Downo, downo temu, za g\u00f3rami, za lasami i sam juz nie boce za cym jesce, by\u0142o se pikne beskidzkie miastecko, co to nazywa\u0142o sie Szczyrk. A w tym Szczyrku zy\u0142 se g\u00f3rol, ft\u00f3ry nazywo\u0142 sie Stefan Hula. By\u0142 on narciarskim skockiem i barzo fcio\u0142 zdoby\u0107 olimpijski medal. Kie zatem zblizo\u0142 sie cas olimpiady, to trenowo\u0142 on piknie, coby w cas igrzysk by\u0107 w jak najlepsej formie. Nie ino na nartak duzo \u0107wicy\u0142, ale tyz duzo hybo\u0142 po zbocak Skrzycznego i Klimczoka – dw\u00f3k piknyk wiersyck\u00f3w wznos\u0105cyk sie nad Szczyrkiem. No i kie tuz przed wyjazdem na olimpiade hybo\u0142 se po g\u00f3rskiej perci, to wybieg\u0142 nagle z lasa na pokrytom \u015bniegiem polane, a tamok… na m\u00f3j dusiu! Prowdziwie dziwacny widok – jakisi stary, nawet barzo stary g\u00f3rol, w \u015bmiesnej copecce z pomponem, we\u0142nianym swetrze i w pumpak je\u017adzi\u0142 se po tej polanie na nartak. Ale jakik nartak! To by\u0142y jakiesi starodowne deski, z jakiegosi muzeuma chyba, bo w casak, kie zy\u0142 nas skocek Stefan, nifto juz takik nie uzywo\u0142.<\/p>\n
– Witojcie, krzesny! – zacepi\u0142 Stefan nieznajomego – Jak sie wom tutok je\u017adzi?<\/p>\n
– A piknie, barzo piknie – odpowiedzio\u0142 tamten. – Mom ze sobom barzo smakowite oscypki, po skostowaniu ft\u00f3ryk moge jo na tyk nartak i je\u017adzi\u0107, i skaka\u0107 i pikne biegi ryktowa\u0107. Fcecie, panocku, jednego?
\nZanim Stefan zd\u0105zy\u0142 odpowiedzie\u0107, tajemnicy c\u0142ek wyci\u0105g\u0142 zza pazuchy oscypka i podo\u0142 skockowi.<\/p>\n
– Zabiercie go ze sobom na olimpiade – pedzio\u0142 przy tym. – Jak bedziecie tamok skaka\u0107, to przed pierwsym skokiem zjedzcie po\u0142owe, a przed drugim – drugom po\u0142owe. Zr\u00f3bcie tak, a nie poza\u0142ujecie.<\/p>\n
Stefan by\u0142 zaskocony. Ale coby nie okaza\u0107 sie nieuprzejmym, wzi\u0105\u0142 oscypka, a potem \u015bci\u0105g\u0142 z grzbietu plecak, coby schowa\u0107 w nim ten nieocekiwany podarunek. Zaroz postawi\u0142 plecak na ziemi u swyk st\u00f3p, pochyli\u0142 sie nad nim, otworzy\u0142 i piknie zapakowo\u0142 oscypka do \u015brodka. Kie za\u015b sie wyprostowo\u0142… uwidzio\u0142, ze tajemnicego c\u0142eka juz nimo!<\/p>\n
– Na m\u00f3j dusiu! – wykrzykn\u0105\u0142 Stefan. – Kany sie on podzio\u0142? A, pewnie odjecho\u0142 na tyk swyk starodownyk skijak do lasa. Ino… Zaroz! A sk\u0105d on wiedzio\u0142, ze jo jestem skockiem jad\u0105cym na olimpiade? C\u00f3z. Musio\u0142 widzie\u0107 mnie w telewizji, kie ogl\u0105do\u0142 transmisje z pucharu \u015bwiata. I najwyra\u017aniej piknie mnie rozpozno\u0142.<\/p>\n
No i Stefan wr\u00f3ci\u0142 do domu i zac\u0105\u0142 ryktowa\u0107 sie do wyjazdu na olimpiade, ft\u00f3ro by\u0142a barzo daleko, bo jaz w Korei Po\u0142udniowej. Nie wiedzio\u0142 ino, cy pos\u0142ucha\u0107 rady tego dziwnego narciorza cy nie pos\u0142ucha\u0107. W ko\u0144cu uzno\u0142, ze co mu skodzi zabra\u0107 jednego oscypka ze sobom. No i zabro\u0142.<\/p>\n
Kie za\u015b rozpoc\u0105\u0142 sie olimpijski konkurs skok\u00f3w, to nas Stefan tuz przed wyj\u015bciem na skocnie zjod\u0142 po\u0142\u00f3wke tego otrzymanego od nieznajomego sera. Zaroz potem siod\u0142 na belce i hipn\u0105\u0142. Ale na m\u00f3j dusiu! Jak hipn\u0105\u0142! Sakramencko piknie! Noloz\u0142 sie na pierwsym miejscu! Teroz wi\u0119c nie mio\u0142 juz w\u0105tpliwo\u015bci – przed drugim skokiem musi zje\u015b\u0107 drugom po\u0142owe. Ba kie se\u0142 na te piknom kore\u0144skom skocnie, coby hipn\u0105\u0107 z niej ponownie, to nagle… uwidzio\u0142 lez\u0105cyk na ziemi i wij\u0105cyk sie z b\u00f3lu trzek skock\u00f3w: jednego miemieckiego i dw\u00f3k norweskik.<\/p>\n
– Ejze, krze\u015bni! – zawo\u0142o\u0142 Stefan. – Co sie z womi dzieje?
\n– O, Jezusicku! O, Jezusickuuu! – j\u0119co\u0142 Miemiec i dw\u00f3k Norweg\u00f3w. – Nie pos\u0142uchali my nasyk trener\u00f3w i to by\u0142 nas b\u0142\u0105d! Nasi trenerzy ostrzegali nos, coby\u015bmy przez ca\u0142om olimpiade ani rozu nie pozirali w kierunku Korei P\u00f3\u0142nocnej. Ale przed kwileckom ukwalowali my, ze kie roz, ino na jednom sekundecke, tak z ciekawo\u015bci po\u017aremy w tamtom strone, to nic sie nie stonie. Ach! Jakie z nos by\u0142y g\u0142uptoki! Ledwo ze\u015bmy w te zakazanom skierowali nase spojrzenie – bij\u0105cy z tamtego kraju totalitaryzm tak stra\u015bliwie nos porazi\u0142, ze padli my na ziem i teroz sy\u0107ko nos boli i cierpimy sakramencko. O, Jezusickuuuuuuuuuu!<\/p>\n
Heej! Luto sie zrobi\u0142o Stefanowi, kie widzio\u0142 tyk trzek bidok\u00f3w w takim stanie. I zac\u0105\u0142 \u015bpekulowa\u0107, jak by im tutok pom\u00f3c. No i pomy\u015blo\u0142 tak:
\n– A moze te po\u0142\u00f3wka oscypka by im pomog\u0142a? Skoro ten ser mo takom dziwnom moc, ze pomago wygrywa\u0107 zawody, to fto wie? Moze mo tyz w\u0142a\u015bciwo\u015bcie lecnice?<\/p>\n
No i Stefan wyci\u0105g\u0142 ten kawa\u0142ecek oscypka, ft\u00f3ry mu sie osto\u0142. Od \u0142yzwiorki, ft\u00f3ro przypadkiem przechodzi\u0142a pod\u0105zaj\u0105c na trening, pozycy\u0142 na kwilecke \u0142yzwe. Ostrzem tej \u0142yzwy pokroi\u0142 oscypka na trzy cyn\u015bci. A potem wartko poc\u0119stowo\u0142 nimi trzek cierpi\u0105cyk skock\u00f3w. Na m\u00f3j dusiu! Sy\u0107ka trzej od rozu ozdrowieli! I mogli piknie przyst\u0105pi\u0107 do skakania w drugiej kolejce. No i okaza\u0142o sie, ze Miemiec, ft\u00f3remu trafi\u0142a sie najwi\u0119kso cyn\u015b\u0107, wygro\u0142 zawody. Norweg, ft\u00f3ry dosto\u0142 ik kapecke mniejsom, zaj\u0105\u0142 drugie miejsce. A drugi Norweg, ft\u00f3ry dosto\u0142 najmniejsom, zaj\u0105\u0142 miejsce trzecie. Nas bidny Stefan za\u015b – noloz\u0142 sie poza podium. Krucafuks! U\u0142amka punktu mu do tego podiuma zabrak\u0142o! Ale jednak zabrak\u0142o.<\/p>\n
Nied\u0142ugo potem jednak, kie nas skocek mio\u0142 juz wraca\u0107 do wioski olimpijskiej, znienacka natkn\u0105\u0142 sie na… tego samego starego g\u00f3rola, ft\u00f3rego spotko\u0142 niedowno w Szczyrku.<\/p>\n
– O, Jezusicku! – wykrzykn\u0105\u0142 zdumiony sportowiec. – A sk\u0105d ze\u015bcie sie tutok wzi\u0119li, krzesny?
\n– A, przyjecho\u0142ek pokibicowa\u0107 nasym olimpijcykom – odpowiedzio\u0142 \u00f3w g\u00f3rol, a potem… wyci\u0105gn\u0105\u0142 z kieseni dwa barzo pikne z\u0142ote medale, cho\u0107 nienowe racej, wygl\u0105da\u0142y na narusone juz z\u0119bem casu.
\n– Wiecie, co to jest? – spyto\u0142 tajemnicy c\u0142ek. – Jedno to z\u0142oty medal olimpijski dlo zwyci\u0119skiego skocka narciarskiego na zimowyk igrzyskak w 1940 rocku. A to drugie – to taki sam medal, telo ino, ze z igrzysk z 1944 rocku. Ca\u0142o bida w tym, ze i jednom, i drugom olimpiade trza by\u0142o odwo\u0142a\u0107, bo w tym casie przez \u015bwiat tocy\u0142a sie stra\u015bliwo wojna. Dlotego nifto tyk medali nie dosto\u0142. Ale to niedobrze! Na cyjejsi syi powinny one w ko\u0144cu piknie zawisn\u0105\u0107. No i jako ze tak \u015blachetnie sie zachowoli\u015bcie, oddali\u015bcie bidnym cierpi\u0105cym rywalom swojego oscypka, rezygnuj\u0105c tym samym z pewnej wygranej – oba medale dostojecie wy.
\n– Jo? – Stefan by\u0142 zupe\u0142nie sko\u0142owany. – Na m\u00f3j dusiu! Kimze wy w og\u00f3le jeste\u015bcie, krzesny?
\n– A, jedni wo\u0142ajom na mnie Dziadek, drudzy Marusarz, a wy wo\u0142ojcie, jako fcecie – pad\u0142a odpowied\u017a. – A teroz pochylcie sie, muse te dwa medale zawiesi\u0107 wom na syi.<\/p>\n
No i Stefan pochyli\u0142 sie piknie. A kie juz by\u0142 pochylony… nagle go ol\u015bni\u0142o. Przybocy\u0142 se, ze „Dziadek” Marusarz to przecie… nifto inksy jak downy wicemistrz \u015bwiata w skokak! \u015atyrokrotny olimpijcyk – i przed wojnom, i po wojnie. A do tego wielokrotny mistrz Polski, w tym na skocni Skalite w Szczyrku w 1949 rocku. Ale… cy to mozliwe, coby to by\u0142 on we w\u0142asnej osobie?<\/p>\n
Stefan wyprostowo\u0142 sie, ale… „Dziadka” juz tutok nie by\u0142o. Oddali\u0142 sie wartko cy jak?
\n– E, chyba mio\u0142ek jakiesi zwidy po przej\u015bciak dzisiejego dnia – pomy\u015blo\u0142 Stefan.
\nBa ledwo tak pomy\u015blo\u0142 – na syi zadzwoni\u0142y mu dwa pikne z\u0142ote medale. Na m\u00f3j dusicku! A wi\u0119c jednak to nie mog\u0142y by\u0107 zwidy! Medale by\u0142y prowdziwe! <\/p>\n
I tak nas siumny skocek wr\u00f3ci\u0142 z olimpiady z dwoma zupe\u0142nie inksymi medalami, niz sie spodziewo\u0142. Inksymi, ale wcale nie p\u0142\u00f3nymi. Wr\u0119c przeciwnie! Tak niezwyk\u0142yk medali nifto inksy na tyk igrzyskak nie dosto\u0142.<\/p>\n
A! I jesce jedno. Ta \u0142yzwiorka, co to pozycy\u0142a Stefanowi swojom \u0142yzwe do pokrojenia oscypka, to by\u0142a poni Mirai Nagasu. Dzie\u0144 p\u00f3\u017aniej – dzi\u0119ki temu, ze malu\u015bkie okruski tego oscypka przyklei\u0142y sie do jej \u0142yzwy – zdo\u0142a\u0142a ona wyryktowa\u0107 potr\u00f3jnego aksla. JAKO TRZECIEJ DOPIERO \u0141YZWIORCE W HISTORII IGRZYSK OLIMPIJSKIK. Wycyn ten sprawi\u0142, ze jej druzynie (bo to by\u0142y akurat zawody druzynowe) uda\u0142o sie wywalcy\u0107 pikny br\u0105zowy medal. Tak wi\u0119c nie ino narciorzom ten oscypek od Dziadka przys\u0142uzy\u0142 sie piknie. Hau! <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Downo, downo temu, za g\u00f3rami, za lasami i sam juz nie boce za cym jesce, by\u0142o se pikne beskidzkie miastecko, co to nazywa\u0142o sie Szczyrk. A w tym Szczyrku zy\u0142 se g\u00f3rol, ft\u00f3ry nazywo\u0142 sie Stefan Hula. By\u0142 on narciarskim skockiem i barzo fcio\u0142 zdoby\u0107 olimpijski medal. Kie zatem zblizo\u0142 sie cas olimpiady, to trenowo\u0142 […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2765"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2765"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2765\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2773,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2765\/revisions\/2773"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2765"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2765"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2765"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}