Siedzio\u0142ek se na holi, poziro\u0142ek ku gorca\u0144skim wiersyckom i popijo\u0142ek wykradzionego bacy Smadnego Mnicha. Pomy\u015blo\u0142ek se, ze piknie sie tak siedzi, kie smreki woko\u0142o sumiom, g\u00f3ry krasom swojom oko ciesom i nifto zodnymi b\u017adzinami g\u0142owy mi nie zawraco. Krucafuks! Niepotrzebnie tak pomy\u015blo\u0142ek! Zaroz uwidzio\u0142ek, jak z lasa wychodzi… kura! Jedno z kur mojej ga\u017adziny! Co ona tutok robi?<\/p>\n
– Witojcie, krzesny – pedzia\u0142a kura, kie by\u0142a juz blisko mnie.
\n– Witojcie – odpowiedzio\u0142ek. – A fto wos tutok przys\u0142o\u0142? Ga\u017adzina? Kaza\u0142a wom popasa\u0107 sie rozem z owieckami?
\n– Barzo \u015bmies… – zac\u0119\u0142a kura, ale nie doko\u0144cy\u0142a. No to juz wiedzio\u0142ek, ze z jakiego\u015b powodu fce by\u0107 dlo mnie mi\u0142o.
\n– Mom ku wom takom pro\u015bbe, krzesny – pedzia\u0142a po kwili. – Nie ino jo, ba sy\u0107kie kury nasej ga\u017adziny. Cy mozecie cosi zrobi\u0107, coby\u015bmy naucy\u0142y sie lata\u0107?
\n– Khy! Khy! Khy! – odpowiedzio\u0142ek. Nic inksego pedzie\u0107 nie mog\u0142ek, bo zakrztusi\u0142ek sie Smadnym Mnichem. Kie Mnich zawr\u00f3ci\u0142 wre\u015bcie ze z\u0142ej drogi i pop\u0142yn\u0105\u0142 tom w\u0142a\u015bciwom, cyli ku prze\u0142ykowi, mog\u0142ek wyrazi\u0107 sie bardziej zrozumiale.
\n– Cy jo jestem ekspertem od latania? – spyto\u0142ek.
\n– Wy moze nie – pedzia\u0142a kura. – Ale sy\u0107ka w nasej wsi, opr\u00f3c ludzi, wiedzom, ze w internecie ci\u0105gle siedzicie. No to moze nole\u017ali\u015bcie kiesik w tym internecie jakomsi sko\u0142e latania dlo kur?
\n– Jakomsi sko\u0142e latania dlo kur! – warkn\u0105\u0142ek, bo sie kapecke zez\u0142o\u015bci\u0142ek, ze nie moge se odpoc\u0105\u0107 ino dlotego, ze zafcia\u0142o sie lata\u0107 komu\u015b, fto przecie jest nielotem z dziada pradziada. – Po co to wom? Fcecie na zime do ciep\u0142yk kraj\u00f3w odfrun\u0105\u0107 cy jak?
\n– To tyz by\u0142oby piknie, kawa\u0142ecek \u015bwiata se zwiedzi\u0107. – Kura sie rozmarzy\u0142a. – W\u0142ochy, Grecja, Egipt, Karaiby…
\nNo, nie wiem jak wy, ale jo nic nie s\u0142yso\u0142ek o tym, coby polskie ptoki odlatuj\u0105ce zimom do ciep\u0142yk kraj\u00f3w dociera\u0142y jaze na Karaiby. Cho\u0107 moze kieby kury lata\u0142y, to odlatywa\u0142yby w\u0142a\u015bnie tamok?
\n– Jednak przede sy\u0107kim, krzesny – goda\u0142a kura dalej – idzie o to, ze momy stra\u015bne kompleksy wobec inksyk ptok\u00f3w. No bo inkse ptoki piknie lata\u0107 umiom! A my – cho\u0107 nie wiem, jak mocno macha\u0142yby\u015bmy skrzyd\u0142ami, to w najlepsym rozie podlecimy p\u00f3\u0142 metra do wierchu i zaroz potem spadomy na ziem.
\nNo faktycnie: mie\u0107 skrzyd\u0142a i nie m\u00f3c lata\u0107? Mozno sie kompleks\u00f3w nabawi\u0107.
\n– Wiecie co, krzesno? – pedzio\u0142ek w ko\u0144cu. – Je\u015bli tak barzo fcecie naucy\u0107 sie lata\u0107, to niekze ta – spr\u00f3buje wom pom\u00f3c. Posukom jakiego dobrego instruktora latania. Ale teroz wracojcie juz do wsi. Abo nie. Pockojcie. P\u00f3de z womi, coby po drodze w lesie jakisi lis abo wilk wos nie chyci\u0142.
\n– Nie musicie krzesny – odrzek\u0142a kura, boj\u0105c sie widocnie naduzy\u0107 mojej uprzejmo\u015bci. – Dos\u0142ak przecie tutok i jakosi nic z\u0142ego mi sie nie przytrafi\u0142o.
\n– Mieli\u015bcie scyn\u015bcie – odpowiedzio\u0142ek. – Ale w drodze powrotnej mozecie juz go nie mie\u0107. Ide z womi!<\/p>\n
Wartko dopi\u0142ek Smadnego, co to jesce we flasce sie osto\u0142, popyto\u0142ek inkse owcarki, coby uwaza\u0142y na owce, a potem wroz z kurom posli my w d\u00f3\u0142. Po drodze zastanawio\u0142ek sie, kany by tu nole\u017a\u0107 najlepsego fachowca od latania? Po\u017are\u0142ek w niebo. W g\u00f3rze, na tle piknego b\u0142\u0119kitu, majestatycnie sybowo\u0142 skrzydlaty drapieznik. Orze\u0142! A w\u0142a\u015bciwie orlica! Musia\u0142a z niedalekik Tater tutok przylecie\u0107 w posukiwaniu cego smacnego na obiad. Na m\u00f3j dusiu! Ft\u00f3z m\u00f3g\u0142by lepiej ucy\u0107 latania niz ta w\u0142adcyni przestworzy!
\n– Krzesno! – zawo\u0142o\u0142ek ku orlicy.
\n– Cego? – us\u0142yso\u0142ek w odpowiedzi.
\n– Zle\u0107cie na kwile ku nom.
\n– A po co? – spyta\u0142a orlica. – Kieby ta kura by\u0142a sama, to mog\u0142abyk zlecie\u0107, coby jom upolowa\u0107. Ale wy, krzesny, pewnie mi na to nie pozwolicie?
\n– Ano, nie pozwole, bo to mojo kura. To znacy nie mojo, ba mojej ga\u017adziny, ale na jedno wychodzi.
\n– To sied\u017acie se tam w dole sami. Mi jest dobrze tutok w g\u00f3rze.
\n– A co powiecie na 10 kilo najlepsej pol\u0119dwicy z masarni niejakiego Felka znad m\u0142aki, co to jest najbogatsym c\u0142ekiem w mojej wsi? – spyto\u0142ek.
\n– Nie znom sie na ludzkim systemie miar i wag – pedzia\u0142a orlica. – 10 kilo to duzo cy ma\u0142o?
\n– Duzo wi\u0119cej niz ta kura, krzesno.
\nOrlica, kie us\u0142ysa\u0142a mojom odpowied\u017a, obnizy\u0142a lot i zaroz wyl\u0105dowa\u0142a tuz przed nomi. Wte spyto\u0142ek jej, cy nie mog\u0142aby pom\u00f3\u0107 paru kurom opanowa\u0107 \u015btuke latania. Orlice ocywi\u015bcie zdziwi\u0142a tako pro\u015bba, ale pol\u0119dwica z Felkowej masarni to by\u0142 pikny argument, coby sie zgodzi\u0107.<\/p>\n
No i zesli my do wsi. To znacy kura i jo sli, a orlica lecia\u0142a nad nasymi g\u0142owami. Wkr\u00f3tce dotarli my do nasego obej\u015bcia. Na m\u00f3j dusiu! Ale sie sy\u0107kie kury uciesy\u0142y, ze im instruktora latania sprowadzi\u0142ek! I to jakiego instruktora! Samego mistrza!
\n– Kury do seregu! – zawo\u0142o\u0142 \u00f3w mistrz. – Skoda casu! Od rozu zacynomy pierwsom lekcje!
\nSy\u0107kie kury z obej\u015bcia pos\u0142usnie stan\u0119\u0142y jedno przy drugiej.
\n– Witojcie! – pedzia\u0142a orlica – Witojcie w prestizowej Pierwsej Karpackiej Skole Latania imienia Or\u0142a z Wis\u0142y.
\nO! Ledwo ta sko\u0142a powsta\u0142a, a juz mia\u0142a tak piknom nazwe!
\n– Wyci\u0105gnijcie zesyty i zapiscie se plan lekcji – poleci\u0142a po kwili orlica.
\n– Krzesno! – odezwa\u0142a sie ulubiono kura mojej ga\u017adziny. – Nie mozemy wyci\u0105gn\u0105\u0107 zesyt\u00f3w, bo ik nie momy.
\n– Jak to nie mocie zesyt\u00f3w? – zdziwi\u0142a sie orlica, zabocuj\u0105c widocnie, ze jesce przed pi\u0119cioma minutami, kury nie mia\u0142y poj\u0119cia, ze za kwile stanom sie s\u0142uchackami Pierwsej Karpackiej Sko\u0142y Latania.
\n– Nie przygotowa\u0142y\u015bcie sie do lekcji! – skarci\u0142a swoje kursantki. – Ale niekze ta. Przecie i tak by\u015bcie w tyk zesytak bazgra\u0142y jako kura pazurem. Zre\u015btom plan lekcji jest barzo \u0142atwy do zapami\u0119tania: poniedzia\u0142ek – latanie, wtorek – latanie, \u015broda – latanie, we cwortek i pi\u0105tek tyz latanie. Od rozu godom, ze nie bede tolerowa\u0142a sp\u00f3\u017anialstwa i nieusprawiedliwionej nieobecno\u015bci. Bedziecie \u0107wicy\u0107 i \u0107wicy\u0107, jaz naucycie sie wznosi\u0107 wyzej niz si\u0119go najwyzsy z okolicnyk wiersyck\u00f3w. Kie uko\u0144cycie te sko\u0142e, latanie bedzie dlo wos \u0142atwiejse niz chodzenie po ziemi.
\n– I \u0142atwiejse niz znosenie jajek? – spyta\u0142a ulubiono kura mojej ga\u017adziny.
\n– Duzo \u0142atwiejse! – zapewni\u0142a orlica.
\n– Na m\u00f3j dusiu! – zakwyci\u0142a sie najs\u0142abowitso z kur mojej ga\u017adziny. – Bede lata\u0107! Bede lata\u0107! Nie umiem znie\u015b\u0107 trzydziestu jaj rocnie, ale moze chociaz lata\u0107 sie nauce!
\n– Godocie, ze nie umiecie znie\u015b\u0107 trzydziestu jaj rocnie? – zaciekawi\u0142a sie orlica.
\n– No, roz mi sie uda\u0142o – pedzia\u0142a najs\u0142abowitso kura. – Ale ino roz. W moim najlepsym roku znios\u0142ak ik trzydzie\u015bci jeden.
\n– Trzydzie\u015bci jeden jaj w roku! – Orlica z uznaniem g\u0142owom pokiwa\u0142a. – Nie\u017ale!
\n– To mo by\u0107 nie\u017ale? – zdziwi\u0142a sie ulubiono kura ga\u017adziny. – Jo znose ponad dwie\u015bcie rocnie!
\n– Ponad dwie\u015bcie? – zdumia\u0142a sie orlica.
\n– Ale wcale nie jestem najlepso we wsi – przyzna\u0142a ulubiono kura ga\u017adziny. – U Wincentego jedno kura znios\u0142a \u0142o\u0144skiego roku dwie\u015bcie dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105t dziewi\u0119\u0107 jajek!
\n– Dwie\u015bcie dziewi\u0119\u0107dziesi\u0105t dziewi\u0119\u0107? – orlica zdumia\u0142a sie jesce bardziej.
\n– Ale to tyz jesce nic – ulubiono kura ga\u017adziny goda\u0142a dalej. – Felek znad m\u0142aki mo za My\u015blenicami w\u0142asnom ferme. No i tamok jest tako rekordzistka, co to umie znie\u015b\u0107 ponad \u015btyrysta jajek rocnie!
\nOrlica tym rozem nic nie pedzia\u0142a, bo jej mowe odj\u0119\u0142o. Sta\u0142a ino z dziobem tak rozdziawionym, jakby fcia\u0142a ca\u0142y Turbacz po\u0142kn\u0105\u0107.
\n– A tak z ciekawo\u015bci spytom, krzesno – znowu odezwa\u0142a sie najs\u0142abowitso z kur – kielo jajek rocnie wy znosicie?
\nOrlica nie od rozu odpowiedzia\u0142a, bo musia\u0142a najpierw mowe odzyska\u0107. Wre\u015bcie odzyska\u0142a, ba ino cyn\u015bciowo, bo zamiast p\u0142ynnie goda\u0107, zac\u0119\u0142a sie j\u0105ka\u0107:
\n– No… no… no… jo… dwa, casem trzy.
\n– Dwa, casem trzy? Ba w jakim casie? – spyta\u0142a ulubiono kura gadziny. – W ci\u0105gu ty\u017ania cy w ci\u0105gu miesi\u0105ca?
\n– No… w ci\u0105gu roku.
\n– O krucafuks!!! – ryk\u0142y sy\u0107kie kury naroz.
\nI tarza\u0107 sie zac\u0119\u0142y ze \u015bmiechu.
\n– Hahaha! Dwa-trzy jajka na ca\u0142y rok! Hahahahahaha! I to mo by\u0107 orlica! Kr\u00f3lowo ptok\u00f3w! Haha! Haha! Hahahaha!
\nNa m\u00f3j dusiu! Kieby teroz ftosi ko\u0142o nasej cha\u0142upy przechodzi\u0142, to pomy\u015blo\u0142by, ze te kury gorzo\u0142ki sie napi\u0142y. Turla\u0142y sie od sopy do cha\u0142upy, od cha\u0142upy do sopy. I chichota\u0142y, jakby ogl\u0105da\u0142y film, we ft\u00f3rym rozem wyst\u0119pujom Flip i Flap, bracia Marks i pon de Funes. Ino dlo ludzkiego ucha by\u0142o to takie zwycajne kurze gdakanie. Nie wiem cemu wy, ludzie, nie umiecie rozpozna\u0107, kie kura sie \u015bmieje.<\/p>\n
W ko\u0144cu mojo ga\u017adzina us\u0142ysa\u0142a te rozbawionom kurzom kompanie. Zaniepokoi\u0142a sie i wybieg\u0142a z cha\u0142upy. W r\u0119ku trzyma\u0142a \u015bcierke. Widocnie w\u0142a\u015bnie wyciera\u0142a nacynia po obiedzie.
\n– Co sie tutok dzieje? – spyta\u0142a.
\nI wte dojrza\u0142a stoj\u0105com przed wej\u015bciem do sopy orlice.
\n– O, Jezusicku! – zawo\u0142a\u0142a. – Orze\u0142 moje kury zaatakowo\u0142!
\nPodbieg\u0142a wartko ku orlicy i prask jom \u015bcierom! I jesce roz prask! I jesce roz!
\n– A, mos! A, mos, ty weredo! Moik kurek ci sie zafcia\u0142o, ancykry\u015bcie!
\nBidno orlica zg\u0142up\u0142a. Najpierw niespodziewanie wy\u015bmiano, potem jesce bardziej niespodziewanie zaatakowano \u015bcierom, nie wiedzia\u0142a co robi\u0107. Zamiast ucieka\u0107 pr\u00f3bowa\u0142a zas\u0142ania\u0107 sie skrzyd\u0142ami.
\n– Uciekojcie, krzesno! – zawo\u0142a\u0142a najs\u0142abowitso kura.
\n– Ale jo chyba zabocy\u0142ak, jak sie lato! – odpowiedzia\u0142a spanikowano orlica.
\n– Po\u017arejcie ku wiersyckom! – poradzi\u0142a ulubiono kura ga\u017adziny. – Wiersycki wyzwolom w wos \u015blebodnego ducha i moze ten duch uniesie wos do wierchu?
\nOrlica uzna\u0142a, ze to dobry pomys\u0142. Po\u017are\u0142a ku poro\u015bni\u0119tym smrekami wiersyckom. A kie tak po\u017are\u0142a, ocy jej zab\u0142ys\u0142y, bezwiednie rozwin\u0119\u0142a skrzyd\u0142a i… frrrr! Wzbi\u0142a sie ku g\u00f3rze, ku tym zielonym wierchom. Ga\u017adzina zac\u0119\u0142a wymachiwa\u0107 \u015bcierom, jakby to by\u0142 jakisi top\u00f3r wojenny.
\n– Zebyk jo cie tutok wi\u0119cej nie widzia\u0142a! – krzykn\u0119\u0142a za orlicom. – Trzymoj sie z dala od mojej cha\u0142upy!
\nA potem ku swym kurom sie zwr\u00f3ci\u0142a:
\n– Moje bidocki! Moje bidne sietniocki! Zdziwi\u0142ak sie, cemu\u015bcie zac\u0119\u0142y nagle tak g\u0142o\u015bno gdaka\u0107. A to sie okazuje, zy wy\u015bcie sie wystrasy\u0142y tego stra\u015bliwego or\u0142a!
\n– Ko, ko, kooo koko – pedzia\u0142y kury.
\nGa\u017adzina uzna\u0142a, ze dzi\u0119kujom jej za obrone przed drapieznikiem. W rzecywisto\u015bci one wyraza\u0142y rado\u015b\u0107, ze wre\u015bcie wyzby\u0142y sie kompleks\u00f3w. Bo lata\u0107 wprowdzie nadal nie umiom, ale za to kielo jajek umiom znosi\u0107!<\/p>\n
Ga\u017adzina, przemawiaj\u0105c do kur, nie zauwazy\u0142a, ze jo tutok jestem. I barzo dobrze. Kieby mnie uwidzia\u0142a, zdziwi\u0142aby sie, co jo tutok robie, zamiast z bacom na holi siedzie\u0107. Wycofo\u0142ek sie wi\u0119c ostroznie i rusy\u0142ek ku holi. Oddalo\u0142ek sie od wsi coroz bardziej, s\u0142ek perciom mi\u0119dzy smreckami, nagle… z wierchu sfrun\u0119\u0142a znajomo orlica i wyl\u0105dowa\u0142a kilka krok\u00f3w przede mnom. Pomy\u015blo\u0142ek, ze zaroz zacnie mi sie zoli\u0107, ze z mojego powodu takie upokorzenie jom spotka\u0142o. Ale nie. Nie mia\u0142a ku mnie zolu. Mia\u0142a natomiast pro\u015bbe: fcia\u0142a, cobyk popyto\u0142 kur, cy nie mog\u0142yby naucy\u0107 jej znosi\u0107 przynajmniej trzydziestu jaj rocnie. Hau!<\/p>\n
P.S.<\/strong> Na \u015brode trza wyryktowa\u0107 jakisi pikny tort, bo to Basieckowe<\/strong> urodziny bedom. Zdrowie Basiecki<\/strong>! \ud83d\ude42<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Siedzio\u0142ek se na holi, poziro\u0142ek ku gorca\u0144skim wiersyckom i popijo\u0142ek wykradzionego bacy Smadnego Mnicha. Pomy\u015blo\u0142ek se, ze piknie sie tak siedzi, kie smreki woko\u0142o sumiom, g\u00f3ry krasom swojom oko ciesom i nifto zodnymi b\u017adzinami g\u0142owy mi nie zawraco. Krucafuks! Niepotrzebnie tak pomy\u015blo\u0142ek! Zaroz uwidzio\u0142ek, jak z lasa wychodzi… kura! Jedno z kur mojej ga\u017adziny! Co […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/200"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=200"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/200\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=200"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=200"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=200"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}