
{"id":8018,"date":"2021-07-07T09:41:28","date_gmt":"2021-07-07T07:41:28","guid":{"rendered":"http:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/?p=8018"},"modified":"2021-07-07T12:21:17","modified_gmt":"2021-07-07T10:21:17","slug":"racicznica-plus-sinica-rowna-sie-kaplica","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/2021\/07\/07\/racicznica-plus-sinica-rowna-sie-kaplica\/","title":{"rendered":"Racicznica plus sinica r\u00f3wna si\u0119 kaplica"},"content":{"rendered":"\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"800\" height=\"544\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2021\/07\/Zebra_mussel_GLERL_2.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-8033\" srcset=\"\/naukowy\/wp-content\/uploads\/2021\/07\/Zebra_mussel_GLERL_2.jpg 800w, \/naukowy\/wp-content\/uploads\/2021\/07\/Zebra_mussel_GLERL_2-300x204.jpg 300w, \/naukowy\/wp-content\/uploads\/2021\/07\/Zebra_mussel_GLERL_2-768x522.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 800px) 100vw, 800px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p>Gdy zaczyna\u0142em przygod\u0119 z hydrobiologi\u0105, zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce jednym z naj\u0142atwiejszych do znalezienia gatunk\u00f3w wodnych bezkr\u0119gowc\u00f3w jest racicznica zmienna. Hydrobiolodzy pokazuj\u0105cy mi j\u0105 w terenie dodawali, \u017ce nie jest to stan odwieczny &#8211; dla Polski to nowy gatunek. Pierwsze notowania si\u0119gaj\u0105 okolic budowy Kana\u0142u Augustowskiego, czyli pocz\u0105tk\u00f3w XIX w.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>Wbrew temu, jak dzisiaj traktuje si\u0119 gatunki inwazyjne, racicznica nie by\u0142a w\u00f3wczas demonizowana &#8211; polscy hydrobiolodzy badali j\u0105 na takich samych zasadach co szcze\u017cuje, sk\u00f3jki czy omu\u0142ki. W istocie racicznica, w niekt\u00f3rych jeziorach masowa, nie wydawa\u0142a si\u0119 nie\u015b\u0107 jakich\u015b bardzo negatywnych skutk\u00f3w. Po prostu wpasowuje si\u0119 w ekosystem jako jego kolejny element. W pracy magisterskiej cytowa\u0142em nawet prac\u0119 nieco starszej kole\u017canki, badaj\u0105cej zwyczaje pokarmowe p\u0142oci w stosunku do racicznicy.<\/p>\n\n\n\n<p>Racicznica, jak inne ma\u0142\u017ce, filtruje wod\u0119, wy\u0142apuj\u0105c z niej to, co nadaje si\u0119 do zjedzenia, i wypluwaj\u0105c pseudofekalia, kt\u00f3re opadaj\u0105 na dno. W ten spos\u00f3b woda mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 czystsza &#8211; takie rzeczy tu i \u00f3wdzie obserwowano. W <a rel=\"noreferrer noopener\" aria-label=\"niedawno wspomnianym (opens in a new tab)\" href=\"https:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/2021\/06\/18\/lepiej-mi-w-zielonym-czy-purpurowym\/\" target=\"_blank\">niedawno wspomnianym<\/a> Jeziorze Bode\u0144skim inwazja racicznicy okaza\u0142a si\u0119 atrakcj\u0105 dla migruj\u0105cych ptak\u00f3w. Czasem podawano, \u017ce zarasta jakie\u015b instalacje hydrotechniczne, ale, po pierwsze, nie za cz\u0119sto, a po drugie, to nie do ko\u0144ca jest zmartwienie hydrobiolog\u00f3w. To, \u017ce przyczepia si\u0119 do ro\u015blin czy rodzimych ma\u0142\u017cy, wydaje si\u0119 ma\u0142o dla gospodarzy uci\u0105\u017cliwe w polskich warunkach.<\/p>\n\n\n\n<p>Jednocze\u015bnie ju\u017c wtedy zauwa\u017cono, \u017ce ekspansja racicznicy wcale nie jest jednokierunkowa. Punkt kulminacyjny nast\u0105pi\u0142 jako\u015b w drugiej po\u0142owie XX w., w jeziorach mazurskich jej populacja raczej si\u0119 obecnie kurczy, ni\u017c przyrasta. Wci\u0105\u017c zarazem trwa inwazja na tereny dot\u0105d niezajmowane. Jak wspomnia\u0142em, u nas zaobserwowano j\u0105 na Suwalszczy\u017anie &#8211; wci\u0105\u017c najwi\u0119cej racicznicy mo\u017cna znale\u017a\u0107 na p\u00f3\u0142nocnopolskich pojezierzach. W po\u0142udniowej Polsce nadal jest rzadka, mimo \u017ce to bli\u017cej jej naturalnego zasi\u0119gu.<\/p>\n\n\n\n<p>Holoce\u0144ski naturalny obszar jej wyst\u0119powania to rzeki i jeziora blisko m\u00f3rz Czarnego, Azowskiego i Kaspijskiego. W rejon Kana\u0142u Augustowskiego dosta\u0142a si\u0119 wzd\u0142u\u017c Dniepru i po\u0142\u0105cze\u0144 na Bia\u0142orusi. Nied\u0142ugo potem pojawi\u0142a si\u0119 w Zalewie Szczeci\u0144skim, a z drugiej strony przesuwa\u0142a si\u0119 w g\u00f3r\u0119 Dunaju. W ostatnich dekadach XX w. wa\u017cne by\u0142o otwarcie kana\u0142u Dunaj-Men i zawleczenie jej w wodach balastowych do Wielkich Jezior Ameryka\u0144skich. O podobnych inwazjach gatunk\u00f3w ponto-kaspijskich pisa\u0142em tu nieraz (<a rel=\"noreferrer noopener\" aria-label=\"babki (opens in a new tab)\" href=\"https:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/2012\/12\/16\/swiateczna-babka\/\" target=\"_blank\">babki<\/a> i <a rel=\"noreferrer noopener\" aria-label=\"kie\u0142\u017ce (opens in a new tab)\" href=\"https:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/2018\/03\/26\/kielze-miedzy-wschodem-a-zachodem\/\" target=\"_blank\">kie\u0142\u017ce<\/a>).<\/p>\n\n\n\n<p>W Europie \u015arodkowej ta inwazja to powr\u00f3t do zasi\u0119gu sprzed zlodowace\u0144, dlatego pojawiaj\u0105 si\u0119 g\u0142osy, \u017ce to poniek\u0105d przywracanie naturalnej sytuacji &#8211; co najwy\u017cej w nadzwyczajnym tempie. W przypadku Ameryki nie da si\u0119 tak filozofowa\u0107. Wydaje si\u0119 zreszt\u0105, \u017ce tam obecno\u015b\u0107 racicznicy jest wyra\u017aniej negatywna. Co prawda czasem lepiej filtruje niekt\u00f3re zbiorniki, ale jej wsp\u00f3\u0142\u017cycie z ma\u0142\u017cami jest dla nich bardziej zgubne. Cz\u0119\u015bciej te\u017c jest raportowane zarastanie przez nie infrastruktury. Ale to nie wszystko.<\/p>\n\n\n\n<p>Racicznica pojawi\u0142a si\u0119 w michiga\u0144skim jeziorze Gull Lake w latach 90. XX w. O ile do systemu laurenty\u0144sko-wielkojeziornego dosta\u0142a si\u0119 zapewne ze statkami handlowymi, o tyle do mniejszych jezior raczej z \u0142\u00f3dkami rekreacyjnymi, a mo\u017ce ju\u017c si\u0142ami natury (nazwa jeziora wzi\u0119\u0142a si\u0119 st\u0105d, \u017ce jest cz\u0119sto odwiedzane przez wielkojeziorne mewy). Szybko si\u0119 zadomowi\u0142a i opanowa\u0142a dno, bo to jezioro stosunkowo ma\u0142o \u017cyzne. Z Europy wiadomo, \u017ce eutrofizacja nie sprzyja racicznicy, spadek jej populacji przypisuje si\u0119 w\u0142a\u015bnie wi\u0119kszej \u017cyzno\u015bci, a w\u0142a\u015bciwie m\u0119tno\u015bci b\u0119d\u0105cej jej skutkiem.<\/p>\n\n\n\n<p>Jej prosperity trwa\u0142o do 2010 r., kiedy przez d\u0142u\u017cszy czas utrzymywa\u0142a si\u0119 bardzo ciep\u0142a woda. Racicznica pochodzi ze strefy ponto-kaspijskiej, wi\u0119c mo\u017cna by si\u0119 spodziewa\u0107, \u017ce lubi ciep\u0142o, ale wcale nie &#8211; ju\u017c woda o temperaturze 30 st. jest dla niej zab\u00f3jcza, czasem wystarczy kilka stopni ni\u017csza, ale o d\u0142u\u017cszym czasie ekspozycji. Tego lata racicznica w jeziorze Gull wymar\u0142a prawie ca\u0142kowicie w warstwie powierzchniowej, a odbudowywanie populacji przez rozbitk\u00f3w z g\u0142\u0119bszej strefy zaj\u0119\u0142o jej kilka lat.<\/p>\n\n\n\n<p>Takie fluktuacje widziano ju\u017c wcze\u015bniej, ale tej towarzyszy\u0142o jeszcze co\u015b. Ot\u00f3\u017c Gull Lake jako jezioro mezo- czy nawet oligotroficzne do pocz\u0105tku lat 90. mia\u0142o bardzo niskie zag\u0119szczenia sinicy <em>Microcystis aeruginosa<\/em>. Nied\u0142ugo po inwazji racicznicy liczebno\u015b\u0107 <em>Microcystis aeruginosa<\/em> wzros\u0142a do warto\u015bci typowych dla jezior eutroficznych, mimo \u017ce sama \u017cyzno\u015b\u0107 wody nie bardzo si\u0119 zmieni\u0142a. Wraz ze wzrostem \u015bredniej temperatury wody w Gull Lake, a jest on nie\u017ale udokumentowany, bo monitoring zlodzenia si\u0119ga lat 20. XX w., podobnie jak dla niekt\u00f3rych polskich jezior, <a rel=\"noreferrer noopener\" aria-label=\"o kt\u00f3rym dawno temu pisa\u0142em. (opens in a new tab)\" href=\"https:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/2013\/02\/03\/jak-zamrozic-monitoring\/\" target=\"_blank\">o czym dawno temu pisa\u0142em<\/a>, sinicom jest w nim coraz lepiej.<\/p>\n\n\n\n<p>Jednak w latach 2010-12, kiedy temperatury wody w jeziorze Gull osi\u0105ga\u0142y rekordy i nale\u017ca\u0142o si\u0119 spodziewa\u0107 wyj\u0105tkowo intensywnych zakwit\u00f3w, biomasa <em>Microcystis aeruginosa<\/em> i st\u0119\u017cenia wydzielanych przez nie mikrocystyn osi\u0105ga\u0142y \u0107wier\u0107 tego co wcze\u015bniej. Pod tym k\u0105tem jezioro znowu zacz\u0119\u0142o wygl\u0105da\u0107 na oligotroficzne. Zbie\u017cno\u015b\u0107 z obfito\u015bci\u0105 racicznicy jest uderzaj\u0105ca. Ju\u017c wcze\u015bniej zbadano sporo michiga\u0144skich jezior o podobnych warunkach troficznych i okazuje si\u0119, \u017ce tam, gdzie jest racicznica, <em>Microcystis aeruginosa<\/em> i mikrocystyn jest trzy-czterokrotnie wi\u0119cej ni\u017c w miejscach, do kt\u00f3rych nie dotar\u0142a.<\/p>\n\n\n\n<p>Autorzy publikacji, z kt\u00f3rej wzi\u0105\u0142em dane, podkre\u015blaj\u0105, \u017ce odkrycie tej zale\u017cno\u015bci i jej wyt\u0142umaczenie by\u0142o mo\u017cliwe dzi\u0119ki wieloletniemu monitoringowi, a wi\u0119c powtarzalnym obserwacjom, niemieszcz\u0105cym si\u0119 w dominuj\u0105cym modelu grant\u00f3w na badania, kt\u00f3re maj\u0105 by\u0107 nowatorskie i dawa\u0107 szybkie efekty. Monitoring to z perspektywy grantodawc\u00f3w &#8222;zbieranie znaczk\u00f3w&#8221;, a efekty zobaczy kto\u015b z kolejnej kadencji rady.<\/p>\n\n\n\n<p>Jak to mo\u017cliwe, \u017ce wyniki badaczy ze stacji Kelloga przecz\u0105 intuicji i niekt\u00f3rym innym obserwacjom (zaznaczaj\u0105 oni, \u017ce sprawdza si\u0119 to w jeziorach ma\u0142o \u017cyznych, podczas gdy w \u017cyznych, a np. taka jest wi\u0119kszo\u015b\u0107 w Polsce, racicznica mo\u017ce zmniejsza\u0107 ilo\u015b\u0107 wszystkich glon\u00f3w planktonowych, \u0142\u0105cznie z sinicami)? Racicznica jest zwierz\u0119ciem, a nie po prostu filtrem. Ma preferencje pokarmowe. Kiedy zasysa sinice, nie zjada ich, tylko wyrzuca w pseudofekaliach. Pseudo-, bo nie s\u0105 to resztki po strawieniu. Sinice najwyra\u017aniej prze\u017cywaj\u0105 takie pasa\u017cowanie przez syfon ma\u0142\u017ca. By\u0107 mo\u017ce sk\u0142ad pseudofekali\u00f3w i prawdziwych fekali\u00f3w jest dobrym nawozem dla sinic, ale ju\u017c samo to, \u017ce konkurencyjne dla nich glony w\u0142a\u015bnie zosta\u0142y zjedzone, jest wystarczaj\u0105cym czynnikiem przewagi.<\/p>\n\n\n\n<p>Mechanizm wybi\u00f3rczego spasania fitoplanktonu przez filtrator\u00f3w jest hydrobiologom dobrze znany. Znane s\u0105 te\u017c efekty odwrotne &#8211; im wi\u0119cej w fitoplanktonie glon\u00f3w wi\u0119kszych, tym trudniej je pochwyci\u0107 w aparaty filtracyjne. Mo\u017ce si\u0119 wydawa\u0107, \u017ce powinno to prowadzi\u0107 do zwi\u0119kszania proporcji du\u017cych filtrator\u00f3w, ale nie. Gdyby chodzi\u0142o o coraz wi\u0119ksze glony o kszta\u0142cie mniej lub bardziej kulistym, to mo\u017ce by tak by\u0142o, ale glony wi\u0119ksze to cz\u0119sto formy nitkowate. W\u015br\u00f3d nich s\u0105 te\u017c sinice (<em>Microcystis <\/em>nie jest akurat nitkowata, tworzy inne, galaretowate kolonie). Takie nici wpl\u0105tuj\u0105 si\u0119 w aparaty filtracyjne du\u017cych filtrator\u00f3w, np. rozwielitek, utrudniaj\u0105c \u0142apanie preferowanych glon\u00f3w. Ostatecznie wi\u0119c duzi filtratorzy g\u0142oduj\u0105, a ich populacja spada, liczniejsi staj\u0105 si\u0119 za\u015b filtratorzy mniejsi, np. s\u0142oniczki, kt\u00f3rych koszyki filtracyjne s\u0105 tak ma\u0142e, \u017ce nitkowate glony w og\u00f3le do nich nie wpadaj\u0105. Tak te\u017c pojawienie si\u0119 nitkowanych glon\u00f3w prowadzi do zmniejszenia liczby zwierz\u0105t, kt\u00f3re mog\u0142yby je zje\u015b\u0107 &#8211; zachodzi samonap\u0119dzaj\u0105cy si\u0119 mechanizm (dodatnie sprz\u0119\u017cenie zwrotne) dalszego wzrostu ich populacji.<\/p>\n\n\n\n<p>Jak wspomnia\u0142em, mechanizm z jeziora Gull i podobnych nie musi zachodzi\u0107 w innych miejscach. Relacje racicznicy i sinic s\u0105 badane tak\u017ce np. w Jeziorze Miko\u0142ajskim. Jest ju\u017c eutroficzne (cho\u0107 w czasie najwi\u0119kszej inwazji racicznicy by\u0142o chyba jeszcze mezotroficzne). Znajduje si\u0119 te\u017c nad nim stacja biologiczna, cho\u0107 z r\u00f3\u017cnych racji organizacyjnych, nie zawsze zale\u017cnych od hydrobiolog\u00f3w, bardziej od polityki naukowej, zmieniaj\u0105ca sw\u00f3j charakter na przestrzeni lat. Dlatego jej badania maj\u0105 bardziej charakter projekt\u00f3w od grantu do grantu.<\/p>\n\n\n\n<p>Dwa przeprowadzono w latach 2014 i 2017. Raz obecno\u015b\u0107 racicznicy sprzyja\u0142a sinicom, raz nie. Og\u00f3lna biomasa fitoplanktonu niezbyt si\u0119 zmieni\u0142a &#8211; obecno\u015b\u0107 racicznicy wp\u0142yn\u0119\u0142a tylko na proporcje buduj\u0105cych go gatunk\u00f3w. Natomiast w obu badaniach na koniec poletka badawcze (mezokosmy) zosta\u0142y zdominowane przez du\u017ce glony nitkowate, zgodnie z opisanym przeze mnie wy\u017cej mechanizmem. Nie mia\u0142o to miejsca w mezokosmach bez racicznicy. Szczeg\u00f3\u0142owe wyniki okaza\u0142y si\u0119 jednak tak odmienne, \u017ce ci\u0119\u017cko o jednoznaczne wnioski. Mo\u017cna tylko przypuszcza\u0107, \u017ce mia\u0142a znaczenie pocz\u0105tkowa zawarto\u015b\u0107 substancji biogennych. Tak si\u0119 m\u015bci model szybko realizowanych i rozliczanych grant\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n<p>R\u00f3\u017cnica w trofii pewnie jest kluczowa. Przyzwyczajeni jeste\u015bmy do wi\u0105zania zakwit\u00f3w w og\u00f3le, a sinicowych szczeg\u00f3lnie, z du\u017c\u0105 \u017cyzno\u015bci\u0105. Nawet toksyczne zakwity sprzed kilkuset lat, <a rel=\"noreferrer noopener\" aria-label=\"o kt\u00f3rych kiedy (opens in a new tab)\" href=\"https:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/2016\/05\/01\/popotopowy-zakwit\/\" target=\"_blank\">o kt\u00f3rych kiedy\u015b<\/a> pisa\u0142em, dotyka\u0142y jeziorka pod Gda\u0144skiem, wi\u0119c w rejonie maj\u0105cym ju\u017c w\u00f3wczas d\u0142ug\u0105 histori\u0119 rolnicz\u0105. Z analizy osad\u00f3w jednak wiadomo, \u017ce toksyczne zakwity wyst\u0119powa\u0142y przed tysi\u0105cami lat (a zegar molekularny wskazuje, \u017ce sama zdolno\u015b\u0107 wytwarzania toksyn si\u0119ga 2 mld lat wstecz). Jak wida\u0107, racicznice (w innych warunkach mo\u017ce te\u017c inne zwierz\u0119ta) pomagaj\u0105 sinicom tworzy\u0107 zakwit tak\u017ce w wodach ca\u0142kiem czystych.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>Piotr Panek<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p><em>fot. D. Jude, domena publiczna (zdj\u0119cie wykonane w ramach obowi\u0105zk\u00f3w s\u0142u\u017cbowych United States Great Lakes Environmental Research Laboratory)<\/em><\/p>\n\n\n\n<ul><li>Christie A. Bahlai, Clarisse Hart, Maria T. Kavanaugh, Jeffrey D. White, Roger W. Ruess, Todd J. Brinkman, Hugh W. Ducklow, David R. Foster, William R. Fraser, H\u00e9l\u00e8ne Genet, Peter M. Groffman, Stephen K. Hamilton, Jill F. Johnstone, Knut Kielland, Douglas A. Landis, Michelle C. Mack, Orlando Sarnelle, Jonathan R. Thompson (2021) Cascading effects: insights from the U.S. Long Term Ecological Research Network <em>Ecosphere<\/em> 12(5):  e03430, doi:<a rel=\"noreferrer noopener\" aria-label=\"10.1002\/ecs2.3430 (opens in a new tab)\" href=\"https:\/\/doi.org\/10.1002\/ecs2.3430\" target=\"_blank\">10.1002\/ecs2.3430<\/a><\/li><li>Irina Feniova, Ekaterina G. Sakharova, Zoya I. Gorelysheva, Maciej Karpowicz, Andrzej G\u00f3rniak, Varos Petrosyan, Andrew R. Dzialowski (2020)  Effects of zebra mussels (<em>Dreissena polymorpha<\/em>) on phytoplankton community structure under eutrophic conditions  <em> Aquatic Invasions<\/em> 15(3): 435\u2013454,  doi:<a rel=\"noreferrer noopener\" aria-label=\"10.3391\/ai.2020.15.3.05 (opens in a new tab)\" href=\"https:\/\/doi.org\/10.3391\/ai.2020.15.3.05\" target=\"_blank\">10.3391\/ai.2020.15.3.05<\/a><\/li><\/ul>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>racicznice pomagaj\u0105 sinicom tworzy\u0107 zakwit w wodach czystych<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":8033,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[58,54,43,65],"tags":[219,354,72,222,79,70],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8018"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8018"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8018\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8040,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8018\/revisions\/8040"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/media\/8033"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8018"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8018"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8018"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}