Na m\u00f3j dusiu! Stra\u015bnom rzec wcora w samo po\u0142udnie odkry\u0142ek! Stali bywalcy Owcark\u00f3wki nole\u017ali sie w niebezpiece\u0144stwie! Jakisi genius dopod\u0142 ik sy\u0107kik! Sk\u0105d jo wiem, ze to genius? Ano wiem. Jego macki si\u0119g\u0142y nie ino do r\u00f3znyk zak\u0105tk\u00f3w Polski, ale tyz do Holandii, Miemc\u00f3w, \u015awajcarii, Kingstonu i na Dziki Zach\u00f3d! Do Australii, Francji i Danii prawdopodobnie tyz si\u0119g\u0142y! Cegosi takiego m\u00f3g\u0142 ino genius dokona\u0107! Genius z\u0142a! Jakisi profesor Moriarty abo inksy Blofeld krucafuks!<\/p>\n
No to nimo zart\u00f3w! I nimo co zwleka\u0107! Trza wartko rusa\u0107 z akcjom ratunkowom, bo kozdo kwila zw\u0142oki moze zbyt wiele kostowa\u0107! Zeskocy\u0142ek z krzes\u0142a, ft\u00f3re w nasej cha\u0142upie przy biurku z komputrem stoi i pos\u0142ek do kuchni. Tamok kot piknie sie na przypiecku wygrzewo\u0142. Baca z ga\u017adzinom byli akurat na zakupak w Nowym Targu, wi\u0119c ca\u0142y dom mieli my dlo siebie.<\/p>\n
– Krzesny – zwr\u00f3ci\u0142ek sie do kota. – Nie wiecie, cy som w cha\u0142upie farby?
\n– Farby? – Kot sie zastanowi\u0142. – Baca w kom\u00f3rce jakiesi trzymo. A w duzej izbie widzio\u0142ek farby plakatowe, ft\u00f3rymi wnuki bacy i ga\u017adziny sie bawiom, kie ku nom przychodzom.
\n– Mogom by\u0107 i plakatowe – uzno\u0142ek. – A niebiesko w\u015br\u00f3d nik jest?
\n– Chyba jest.
\n– No to wartko mi tutok te niebieskom przynie\u015bcie – popyto\u0142ek. – Wroz z p\u0119dzelkiem.
\n– A niby cemu mio\u0142byk wos s\u0142ucha\u0107? – spyto\u0142 kot.
\n– Bo kie wiecie, ka te farby som, to sybciej je nojdziecie niz jo. A tutok kozdo sekunda jest barzo cenno! – pedzio\u0142ek. – Kie mi pomozecie, to przez ca\u0142y przys\u0142y tydzie\u0144, sy\u0107kom kie\u0142base ja\u0142owcowom, ft\u00f3rom zdob\u0119de, bede wom oddawo\u0142.
\n– A, to teroz juz mom pow\u00f3d – pedzio\u0142 kot i ku duzej izbie pohybo\u0142.<\/p>\n
Zaroz wr\u00f3ci\u0142 z pude\u0142eckiem niebieskiej farby i p\u0119dzlem.
\n– A teroz piknie pytom – pedzio\u0142ek – wymalujcie mi pikny krzyz na lewym i na prawym boku.
\n– Co takiego? – zdziwi\u0142 sie kot. – Na jakisi karnawa\u0142owy bal przebiera\u0144c\u00f3w sie wybierocie, cy jak?
\n– Je\u015bli fcecie mie\u0107 te kie\u0142base, to malujcie – pedzio\u0142ek. – Nimom casu na wyja\u015bnienia.
\nKot namocy\u0142 pod kranem p\u0119dzelek, nabro\u0142 na\u0144 farby i wymalowo\u0142 mi niebieski krzyz najpierw na jednym, a potem na drugim bocku. Na m\u00f3j dusiu! Ale krzywo to zrobi\u0142! Godom wom: je\u015bli bedziecie potrzebowali malorza, to nie biercie kota mojej ga\u017adziny! No ale trudno. Wys\u0142o, jak wys\u0142o.
\n– Zrobi\u0142ek, jake\u015bcie fcieli – pedzio\u0142 kot, tak z siebie dumny, jakby w\u0142a\u015bnie zadzwonili do niego z muzeuma pona Pompidou i pedzieli, ze fcom mnie wroz z jego malunkiem do swoik zbior\u00f3w zakupi\u0107.
\nA po kwili zn\u00f3w sie odezwo\u0142:
\n– A nie mozecie mi uchyli\u0107 cho\u0107 r\u0105bka tajemnicy, co wom do \u0142ba strzeli\u0142o, coby sie w jakiesi body-paintingi bawi\u0107?
\n– To nie jest zodno zabawa! – oburzy\u0142ek sie. – To jest barzo powozno rzec! W\u0142a\u015bnie powo\u0142o\u0142ek do zycia Owcarkowe Ochotnice Pogotowie Ratunkowe!
\n– Co powo\u0142ali\u015bcie? – Kot chyba uwazo\u0142, ze jo \u015bpasuje.
\n– Pedzio\u0142ek juz, ze nimom casu na wyja\u015bnienia. – By\u0142ek kapecke zniecierpliwiony. – Chyba ze… Chyba ze fcecie mi pom\u00f3c – wte powiem wom, o co idzie.
\n– Pomoge, pomoge. – Kot umiero\u0142 z ciekawo\u015bci. – Ale powiedzcie! Piknie pytom!
\n– Idzie o go\u015bci mojej budy – pedzio\u0142ek.
\n– Mocie teroz w budzie jakik\u015b go\u015bci?
\n– Nie w tej, ft\u00f3ro przed cha\u0142upom stoi. Jo godom o budzie blogowej. Sy\u0107ka, co mojego bloga odwiedzajom, zostali przez jakiegosi stra\u015bliwego ancykrysta porwani! Trza ik ratowa\u0107!
\n– A wiecie chociaz, kany ik suka\u0107? – spyto\u0142 kot.
\n– Niestety jesce nie – odpowiedzio\u0142ek. – Ale mozemy pohyba\u0107 ku Tatrom, ku Marynie Krywaniec. Popytomy jom, coby frun\u0119\u0142a do wierchu. Moze z wysoko\u015bci uwidzi miejsce, ka ten \u0142oter ik wi\u0119zi?
\n– A to w takim rozie musimy wzi\u0105\u0107 farbe ze sobom, coby i jej na bokak niebieskie krzyze wymalowa\u0107 – zauwazy\u0142 kot. – I mi tyz wymalujcie, skoro mom by\u0107 ratownikiem z wasego pogotowia.
\nNo to wymalowo\u0142ek. Eh, wys\u0142y mi te krzyze jesce gorzej niz jemu! W dodatku na jego cornej sier\u015bci by\u0142y one duzo gorzej widocne niz na moik bio\u0142yk kud\u0142ak. Ale to nie mojo wina, ze ten, co wymy\u015bli\u0142, coby ratownicy krzyz mio\u0142 kolor niebieski, nie przewidzio\u0142, ze w przys\u0142o\u015bci takimi ratownikami mogom by\u0107 corne koty.<\/p>\n
– No to hybomy ku Marynie Krywaniec! – pedzio\u0142ek.
\n– Hybomy! – powt\u00f3rzy\u0142 za mnom kot. – A po drodze opowiecie mi sy\u0107ko, co wiecie o tym paskudnym kryminali\u015bcie.
\n– Na rozie to jo nic nie wiem – przyzno\u0142ek.
\n– Jak to nic? – zdziwi\u0142 sie kot. – Cosi wiedzie\u0107 musicie! Je\u015bli na przyk\u0142ad podrzuci\u0142 on wom do budy kartke z listom z\u0105da\u0144, to cho\u0107by na podstawie tyk z\u0105da\u0144 mozno by wyryktowa\u0107 portret psychologicny.
\n– Ba jo zodnej kartki od niego nie dosto\u0142ek – pedzio\u0142ek.
\n– No to moze meila wom wys\u0142o\u0142? – zastanawio\u0142 sie kot. – Sprawdzali\u015bcie?
\n– Nie, tego nie sprawdzi\u0142ek – u\u015bwiadomi\u0142ek se.
\nPobiegli my do komputra. Otworzy\u0142ek swoje konto meilowe.
\n– I co? – spyto\u0142 kot.
\n– Nic – pedzio\u0142ek. – Sprawdzi\u0142ek nawet w spamak. Zodnyk wie\u015bci od tego \u0142otra nimo.
\n– A moze jakisi komentorz na wasym blogu wyryktowo\u0142? – kot kombinowo\u0142 dalej.
\nFaktycnie! Moze tamok ten diask wiadomo\u015b\u0107 jakomsi zostawi\u0142? No to wes\u0142ek na sw\u00f3j blog i…
\n– O, krucafuks!!!!!! – by\u0142 to jeden z najg\u0142o\u015bniejsyk krucafuks\u00f3w, jakie w ca\u0142ym moim owcarkowym zywobyciu z mego gard\u0142a sie wydoby\u0142y.
\n– Godojcie wartko, krzesny – niecierpliwi\u0142 sie kot – wyja\u015bni\u0142o sie cosi?
\n– Sy\u0107ko sie wyja\u015bni\u0142o! – zawo\u0142o\u0142ek.
\n– To piknie! – uciesy\u0142 sie kot. – Zatem bieremy Maryne Krywaniec do pomocy i wnet sie z weredom rozprawimy!
\n– Ehm… wiecie… ta wereda… – zac\u0105\u0142ek sie pl\u0105ta\u0107. – Ta wereda to w\u0142a\u015bciwie nie istnieje.
\n– Co? Nie istnieje? – Kot wyba\u0142usy\u0142 ocy. – Ftosi, fto nie istnieje, porwo\u0142 go\u015bci wasej budy?
\n– Zaroz wom to sy\u0107ko, krzesny, wyt\u0142umace – pedzio\u0142ek. – Jo w swoim ostatnim blogowym wpisie popyto\u0142ek sy\u0107kik, coby nie ryktowali pod nim zodnyk komentorzy.
\n– Dziwacny pomys\u0142 – stwierdzi\u0142 kot.
\n– Dziwacny, nie dziwacny… ale oryginalny – odrzek\u0142ek. – No i jo fcio\u0142ek mie\u0107 w\u0142a\u015bnie jeden taki oryginalny wpis. Ino – kruca – jakosi zupe\u0142nie o tym zabocy\u0142ek! I kie dzisiok zajrzo\u0142ek do swojego bloga i uwidzio\u0142ek, ze pod najnowsym wpisem ani jednego komentorza nimo, zdziwi\u0142o mnie to stra\u015bnie! Pr\u00f3bowo\u0142ek zgadn\u0105\u0107, co sie mog\u0142o sta\u0107? Bywalcy Owcark\u00f3wki obrazili sie na mnie? No nie, chyba nie sy\u0107ka naroz! To moze komputry im sie popsu\u0142y? Tyz nie! Tyz sy\u0107kim naroz popsu\u0107 sie nie mog\u0142y. I dos\u0142ek do wniosku, ze wyja\u015bnienie moze by\u0107 ino jedno – oni sy\u0107ka zostali porwani! Jesce nie wiadomo cemu, ale musieli zosta\u0107 porwani! Dopiero teroz – krzesny – po\u017are\u0142ek na tytu\u0142 tego ostatniego wpisu, tytu\u0142 wyrazaj\u0105cy pro\u015bbe o nieryktowanie komentorzy i… sy\u0107ko se przybocy\u0142ek!<\/p>\n
Kie kot to us\u0142yso\u0142, to po ca\u0142ej izbie tarza\u0107 ze \u015bmiechu sie zac\u0105\u0142! A jo mio\u0142ek dwa wyj\u015bcia: spali\u0107 sie ze wstydu abo przy\u0142\u0105cy\u0107 sie do kota i tyz sie \u015bmia\u0107. Z medycnego punktu widzenia korzystniejse by\u0142o to drugie. No to po\u015bmiali my sie rozem. A potem posli my do potoka, coby zmy\u0107 z siebie te niebieskie ratownice krzyze.<\/p>\n
Ale tak se my\u015ble, ostomili, ze mozecie cu\u0107 sie piknie ocaleni przez nase Owcarkowe Ochotnice Pogotowie Ratunkowe. A ze ocalili my wos przed niebezpiece\u0144stwem, ft\u00f3rego nie by\u0142o – to juz zupe\u0142nie inkso sprawa. Hau!<\/p>\n
P.S.1.<\/strong> No to kie juz se przybocy\u0142ek to, co zabocy\u0142ek, fcio\u0142byk piknie sy\u0107kim podzi\u0119kowa\u0107 za pomoc w wyryktowaniu oryginalnego wpisu! Bo kieby cho\u0107 jeden Budowic sie wy\u0142amo\u0142 – wpis by sie nie udo\u0142. Ale nie wy\u0142amo\u0142 sie nifto – i dlotego sie uda\u0142o! No to teroz po Smadnym Mnichu dlo kozdego, coby brak komentorzy pod poprzednim wpisem piknie ucci\u0107! \ud83d\ude00<\/p>\n P.S.2.<\/strong> To, ze pod ostatnim wpisem nie pojawi\u0142 sie zoden komentorz, nie oznaco, ze nie pojawili sie w Owcark\u00f3wce nowi go\u015bcie. Oto przybyli ku nom Rysberlinecek<\/strong> i PanLonziecek<\/strong>. Witomy piknie i niek sie w nasej budzie rozgoscom! \ud83d\ude00<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Na m\u00f3j dusiu! Stra\u015bnom rzec wcora w samo po\u0142udnie odkry\u0142ek! Stali bywalcy Owcark\u00f3wki nole\u017ali sie w niebezpiece\u0144stwie! Jakisi genius dopod\u0142 ik sy\u0107kik! Sk\u0105d jo wiem, ze to genius? Ano wiem. Jego macki si\u0119g\u0142y nie ino do r\u00f3znyk zak\u0105tk\u00f3w Polski, ale tyz do Holandii, Miemc\u00f3w, \u015awajcarii, Kingstonu i na Dziki Zach\u00f3d! Do Australii, Francji i Danii […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/243"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=243"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/243\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=243"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=243"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=243"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}