
{"id":9211,"date":"2023-12-02T13:36:20","date_gmt":"2023-12-02T12:36:20","guid":{"rendered":"http:\/\/naukowy.blog.polityka.pl\/?p=9211"},"modified":"2023-12-04T12:09:19","modified_gmt":"2023-12-04T11:09:19","slug":"polska-trauma-miedzypokoleniowa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/2023\/12\/02\/polska-trauma-miedzypokoleniowa\/","title":{"rendered":"Polska trauma mi\u0119dzypokoleniowa"},"content":{"rendered":"\n<div class=\"wp-block-image\"><figure class=\"aligncenter\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"803\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/Defenders_of_Warsaw_1939-1024x803.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-9214\" srcset=\"\/naukowy\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/Defenders_of_Warsaw_1939-1024x803.jpg 1024w, \/naukowy\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/Defenders_of_Warsaw_1939-300x235.jpg 300w, \/naukowy\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/Defenders_of_Warsaw_1939-768x602.jpg 768w, \/naukowy\/wp-content\/uploads\/2023\/12\/Defenders_of_Warsaw_1939.jpg 1148w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure><\/div>\n\n\n\n<p>PTSD (ang. <em>post-traumatic stress disorder<\/em>), czyli zaburzenie stresowe pourazowe, pojawia si\u0119 w odpowiedzi na wyj\u0105tkowo ci\u0119\u017ckie prze\u017cycia i objawia nawracaj\u0105cymi wspomnieniami, ci\u0105g\u0142ym napi\u0119ciem, nadmiern\u0105 czujno\u015bci\u0105, unikaniem sytuacji czy miejsc kojarz\u0105cych si\u0119 z traum\u0105. Okazuje si\u0119, \u017ce podobne objawy wyst\u0119puj\u0105 u potomk\u00f3w os\u00f3b, kt\u00f3re dozna\u0142y katastrofalnych prze\u017cy\u0107. Zjawisko takie jest szczeg\u00f3lnie cz\u0119ste w Polsce.<\/p>\n\n\n\n<!--more-->\n\n\n\n<p>O PTSD zacz\u0119to m\u00f3wi\u0107 w USA w kontek\u015bcie weteran\u00f3w wojny w Wietnamie. \u017bo\u0142nierze wiele miesi\u0119cy po powrocie zachowywali si\u0119, jakby ca\u0142y czas byli na wojnie, nawiedzaj\u0105cej ich w koszmarach i \u017cywych wspomnieniach, tzw. flashbackach, za dnia. Nie mogli odpocz\u0105\u0107 i zrelaksowa\u0107 si\u0119, zachowuj\u0105c czujno\u015b\u0107, jakby lada chwila mia\u0142 nast\u0105pi\u0107 atak. Wykazywali wzmo\u017con\u0105 reakcj\u0119 zaskoczenia \u2013 nieproporcjonalnie siln\u0105 w stosunku do obiektywnie niezagra\u017caj\u0105cego bod\u017aca, np. d\u017awi\u0119ku zza plec\u00f3w. Kolejne badania odnotowywa\u0142y wyst\u0119powanie podobnych objaw\u00f3w u ofiar innych ni\u017c wojna traumatyzuj\u0105cych zdarze\u0144, jak katastrofy komunikacyjne i naturalne, zgwa\u0142cenia, ale te\u017c u ich \u015bwiadk\u00f3w, zw\u0142aszcza je\u015bli ofiarami by\u0142y osoby im bliskie.<\/p>\n\n\n\n<p>Dalsze publikacje wykaza\u0142y wyst\u0119powanie objaw\u00f3w PTSD tak\u017ce u potomk\u00f3w ofiar. Doniesienia te pojawia\u0142y si\u0119 w rodzinach ocala\u0142ych z Holokaustu. W listopadzie 2023 r. ukaza\u0142o si\u0119 badanie mi\u0119dzypokoleniowej transmisji traumy w Polsce.<\/p>\n\n\n\n<p>Rzeszutek i inni opublikowali swoj\u0105 prac\u0119 w powi\u0105zanym z &#8222;Nature&#8221; presti\u017cowym pi\u015bmie &#8222;Scientific Reports&#8221;. Badacze wyszli od znacznie wy\u017cszej ni\u017c w innych europejskich krajach cz\u0119sto\u015bci PTSD ni\u017c u polskich cywil\u00f3w, kt\u00f3rzy przetrwali drug\u0105 wojn\u0119 \u015bwiatow\u0105 (1,9 proc. w Austrii, 10,9 proc. w Niemczech, a mi\u0119dzy 29,4 a 38,3 proc. w Polsce). Skupili si\u0119 na trzech stylach adaptacyjnych, czyli sposobach adaptacji os\u00f3b z PTSD \u2013 poprzez walk\u0119, odr\u0119twienie b\u0105d\u017a wchodzenie w rol\u0119 ofiary \u2013 oraz odczuciach zwi\u0105zanych z w\u0142asnym cia\u0142em (<em>embodiment<\/em>) \u2013 wygodnym, wiarygodnym, zas\u0142uguj\u0105cym na opiek\u0119.<\/p>\n\n\n\n<p>Zebrano du\u017c\u0105 grup\u0119 ponad p\u00f3\u0142tora tysi\u0105ca doros\u0142ych Polek i Polak\u00f3w. Wyniki okaza\u0142y si\u0119 do\u015b\u0107 zaskakuj\u0105ce. Przede wszystkim objawy PTSD wyst\u0119powa\u0142y silniej w m\u0142odszych pokoleniach, tak jakby dotykaj\u0105ce w\u0142a\u015bciwie wszystkich traumatyczne wydarzenie w postaci wojny zosta\u0142o przekazane m\u0142odszym, ale starsze pokolenie ju\u017c je przepracowa\u0142o. Wymienione style adaptacyjne korelowa\u0142y z objawami PTSD, kt\u00f3re z kolei mediowa\u0142y ni\u017cszy poziom <em>embodiment<\/em>, czyli gorsz\u0105 relacj\u0119 z w\u0142asnym cia\u0142em. Osoby z objawami PTSD w mniejszym stopniu traktuj\u0105 swoje cia\u0142o jak w\u0142asne, warte dbania o nie (co wcze\u015bniej opisywano szczeg\u00f3lnie w przypadku ofiar zgwa\u0142ce\u0144).<\/p>\n\n\n\n<p>Czynnikiem wp\u0142ywaj\u0105cym na obie zale\u017cno\u015bci jest wiedza na temat wojennych prze\u017cy\u0107 przodk\u00f3w. Ot\u00f3\u017c im wi\u0119kszy brak tej wiedzy, tym silniejsze zale\u017cno\u015bci mi\u0119dzy stylami adaptacyjnymi po traumie, objawami PTSD i spadkiem <em>embodiment<\/em>.<\/p>\n\n\n\n<p>Wydaje si\u0119 wi\u0119c, \u017ce to nieprzegadanie traumy zwi\u0119ksza ryzyko jej mi\u0119dzypokoleniowej transmisji. O katastroficznych prze\u017cyciach cz\u0119sto po prostu si\u0119 nie m\u00f3wi. Niekiedy wr\u0119cz brakuje s\u0142\u00f3w na nazwanie zbrodni, kt\u00f3rych si\u0119 do\u015bwiadczy\u0142o czy kt\u00f3re si\u0119 widzia\u0142o podczas wojny. Niekiedy pr\u00f3buje si\u0119 w ten spos\u00f3b chroni\u0107 m\u0142odsze pokolenia przed informacjami, kt\u00f3re mog\u0142yby je skrzywdzi\u0107. Powstaje tzw. spisek milczenia (<em>conspiracy of silence<\/em>). Jednak ofiary swoim zachowaniem, kreowanym obrazem \u015bwiata i stosunkiem do niego nie\u015bwiadomie przekazuj\u0105 traum\u0119 i zagra\u017caj\u0105cy obraz \u015bwiata dalej. Co zwi\u0119ksza podatno\u015b\u0107 na rozwijanie PTSD w nast\u0119pnych pokoleniach.<\/p>\n\n\n\n<p>W Polsce czynnikiem nasilaj\u0105cym ten przekaz by\u0142 brak mo\u017cliwo\u015bci powrotu do normalnego \u017cycia po wojnie \u2013 wobec braku powrotu do ustroju umo\u017cliwiaj\u0105cego takie \u017cycie. Totalitarny system stanowi\u0142 kolejne zagro\u017cenie i cz\u0119sto wr\u0119cz jawnie uniemo\u017cliwia\u0142 rozmow\u0119 o prze\u017cyciach wojny, gro\u017c\u0105c represjami za ujawnienie wojennych dzia\u0142a\u0144 sprzecznych z jedynym s\u0142usznym celem czy godz\u0105cych w jedyn\u0105 s\u0142uszn\u0105 prawd\u0119. Skutki jako spo\u0142ecze\u0144stwo odczuwamy do dzisiaj.<\/p>\n\n\n\n<p><strong>Marcin Nowak<\/strong><\/p>\n\n\n\n<p><strong>Bibliografia<\/strong><\/p>\n\n\n\n<ul><li>Rzeszutek, M., Dragan, M., Lis-Turlejska, M. et al. <a href=\"https:\/\/www.nature.com\/articles\/s41598-023-44300-6?fbclid=IwAR3ljEN1hC-HH61VahwvyKyb7m7NSjmD4ZbENZe5C0aIMrMK-3ybv0GCi5g\">Long-lasting effects of World War II trauma on PTSD symptoms and embodiment levels in a national sample of Poles<\/a>. Sci Rep 13, 17222 (2023). Doi 10.1038\/s41598-023-44300-6<\/li><\/ul>\n\n\n\n<p><b>Ilustracja<\/b><strong>:&nbsp;&nbsp;<\/strong>Jerzy Piorkowski (1957)&nbsp;<i>Miasto Nieujarzmione<\/i>,&nbsp;<span title=\"stolica i najwi\u0119ksze miasto Polski\">Warszawa<\/span>: Iskry, ss. 17. Za <a href=\"https:\/\/commons.wikimedia.org\/wiki\/File:Defenders_of_Warsaw_(1939).jpg\">Wikimedia Commons<\/a>, domenie publicznej<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Zaburzenie stresowe pourazowe szczeg\u00f3lnie cz\u0119sto wyst\u0119puje w Polsce.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9214,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[241,196,5,1,65,28,204],"tags":[258,246,1107],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9211"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=9211"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9211\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9223,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/9211\/revisions\/9223"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9214"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=9211"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=9211"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/naukowy\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=9211"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}