– Powiedzcie mi jednom rzec, krzesny – zwr\u00f3ci\u0142ek sie do cornego kota mojej ga\u017adziny, kie niedowno na jeden dzie\u0144 jo i baca zesli z holi do wsi.
\n– Co mom wom pedzie\u0107? – spyto\u0142 kot.
\n– Ciekaw jestem – pedzio\u0142ek – cy to prowda, ze kie przebiegniecie wy komu\u015b droge, to przynosicie pecha?
\n– Eee… w\u0142a\u015bciwie to nie wiem.
\n– Nie wiecie? Jeste\u015bcie cornym kotem i nie wiecie? No to fto mo wiedzie\u0107?
\n– Ci, ft\u00f3rym jo te droge przebiegom.
\n– No, niby racja – przyzno\u0142ek. – W takim rozie zr\u00f3bmy eksperyment naukowy. Przejde sie od budy ku stajni, a wy przebiegnijcie mi droge. I wte uwidzimy, cy przyniesiecie mi pecha.
\n– A nie bocie sie, krzesny, ze cosi z\u0142ego wom sie przez to stonie?
\n– Jeste\u015bmy, mozno pedzie\u0107, naukowcami – odpowiedzio\u0142ek, no bo skoro ryktowali\u015bmy naukowy eksperyment, to chyba mieli\u015bmy prawo nazywa\u0107 siebie naukowcami? – A naukowiec, coby cosi osi\u0105gn\u0105\u0107, musi casem zaryzykowa\u0107.
\n– Niekze ta – zgodzi\u0142 sie kot. Niby cemu zre\u015btom mio\u0142by sie nie zgodzi\u0107? Przecie to jo ryzykowo\u0142ek, nie on.<\/p>\n
Rusy\u0142ek od budy. S\u0142ek, s\u0142ek i nagle – cho\u0107 nie moge pedzie\u0107, ze niespodziewanie – kot przebieg\u0142 mi droge.
\n– I co? – spyto\u0142 kot.
\nRozejrzo\u0142ek sie wok\u00f3\u0142.
\n– Chyba nic – pedzio\u0142ek. – Ani na \u0142eb nic mi nie spad\u0142o, ani nie cuje, coby jakosi beskurcyja w rzy\u0107 mnie ugryz\u0142a… Nawet kapecki pecha nie pocu\u0142ek.
\n– A moze jo nie dzia\u0142om na zwierz\u0119ta, ino na ludzi? – zastanawio\u0142 sie kot. – Moze powinienek bacy abo ga\u017adzinie droge przebiec?
\n– Dojcie spok\u00f3j, krzesny! – prociwi\u0142ek sie. – A je\u015bli zrobis im krzywde?
\n– Bede przebiego\u0142 barzo ostroznie – zapewni\u0142 kot. – Od ostroznego przebiegni\u0119cia zodne niescyn\u015bcie ik nie spotko. Co najwyzej jakisi drobny niefart.
\nNo, skoro obieco\u0142, ze bedzie ostrozny, mog\u0142ek sie zgodzi\u0107.<\/p>\n
Po kwili baca wyse\u0142 z cha\u0142upy, bo postanowi\u0142 \u015bwagra odwiedzi\u0107. A kot od rozu droge mu przebieg\u0142. Baca by\u0142 jakisi zamy\u015blony i kota nawet nie zauwazy\u0142. My za\u015b nie zauwazyli, coby spotko\u0142 bace jakikolwiek pech.<\/p>\n
Pare minut p\u00f3\u017aniej z cha\u0142upy wys\u0142a ga\u017adzina, coby p\u00f3\u015b\u0107 do obory i wydoi\u0107 krowy. Kie s\u0142a, kot przebieg\u0142 jej droge. Ga\u017adzina – w odr\u00f3znieniu od bacy – od rozu zauwazy\u0142a, ze cosi cornego pod jej nogami smyk\u0142o.
\n– M\u00f3j ty bidoku! – zawo\u0142a\u0142a. – Kryncis sie wok\u00f3\u0142 mnie, bo wies, ze krowy ide doi\u0107 i fces mlecka! Pockoj kwilecke, zaroz dostonies.
\nNo i ga\u017adzina krowy wydoi\u0142a, a potem kapecke mleka nala\u0142a do miski i da\u0142a kotu do wypicia. Jej tyz zoden pech nie spotko\u0142. Za to kota spotka\u0142o scyn\u015bcie!<\/p>\n
– Chyba jednak ludzie jakiesi b\u017adziny o tyk cornyk kotak godajom – pedzio\u0142 kot zlizuj\u0105c ze swyk w\u0105s\u00f3w kropelki mleka.
\n– To jesce za wce\u015bnie, coby o tym przes\u0105dza\u0107 – pedzio\u0142ek. – Sami ino baca i ga\u017adzina miescom sie w granicak b\u0142\u0119du statystycnego. Musimy zrobi\u0107 wi\u0119cej eksperyment\u00f3w.
\n– Ba na kim? – spyto\u0142 kot. – Poza bacom i ga\u017adzinom zodnyk ludzi w cha\u0142upie nimo.
\n– P\u00f3d\u017amy na droge – pedzio\u0142ek. – Bedzies tamok przebiego\u0142 przed przechodz\u0105cymi lud\u017ami. A kie uznomy eksperyment za zako\u0144cony, to fto wie? Moze jego wyniki do jakiego\u015b naukowego pisma prze\u015blemy?<\/p>\n
No i po\u015bli my na droge i usiedli na pobocu. Zaroz my uwidzieli id\u0105com ku swej cha\u0142upie Janiele. Drepta\u0142a wolno i mamrota\u0142a pod nosem:
\n– Sory aj dont anderstend. Sory aj dont anderstend. Sory aj dont anderstend…
\nKie us\u0142yso\u0142ek, jak godo to samo po roz dwudziesty, kot hipn\u0105\u0142 i piknie droge jej przebieg\u0142.
\n– Na m\u00f3j dusiu! – zawo\u0142a\u0142a Janiela. – A sk\u0105d tu ten corny ancykryst?!
\nPrzezegna\u0142a sie, a potem fcia\u0142a wr\u00f3ci\u0107 do tego swojego mamrotania, ale co\u015b jej nie wychodzi\u0142o:
\n– Sory aj… Sory aj… I jak to dalej by\u0142o? Zabocy\u0142ak! Zabocy\u0142ak, co trza odpowiedzie\u0107, kie znowu jakisi zagranicny turysta ku mnie zagodo! Sy\u0107ko przez tego cornego kocura! Pecha przynies\u0142!
\nI w\u015bciek\u0142o Janiela pos\u0142a dalej bezskutecnie pr\u00f3buj\u0105c se przybocy\u0107, co mia\u0142o by\u0107 po s\u0142owak „Sory aj”.<\/p>\n
Zaroz uwidzieli my id\u0105cego drogom so\u0142tysa. Kie by\u0142 juz on ino kilka metr\u00f3w od nos, kot przebieg\u0142 mu droge.
\n– Na m\u00f3j dusiu! – wykrzykn\u0105\u0142 so\u0142tys. – Kot! Corny kot! Bedzie niescyn\u015bcie!
\nCa\u0142e so\u0142tysie cia\u0142o wpad\u0142o w pop\u0142och, ale w najwi\u0119ksy chyba jego nogi: prawo noga w panice skrynci\u0142a w lewom strone, lewo noga za\u015b pos\u0142a ku przodowi. Jaki by\u0142 tego skutek? Chyba sie domy\u015blocie: prawo noga podci\u0119\u0142a lewom i so\u0142tys prasn\u0105\u0142 na ziem.
\n– Wiedzio\u0142ek, ze niescyn\u015bcie bedzie! – So\u0142tys prawie ze sie pop\u0142ako\u0142. Od rozu postanowi\u0142 nika dalej nie i\u015b\u0107, ino wr\u00f3ci\u0107 do cha\u0142upy. A ze nie by\u0142 pewien, cy z powodu cornego kota nie cekajom go kolejne upadki, na wselki wypadek wr\u00f3ci\u0142 na cworakak.
\n– Co najwyzej, kie ftosi mnie spyto, cemu na cworakak chodze, powiem, ze korzonki mnie chyci\u0142y – pedzio\u0142 do siebie. I pose\u0142 tak, jako idzie niemowle, co to jesce nie umie na dw\u00f3k n\u00f3zkak stan\u0105\u0107.<\/p>\n
A po kwili us\u0142yseli my warkot samochodowego silnika. To Felek znad m\u0142aki, ft\u00f3ry jest najbogatsy we wsi, swoim mercedesem jecho\u0142. Ocywi\u015bcie jemu tyz kot droge przebieg\u0142.
\n– Na m\u00f3j dusiu! – zawo\u0142o\u0142 Felek i z piskiem opon zatrzymo\u0142 auto. Otworzy\u0142 drzwi, wysiod\u0142 i zac\u0105\u0142 nerwowo chodzi\u0107 roz w jednom, roz w drugom strone.
\n– Pech! Bede mio\u0142 pecha! – biadoli\u0142. – Corny kot droge mi przebieg\u0142, wi\u0119c pech mnie nie ominie! Co robi\u0107?
\nNagle poloz\u0142 do samochodowego bagaznika, wyci\u0105gn\u0105\u0142 ze\u0144 taki wielki \u015bpikulec, a potem podese\u0142 do jednego ko\u0142a i… przebi\u0142 opone!
\n– No i prose, pech mnie spotko\u0142! – pedzio\u0142. – Skoda tej opony kapecke, ale skoro przez tego kota pech i tak by\u0142 nieunikniony, lepiej, coby w\u0142a\u015bnie takie niescy\u015bcie mi sie przytrafi\u0142o niz jakiesi duzo gorse.
\nPo kwili Felek wymieni\u0142 se uskodzone ko\u0142o na zapasowe. I pojecho\u0142 dalej.<\/p>\n
– I co o tym sy\u0107kim s\u0105dzi\u0107? – spyto\u0142 kot. – Bacy i ga\u017adzinie nie przynies\u0142ek pecha. A Janieli, so\u0142tysowi i Felkowi przynies\u0142ek.
\n– Zauwazy\u0142ek jednom rzec – pedzio\u0142ek. – Ani baca, ani ga\u017adzina, kie przebiegli\u015bcie im droge, nie zawo\u0142ali: „Na m\u00f3j dusiu!”. Natomiast Janiela, so\u0142tys i Felek – zawo\u0142ali.
\n– My\u015blicie wi\u0119c, krzesny, ze sy\u0107ko od tego jednego okrzyku zalezy?
\n– Zr\u00f3bmy jesce jednom, ostatniom pr\u00f3be – zaproponowo\u0142ek. – W\u0142a\u015bnie idzie ku nom Wincenty. Przebiegnijcie mu droge i uwidzimy, co z tego wyjdzie.
\nWincenty se\u0142 ra\u017ano przed siebie. W r\u0119ku mio\u0142 jakomsi siatke. Kot kwile odceko\u0142, a potem wartko wystartowo\u0142 ku drugiej stronie drogi.
\n– Na m\u00f3j dusiu! – pod\u0142 g\u0142o\u015bny okrzyk. Ale to nie Wincenty tak zawo\u0142o\u0142, ino jo. A wiecie, jak jest „Na m\u00f3j dusiu!” po psiemu? „Hau!!!” Dok\u0142adnie tak – po ludzku jest z jednym wykrzyknikiem, a po psiemu jaz z trzema. No i Wincenty, us\u0142ysawsy znienacka moje haukni\u0119cie z trzema wykrzyknikami, wystrasy\u0142 sie, zrobi\u0142 gwa\u0142towny wymach r\u0119kami i… jego siatka pofrun\u0119\u0142a do wierchu. A potem wpad\u0142a do potoka, co to obok drogi se p\u0142ynie.
\n– Cemu zawo\u0142o\u0142e\u015b: „Na m\u00f3j dusiu!”? – zdziwi\u0142 sie kot.
\n– Z zakwytu – odpowiedzio\u0142ek.
\n– Z zakwytu?
\n– Ano z zakwytu. Bo m\u00f3j psi nos wycu\u0142, ze Wincenty niesie w swej siatce jaz pi\u0119\u0107 flasek Smadnego Mnicha!
\n– Ino teroz ten Smadny Mnich jest w potoku – zauwazy\u0142 kot.
\nAno by\u0142… Krucafuks! Podesli my na skraj drogi i po\u017areli ku potokowi. Uwidzieli my, jak Wincenty wchodzi do potoka, coby sie dosta\u0107 do swej siatki. Kie sie dosto\u0142, wyci\u0105gn\u0105\u0142 jom na brzeg i sprawdzi\u0142, co jest w \u015brodku. Okaza\u0142o sie, ze sta\u0142o sie najgorse – sy\u0107kie flaski by\u0142y pot\u0142ucone! Sy\u0107kie pi\u0119\u0107! Musia\u0142y na jakisi wystaj\u0105cy z potoka kamie\u0144 trafi\u0107 i dlotego taki okrutny los je spotko\u0142! A Smadny Mnich – pop\u0142yn\u0105\u0142 ku Dunajcowi, coby potem pop\u0142yn\u0105\u0107 ku Wi\u015ble i na koniec ku Ba\u0142tykowi, ka by\u0107 moze ryby se ten pikny nap\u00f3j wypijom. A by\u0107 moze nie, bo nie wiem, cy ryby na piwie sie znajom.<\/p>\n
I tak to by\u0142o, moi ostomili. Pi\u0119\u0107 flasek Smadnego Mnicha sie zmarnowa\u0142o i juz nic nie bedzie w stanie tego odwr\u00f3ci\u0107. A jo opowiedzio\u0142ek wom te smutnom historie ku przestrodze. Pami\u0119tojcie: kie przebiegnie wom droge corny kot, to nigdy, absolutnie nigdy, pod zodnym pozorem nie wo\u0142ojcie: „Na m\u00f3j dusiu!” Hau!<\/p>\n
P.S.<\/strong> Na m\u00f3j dusiu (kot nie przebiego w tej kwili zodnej drogi, ino na wyrku ga\u017adziny se \u015bpi, wi\u0119c teroz moge wznosi\u0107 ten okrzyk \u015bmia\u0142o \ud83d\ude42 )! We wtorek imieniny Babecki<\/strong> momy! No to zdrowie Babecki<\/strong>! \ud83d\ude42<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" – Powiedzcie mi jednom rzec, krzesny – zwr\u00f3ci\u0142ek sie do cornego kota mojej ga\u017adziny, kie niedowno na jeden dzie\u0144 jo i baca zesli z holi do wsi. – Co mom wom pedzie\u0107? – spyto\u0142 kot. – Ciekaw jestem – pedzio\u0142ek – cy to prowda, ze kie przebiegniecie wy komu\u015b droge, to przynosicie pecha? – Eee… […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/192"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=192"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/192\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=192"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=192"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=192"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}