\n– ***<\/font>!!! – ten drugi zakl\u0105\u0142 tak siarcy\u015bcie, ze – jako widzicie – te trzy gwiozdki jaz mi sie tutok scyrwieni\u0142y. – Pewnie zamiast porz\u0105dnej sieci sprzedano nam jak\u0105\u015b chi\u0144sk\u0105 podr\u00f3b\u0119, kt\u00f3ra si\u0119 od razu porwa\u0142a!
\n– I co teraz? – spyto\u0142 rybak Mietek.
\n– Wrzucimy te \u015bcierwa do wody jeszcze raz. Ale tym razem, \u017ceby mie\u0107 pewno\u015b\u0107, \u017ce nie wyp\u0142yn\u0105, najpierw rozwalimy im \u0142by. <\/p>\n
Jeden z\u0142apo\u0142 pa\u0142ke, drugi chyci\u0142 wielki n\u00f3z i obaj z ponurymi minami rusyli w nasom strone. Nagle… PLUSK! Prosto z wody wskocy\u0142a na pok\u0142ad jedno z nasyk fok i w sekunde roz\u0142ozy\u0142a na \u0142opatki jednego z tyk ch\u0142op\u00f3w. Po kwili… PLUSK! Na pok\u0142ad wskocy\u0142a inkso foka i to samo zrobi\u0142a z drugim.<\/p>\n
– Hej, tam na kutrze! – zawo\u0142a\u0142y foki, ft\u00f3re pozostawa\u0142y w morzu. – Z\u0142apcie si\u0119 dobrze relingu albo czego\u015b innego, bo zaraz zacznie si\u0119 jazda! Hihihi!<\/p>\n
Nie wiedzio\u0142ek, o jakiej je\u017adzie one goda\u0142y, ale na wselki wypadek wroz z Marynom po\u015bpiesnie wykonali my ik polecenie. <\/p>\n
– Hej, tam za burt\u0105! – zawo\u0142a\u0142y foki nojduj\u0105ce sie na pok\u0142adzie kutra. – Mo\u017cecie zaczyna\u0107!
\n– No to zaczynamy. Juhuuu! – pod\u0142 okrzyk.<\/p>\n
I… kuter rusy\u0142 z kopyta. I to z takom pr\u0119dko\u015bciom, ze sy\u0107kie motor\u00f3wki Bonda niek sie schowajom! To te foki tak pcha\u0142y te \u0142ajbe! Wierzcie mi abo nie (ba racej wierzcie, bo to przecie prowda), ale… wnet przekrocyli my pr\u0119dko\u015b\u0107 d\u017awi\u0119ku. A potem p\u0119dzili my jesce sybciej. W jednom kwile przemkn\u0119li\u015bmy mi\u0119dzy Daniom a Skandynawiom i wyp\u0142yn\u0119li\u015bmy na pikne wody Atlantyku.<\/p>\n
Krucafuks! Sk\u0105d te beskurcyje mia\u0142y telo si\u0142y? Wprowdzie one same pedzia\u0142y, ze wst\u0105pi\u0142 w nie wielki zapa\u0142, ale …to mia\u0142oby wyja\u015bnia\u0107, cemu teroz by\u0142y w stanie pcha\u0107 kuter z pr\u0119dko\u015bciom rakiety kosmicnej? No i sk\u0105d u nik te \u015bwiec\u0105ce ocy? Jak na rozie – nie mog\u0142ek nole\u017a\u0107 na te pytania zodnej sensownej odpowiedzi.<\/p>\n
Poziro\u0142ek, jak b\u0142yskawicnie mijomy kolejne statki. I kolejne strefy casowe. Wp\u0142yn\u0119li my w obsar, ka by\u0142a noc, ba za nied\u0142ugo… nazod nole\u017ali sie tamok, ka by\u0142 dzie\u0144. Z tego by wynika\u0142o… ze\u015bmy w mig nole\u017ali sie po drugiej stronie kuli ziemskiej!<\/p>\n
W ko\u0144cu foki zwolni\u0142y. Pocu\u0142ek, ze pchajom ten nas statecek po jakiejsi mieli\u017anie. I w ko\u0144cu… TRRRACH! Kuter wpod\u0142 na wystaj\u0105com z morza ska\u0142e. Sto metr\u00f3w dalej wida\u0107 by\u0142o jakomsi plaze z piknymi palmami. Oso\u0142omieni i wystraseni rybacy wyskocyli za burte i nole\u017ali sie w wodzie. Nie by\u0142o tamok zbyt g\u0142\u0119boko. Woda si\u0119ga\u0142a im najwyzej do kolan. Obaj po\u015bpiesnie rusyli ku plazy. Kie do niej dotarli – padli jak niezywi. Scyn\u015bliwi jednak, ze juz nie tkwiom na tym p\u0119dz\u0105cym jak tysi\u0105c diask\u00f3w kutrze. <\/p>\n
Min\u0105\u0142 moze kwadrans i… zza palm wys\u0142a grupka \u015bwarnyk, \u015bniadosk\u00f3ryk, cornow\u0142osyk dziewcyn, ubranyk ino w kokosowe staniki i trawiaste kiecki. Dziewcyny zachichota\u0142y. Rybacy, us\u0142ysawsy te chichoty, poderwali sie z ziemi.<\/p>\n
– Te, Franek! – zawo\u0142o\u0142 jeden do drugiego. – Patrz, jakie laski! My chyba trafili\u015bmy do raju!
\n– Yhy – odpowiedzio\u0142 drugi, \u015blini\u0105c sie przy tym stra\u015bnie.<\/p>\n
Dziewcyny zac\u0119\u0142y dawa\u0107 rybakom znaki, coby po\u015bli za nimi. Obaj bez wahania – wr\u0119c z wielkom ochotom – rusyli za nimi w droge. Jo wroz z Marynom postanowili sprawdzi\u0107, ka te egzotycne pikno\u015bci ik zaprowadzom. Z kolei foki wola\u0142y osta\u0107 na plazy. Tak wi\u0119c w g\u0142\u0105b l\u0105du wybrali my sie ino we dw\u00f3jke.<\/p>\n
Nie trza by\u0142o zbyt d\u0142ugo i\u015b\u0107. Okaza\u0142o sie, ze niedaleko jest wioska. Jej mieska\u0144cy… na widok niespodziewanyk go\u015bci uciesyli sie niesamowicie. I do rozu zac\u0119li ryktowa\u0107 jakisi pikny festyn na ce\u015b\u0107 nowo przyby\u0142yk.<\/p>\n
Rozem z orlicom skry\u0142ek sie za roz\u0142ozystym krzewem krotonu i stamtela obserwowali my dalsy bieg wydarze\u0144. Tubylcy posadzili rybak\u00f3w na krzes\u0142ak wyryktowanyk z jakisik ko\u015bci, zapewne downyk mieska\u0144c\u00f3w tej ziemi. Wygl\u0105da\u0142o na to, ze tyk krzese\u0142 wolno by\u0142o dosiada\u0107 ino sceg\u00f3lnie woznym osobom.<\/p>\n
I zac\u0119\u0142a sie impreza. By\u0142a pikno gra na jakisik nieznonyk mi instrumentak, by\u0142y pikne ta\u0144ce i pikne \u015bpiewy. Tybylcy furt k\u0142aniali sie swym go\u015bciom i c\u0119stowali ik miejscowymi przysmakami.<\/p>\n
– Patrz, Mietek! – ciesy\u0142 sie rybak Franek. – Te dzikusy chyba my\u015bl\u0105, \u017ce jeste\u015bmy jakimi\u015b bogami.
\n– Na to wygl\u0105da, hyhy – zarechoto\u0142 rybak Mietek. – B\u0119dziemy wydawali tym \u0107wokom rozkazy, a oni b\u0119d\u0105 spe\u0142nia\u0107 wszystkie nasze zachcianki. \u017by\u0107, nie umiera\u0107! Hyhyhy!<\/p>\n
– Po\u017arejcie, krzesno – sepn\u0105\u0142ek do orlicy. – Nimo jednak sprawiedliwo\u015bci. Tyk dw\u00f3k ancykryst\u00f3w mordowa\u0142o foki, fcieli tyz zamordowa\u0107 nos – i co? Oto spotyko ik nagroda zamiast kary.<\/p>\n
Nagle… za nomi da\u0142o sie s\u0142yse\u0107 jakiesi chlipanie. Maryna i jo po\u017areli za siebie i… uwidzieli my zap\u0142akonego kraba.<\/p>\n
– Co sie sta\u0142o, krzesny? – spyta\u0142a Maryna.
\n– Ach, nie przejmujcie si\u0119 mn\u0105, prosz\u0119 – odpowiedzio\u0142 krab, pr\u00f3buj\u0105c otrze\u0107 scypcami p\u0142yn\u0105ce po jego kufie \u0142zy. – Ja po prostu zawsze si\u0119 tak wzruszam, gdy patrz\u0119 na \u015blub.
\n– \u015alub? – zdziwi\u0142ek sie. – O jakim \u015blubie wy godocie?
\n– Jak to o jakim? – krab odpowiedzio\u0142 pytoniem na pytonie. – Tych dw\u00f3ch d\u017centelmen\u00f3w w\u0142a\u015bnie \u017ceni si\u0119 z dwiema tutejszymi siostrami.
\n– Co takiego? – zdumia\u0142a sie Maryna. – Jakiesi dwie baby fcom wyj\u015b\u0107 za ch\u0142op\u00f3w, o ft\u00f3ryk istnieniu jesce dzisiok rano nic nie wiedzia\u0142y?
\n– Je\u015bli nie chc\u0105 by\u0107 starymi pannami, to w\u0142a\u015bciwie nie maj\u0105 wyboru – odpowiedzio\u0142 skorupiok. – Tak si\u0119 bowiem sk\u0142ada, \u017ce o ile wszystkie mieszkanki tej wioski s\u0105 bardzo mi\u0142ymi osobami, to te dwie – stanowi\u0105 pod tym wzgl\u0119dem absolutny wyj\u0105tek. Obie s\u0105 wredne, z\u0142o\u015bliwe, k\u0142\u00f3tliwe, samolubne i zawistne. Kiedy\u015b by\u0142y przynajmniej \u0142adne, ale te ich nieustanne grymasy tak zdeformowa\u0142y im twarze, \u017ce po ich dawnej urodzie nie pozosta\u0142o nawet wspomnienie. A w dodatku od czasu, kiedy straszliwie si\u0119 o co\u015b pok\u0142\u00f3ci\u0142y, obie maj\u0105 powybijane przednie z\u0119by. Mam dalej m\u00f3wi\u0107, dlaczego \u017caden facet ich nie chce?<\/p>\n
Oboje z Marynom stwierdzili\u015bmy, ze wystarcy to, co\u015bmy us\u0142yseli.<\/p>\n
Tymcasem tubylcy dali nasym rybakom zna\u0107, coby wstali ze swyk siedzisk. I poprowadzili ik ku dw\u00f3m chatkom wyryktowanym z palmowyk li\u015bci.<\/p>\n
– Tam w chatach czekaj\u0105 ich narzeczone – wja\u015bni\u0142 krab. – Zgodnie z tutejszym zwyczajem, gdy pan m\u0142ody przekracza pr\u00f3g chaty, w kt\u00f3rej czeka panna m\u0142oda – zwi\u0105zek ma\u0142\u017ce\u0144ski zostaje uznany za oficjalnie zawarty. Ach! Jaka\u017c to wznios\u0142a chwila! I jaka wzruszaj\u0105ca! Buuuu! Buuuuu! Chlip, chlip…<\/p>\n
Na m\u00f3j dusicku! Nas nowy dziesi\u0119cioko\u0144cynowy przyjaciel zupe\u0142nie sie rozklei\u0142! Kiebyk to przewidzio\u0142, to w nasom podr\u00f3z zabro\u0142byk nie ino smartfona i piwo, ale tyz packe chustecek. A je\u015bli sy\u0107ka przedstawiciele tego gatunku wzrusajom sie r\u00f3wnie \u0142atwo, to pewnie w tyk stronak nie godo sie: „p\u0142aka\u0107 jak b\u00f3br”, ino: „p\u0142aka\u0107 jak krab”.<\/p>\n
Tubylcy jednemu rybakowi wskazali wej\u015bcie do jednej, drugiemu za\u015b do drugiej chaty. Obaj – b\u0119d\u0105c ca\u0142y cas w barzo dobryk humorak – sybko do tyk chat wesli. Ba jesce sybciej… wyskocyli z nik jak oparzeni. Zaroz jednak i z jednego, i z drugiego palmowego domecku wysun\u0119\u0142y sie jakiesie r\u0119ce, ft\u00f3re chyci\u0142y nowoze\u0144c\u00f3w za \u0142by i wci\u0105g\u0142y nazod do \u015brodka. Ha! Wygl\u0105da\u0142o na to, ze ponny m\u0142ode som nie ino barzo wredne, ale tyz barzo silne. Po kwili… z tyk dw\u00f3k chatek da\u0142y sie s\u0142yse\u0107 sakramenckie wrzaski:
\n– Nie! Nie! Nieee! Lito\u015bci! Na pomoc! Ratunkuuuuu!!!<\/p>\n
– Co sie tamok dzieje? – spyto\u0142ek.
\n– E, nic takiego – pedzio\u0142 krab. – Po prostu dla tych dw\u00f3ch pan\u00f3w w\u0142a\u015bnie zacz\u0119\u0142a si\u0119 noc po\u015blubna.<\/p>\n
– Zostaw mnie, ty czarownico!!! Ja nie chc\u0119\u0119\u0119\u0119\u0119!!!! – do\u0142 sie s\u0142yse\u0107 krzyk rybaka Franka.
\n– B\u0142agam! Nie! Ja chc\u0119 do mamyyyyyy!!!! – wt\u00f3rowo\u0142 mu ryk rybaka Mietka.<\/p>\n
– Ach, ci m\u0142odzi! – za\u015bmio\u0142ek sie. – Cosi mi sie widzi, ze ci \u015bwiezo upieceni ma\u0142zonkowie wartko stela ucieknom.
\n– A niby jak mieliby uciec? – spyto\u0142 retorycnie nas nowy znajomy. – To male\u0144ka wysepka, zagubiona na bezkresnym Pacyfiku, bez jakiegokolwiek kontaktu ze \u015bwiatem zewn\u0119trznym. Uciec st\u0105d mog\u0105 jedynie wp\u0142aw. Ale w tutejszych wodach a\u017c roi si\u0119 od rekin\u00f3w, wi\u0119c taka ucieczka szybko sko\u0144czy\u0142aby si\u0119 w brzuchu jednego z nich.<\/p>\n
Na te s\u0142owa przestrasy\u0142ek sie na kwilecke, cy te rekiny nie zagrazajom tyz nasym fokom? Ale zaroz u\u015bwiadomi\u0142ek se, ze teroz – to racej rekiny powinny sie ba\u0107 nasyk fok. O! A tak w og\u00f3le worce by\u0142o chyba sprawdzi\u0107, co tam porabiajom te nase znajome z Helu.<\/p>\n
– Co jo fcio\u0142ek pedzie\u0107…. – zac\u0105\u0142ek. – Piknie zycymy scyn\u015bcia obu m\u0142odym parom, ale my\u015ble, ze na nos juz cas.<\/p>\n
Orlica zgodzi\u0142a sie ze mnom. No i pozegnali my sie z sympatycnym – ackolwiek kapecke p\u0142acliwym – krabem i wr\u00f3cili ku plazy. Heeej! Ale nase foki piknie sie u\u015bmia\u0142y, kie wroz z Marynom opowiedzieli\u015bmy im, w cyik ramionak tyk dw\u00f3k nasyk faflock\u00f3w sp\u0119dzi ca\u0142om re\u015bte swego zywobycia. <\/p>\n
A potem my sy\u0107ka uznali, ze cas wraca\u0107 do domu. Ino jak? Kuter, ft\u00f3rym my tutok przyp\u0142yn\u0119li, by\u0142 roztrzaskany. Na jego pok\u0142adzie jednak nole\u017ali\u015bmy jakiesi liny, za pomocom ft\u00f3ryk jo przywi\u0105zo\u0142ek sie do jednej foki, a Maryna do drugiej. No i rusyli my w droge powrotnom, ft\u00f3rom pokonali\u015bmy r\u00f3wnie sybko jak wte, kie p\u0142yn\u0119li\u015bmy w przeciwnom strone. Wnet nole\u017ali my sie nazod na Ba\u0142tyku. Omin\u0119li\u015bmy helski cypel i wp\u0142yn\u0119li\u015bmy na wody Zatoki Puckiej. Wte foki, odezwa\u0142y sie ku nom:
\n– S\u0142uchajcie, kochani, czy dacie rad\u0119 ju\u017c samodzielnie dotrze\u0107 na brzeg? Bo my… czujemy, \u017ce te nadludzkie, a raczej nadfocze si\u0142y… chyba w\u0142a\u015bnie z nas usz\u0142y.<\/p>\n
Na m\u00f3j dusiu! Kie foki tak pedzia\u0142y, zauwazy\u0142ek jednom rzec – ik ocy przesta\u0142y sie \u015bwieci\u0107.<\/p>\n
– Nimo problemu – pedzia\u0142a Maryna. – Teroz juz bez trudu dofrune do l\u0105du.
\n– A jo bez trudu dop\u0142yne – pedzio\u0142ek – cho\u0107 ocywi\u015bcie nie jestem jaz tak \u015bwietnym p\u0142ywokiem jako wy.<\/p>\n
No i wroz z Marynom odwi\u0105zali my sie od nasyk towarzysek. Foki postanowi\u0142y, ze wkr\u00f3tce wr\u00f3com do Fokariuma, ale przez kwile jesce postanowi\u0142y pobaraskowa\u0107 se na wolno\u015bci.<\/p>\n
Maryna drogom powietrznom, a jo drogom wodnom rusyli ku brzegowi. Wnet dop\u0142yn\u0105\u0142ek do Helu na wysoko\u015bci Fokariuma. Maryna juz tamok na mnie ceka\u0142a. Po kwili my oboje spostrzegli, ze nad wodom siedzom jacysi zasmuceni ludzie. O, Jezusicku! To byli pracownicy tego uniwersyteckiego o\u015brodka oceanograficnego! Siedzieli i wzdychali:
\n– Co si\u0119 sta\u0142o z naszymi biednymi fokami? Wszystkie znik\u0142y.
\n– Obawiam si\u0119, \u017ce to sprawka tych tajemniczych morderc\u00f3w. Nie podoba\u0142o im si\u0119, \u017ce pomagamy fokom i postanowili je porwa\u0107.
\n– Zapewne tak. Pewnie ju\u017c nigdy ich nie zobaczymy.
\n– Niestety… Ca\u0142y wysi\u0142ek pana pana profesora Sk\u00f3ry <\/a> poszed\u0142 na marne…
\n– O, jejku! Patrzcie! Co to za towarzystwo tutaj p\u0142ynie? Czy to nie s\u0105 przypadkiem nasze foki?
\n– Tak! To one! Jedn\u0105 ju\u017c poznaj\u0119! To Bubas!
\n– I Unda!
\n– I Ania!
\n– I Ewa!
\n– I Fok! Odnalaz\u0142y si\u0119 nasze urwisy! Wszystkie si\u0119 odnalaz\u0142y! Huraaa!!!<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/foczka.jpg\")
<\/a><\/p>\n