og\u00f3\u0142 dosy\u0107 g\u0142o\u015bno. Pami\u0119tam, jak niegdy\u015b wkroczy\u0142 do\u0144 kompletnie zdruzgotany pracownik administracyjny i zapyta\u0142: „Jak pan w og\u00f3le mo\u017ce my\u015ble\u0107 w tym ha\u0142asie!?”. W\u015br\u00f3d szarych laboratoryjnych blat\u00f3w, butelek z odczynnikami, dysz\u0105cego wyci\u0105gu dygestorium i innego sprz\u0119tu roznosi\u0142y si\u0119 koj\u0105ce d\u017awi\u0119ki Metalliki graj\u0105cej „No Leaf Clover”<\/a> wsp\u00f3lnie z orkiestr\u0105 symfoniczn\u0105 z San Francisco.<\/p>\n

I o to koj\u0105ce dzia\u0142anie muzyki w\u0142a\u015bnie chodzi. To dosy\u0107 powszechna technika, by w sytuacjach, kt\u00f3re mog\u0105 by\u0107 obarczone pewnym stresem, tworzy\u0107 sobie warunki, kt\u00f3re dzia\u0142anie stresu b\u0119d\u0105 do pewnego stopnia kontrolowa\u0107, tak by raczej nas motywowa\u0142, a nie wi\u0105za\u0142 r\u0119ce. Wbrew pozorom praca naukowa te\u017c jest pe\u0142na emocji. Bywa przepe\u0142niona zniecierpliwieniem w oczekiwaniu na wynik, wra\u017ceniami ekstatycznymi, gdy po d\u0142ugotrwa\u0142ej pracy uda si\u0119 zaobserwowa\u0107 ciekawe zjawisko, a niekiedy i frustracj\u0105, gdy w po\u0142owie wielodniowych procedur zepsuje si\u0119 sprz\u0119t b\u0105d\u017a niew\u0142a\u015bciwa oka\u017ce si\u0119 zastosowana metodyka. Jak mniemam, nijak si\u0119 to jednak ma to do regularnie powtarzaj\u0105cego si\u0119 stresu, z kt\u00f3rym chirurg musi si\u0119 mierzy\u0107 przed i w trakcie operacji.<\/p>\n

W latach 90. przeprowadzono w Stanach Zjednoczonych ciekawy eksperyment. Pi\u0119\u0107dziesi\u0119ciu chirurg\u00f3w, kt\u00f3rzy przyznali si\u0119 do s\u0142uchania muzyki w trakcie wykonywanych operacji, wystawiono na dosy\u0107 osobliwy czynniki stresuj\u0105cy – jak najszybciej mieli rozwi\u0105zywa\u0107 na g\u0142os… seri\u0119 zada\u0144 matematycznych polegaj\u0105cych na odejmowaniu okre\u015blonej liczby od bardzo du\u017cych liczb. Koszmary z liceum wr\u00f3ci\u0142y.<\/p>\n

I chocia\u017c to tylko matematyka, a nie \u017cywe cia\u0142o pacjenta, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce chirurdzy pocili si\u0119 mniej i do\u015bwiadczali mniejszych skok\u00f3w ci\u015bnienia i wzrostu t\u0119tna, gdy\u00a0podczas wykonywanych zada\u0144 s\u0142uchali wybranej przez siebie, a nie narzuconej muzyki (weselnej lub Kanon D-dur Pachelbela<\/a>). Podawali wtenczas tak\u017ce cz\u0119\u015bciej poprawne odpowiedzi. W pewnym sensie identyfikuj\u0119 si\u0119 z tym efektem, bowiem w drugiej klasie szko\u0142y \u015bredniej napisa\u0142em najlepszy sprawdzian z matematyki, s\u0142uchaj\u0105c z walkmana koncertu Rolling Stones\u00f3w. Teraz pewnie nie by\u0142oby to mo\u017cliwe, bo zapewne nauczyciel podejrzewa\u0142by mnie o stosowanie jakiego\u015b narz\u0119dzia nadawczo-odbiorczego s\u0142u\u017c\u0105cego \u015bci\u0105ganiu.<\/p>\n

Pozostaje wi\u0119c zapyta\u0107, jakiej to muzyki lubi\u0105 s\u0142ucha\u0107 chirurdzy podczas wykonywanych operacji. Odpowiedzi dostarcza badanie wykonane w\u015br\u00f3d 700 w\u0142adc\u00f3w skalpeli przez wspomniany na pocz\u0105tku tego wpisu Spotify. W pierwszej pi\u0105tce najcz\u0119\u015bciej odtwarzanych znajdziemy mi\u0119dzy innymi…„Paint it Black”<\/a> The Rolling Stones.<\/p>\n

Wyobra\u017amy sobie wi\u0119c spokojnego kardiochirurga, podryguj\u0105cego rytmicznie nog\u0105, gdy Mick Jagger \u015bpiewa:<\/p>\n

„Spogl\u0105dam na siebie i widz\u0119, \u017ce moje serce jest czarne,
\nWidz\u0119 moje czerwone drzwi<\/em> (sic!), i chc\u0119 by pomalowa\u0107 je na czarno,
\nMo\u017ce wtedy znikn\u0119 i nie b\u0119d\u0119 musia\u0142 stawia\u0107 czo\u0142a faktom
\nNie jest \u0142atwo podnie\u015b\u0107 si\u0119, gdy ca\u0142y tw\u00f3j \u015bwiat jest czarny”<\/em><\/p>\n

Pe\u0142ne zestawienie dziesi\u0119ciu najpopularniejszych utwor\u00f3w nie pozostawia w\u0105tpliwo\u015bci, \u017ce salami operacyjnymi rz\u0105dzi rock’n’roll:
\n1. „Rock You Like a Hurricane\u201d, Scorpions
\n2. „Sweet Child O\u2019 Mine\u201d, Guns N\u2019 Roses
\n3. „Just What The Doctor Ordered\u201d, Ted Nugent
\n4. „Break On Through (To the Other Side)\u201d, The Doors
\n5. „Paint It Black\u201d, The Rolling Stones
\n6. „Whole Lotta Love\u201d, Led Zeppelin
\n7. „We Will Rock You\u201d, Queen
\n8. „Back in Black\u201d, AC\/DC
\n9. „Cocaine\u201d, Eric Clapton
\n10. „The Wind Cries Mary\u201d, Jimi Hendrix<\/p>\n

W kolejnej dwudziestce najpopularniejszych znalaz\u0142y si\u0119 takie k\u0105ski jak „Sympathy for the Devil” (The Rolling Stones), „Nothing Else Matters” (Metallica) czy „Stairways To Heaven” (Led Zeppelin). Poza muzyk\u0105 rockow\u0105 badani chirurdzy cz\u0119sto s\u0142uchali tak\u017ce muzyki popowej i klasycznej, rzadziej jazzu czy R&B.<\/p>\n

Ch\u0119tnie dowiedzia\u0142bym si\u0119, czego s\u0142uchaj\u0105 polscy chirurdzy.<\/p>\n

Piotr Rzymski<\/strong><\/p>\n

PS Wpis powsta\u0142 w trakcie s\u0142uchania albumu „Bridges to Babylon”, oczywi\u015bcie The Rolling Stones.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Czy da\u0142by\u015b si\u0119 u\u015bpi\u0107 i po\u0142o\u017cy\u0107 na stole operacyjnym, wiedz\u0105c, \u017ce kroj\u0105cy Ci\u0119 chirurg podrygiwa\u0107 b\u0119dzie w rytm przeszywaj\u0105cych sale, ostrych jak brzytwa (skalpel?) riff\u00f3w gitarowych Keitha Richardsa? A mo\u017ce tak w\u0142a\u015bnie by\u0142oby lepiej dla Ciebie?<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":5657,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[191,196],"tags":[248,177],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5634"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5634"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5634\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5656,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5634\/revisions\/5656"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5657"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5634"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5634"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5634"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}