Zatonie, zatonie pi\u00f3recko na wodzie,
\nAle nie zaginie nuta o \u015blebodzie.<\/p>\n\n\n\n
Te ulubionom pie\u015b\u0144 jegomo\u015bcia Tischnera przybocy\u0142ek w poprzednim wpisie. Ba w \u0142o\u0144skom niedziele\u2026 na m\u00f3j dusicku!\u2026 ta nuta zagra\u0142a tak g\u0142o\u015bno, ze nie ino nie zagin\u0119\u0142a, ale jesce sprawi\u0142a, ze to pikne ba delikatne pi\u00f3recko polskiej demokracji nagle przesta\u0142o ton\u0105\u0107 i piknie wyp\u0142yn\u0119\u0142o na wierch! Tak wi\u0119c teroz zycmy se ino, coby wartko nasta\u0142y nom nudne casy z nudnym rz\u0105dem. Bo jak to kiesik zauwa\u017cy\u0142 pon Konjo \u2013 dobry rz\u0105d to taki rz\u0105d, ft\u00f3ry jest nudny.<\/p>\n\n\n\n
Ale jak w og\u00f3le do tego dos\u0142o, ze \u015bleboda tak piknie zawierchowa\u0142a? Ano\u2026 potela nic nie godo\u0142ek, coby nie zapesy\u0107. Ale teroz moge wom juz sy\u0107ko piknie opowiedzie\u0107.<\/p>\n\n\n\n
No wi\u0119c, moi ostomili, jakisi cas temu zajecha\u0142o pod nasom cha\u0142upe auto, ft\u00f3rego nigdy jesce u nos nie widzio\u0142ek. A z tego auta wysiod\u0142\u2026 o, Jezusicku! Pon Tusk! Pon Donald Tusk we w\u0142asnej osobie! Co go sprowadza\u0142o ku nom? Nie musio\u0142ek d\u0142ugo ceka\u0107, coby si\u0119 dowiedzie\u0107.<\/p>\n\n\n\n
Niespodziewany go\u015b\u0107 podese\u0142 do drzwi cha\u0142upy i zapuko\u0142. Otworzy\u0142a mu mojo ga\u017adzina.<\/p>\n\n\n\n
– O, Jezusicku! Pon Tusk! Pon Donald Tusk we w\u0142asnej osobie! Co wos sprowadzo ku nom, panocku? – spyta\u0142a ga\u017adzina, nawet nie zdaj\u0105c se sprawy, ze w\u0142a\u015bnie mnie splagiatowa\u0142a.
– Dzie\u0144 dobry – przywito\u0142 sie pon Tusk. – Nie dziwi\u0119 si\u0119, \u017ce jest pani zaskoczona. Ale pewni moi wsp\u00f3\u0142pracownicy podpowiedzieli mi, \u017ce w\u0142a\u015bnie w tym domu mieszka bardzo sprytna ga\u017adzina. Tak sprytna, \u017ce mo\u017ce szal\u0119 zwyci\u0119stwa w wyborach przechyli\u0107 na korzy\u015b\u0107 demokratycznej opozycji. Czy to pani w\u0142a\u015bnie jest t\u0105 ga\u017adzin\u0105?
– Cy jo wiem? \u2013 odpowiedzia\u0142a ga\u017adzina pytaniem na pytanie. \u2013 Spryciorek to jest w tej wsi wiele. I jesce jeden sprytny biznesmen, chociaz beskurcyja stra\u015bno. Ale\u2026 <\/p>\n\n\n\n
Ga\u017adzina zamy\u015bli\u0142a sie. A po kwilecce rzek\u0142a:
– Wiecie co, panocku? Jo chyba wiem, jak wom pom\u00f3c. Musicie ino wr\u00f3ci\u0107 do tej Warsiawy, siedn\u0105\u0107 tamok pod Urz\u0119dem Rady Ministr\u00f3w i zac\u0105\u0107 stra\u015bnie g\u0142o\u015bno p\u0142aka\u0107. A kie spytajom wos, cemu tak p\u0142acecie, to powiedzcie, ze przyjechali\u015bcie ku mnie po rade, jak wygra\u0107 wybory, ale jo nie fcia\u0142ak wom pom\u00f3c, bo jestem za PiS-em.<\/p>\n\n\n\n
Pon Tusk podrapo\u0142 sie po g\u0142owie.<\/p>\n\n\n\n
– I to mia\u0142oby sprawi\u0107, \u017ce wygramy? – \u015bpekulowo\u0142. – Poza tym jest jeden problem. Obawiam si\u0119, \u017ce nie umiem zap\u0142aka\u0107 ot tak, na zawo\u0142anie.
– Jest na to rada – pedzia\u0142a ga\u017adzina.<\/p>\n\n\n\n
Pohyba\u0142a do kuchni, ukroi\u0142a tamok plasterek oscypka wyryktowanego przez mojego bace i wr\u0119cy\u0142a ponu Tuskowi.<\/p>\n\n\n\n
– Panocku – pedzia\u0142a – kie nojdziecie sie pod tym URM-em, zjedzcie tego oscypka. I telo. Od rozu rozp\u0142acecie sie piknie.
– Od zjedzenia oscypka mia\u0142bym si\u0119 rozp\u0142aka\u0107? – pon Tusk by\u0142 zdziwiony coroz bardziej. – Czy m\u00f3g\u0142bym prosi\u0107 o jakie\u015b dodatkowe wyja\u015bnienia?
– Skoda na to casu, panocku. Rusojcie w droge i zr\u00f3bcie ino to, o co wos pytom. A jo juz zajme sie ca\u0142om re\u015btom – rzek\u0142a ga\u017adzina zdecydowanym tonem. A ponu Tuskowi cosi m\u00f3wi\u0142o, ze ta staro g\u00f3rolka wie, co godo i ze worce jej zaufa\u0107.<\/p>\n\n\n\n
No i wr\u00f3ci\u0142 sie do Warsiawy. Pohybo\u0142 pod Urz\u0105d Rady Ministr\u00f3w i zjod\u0142 tego oscypka przywiezionego z mojej wsi. Heeeej! Alez to by\u0142o smakowite! Jak kozdy serecek wyryktowany przez mojego bace. Pedzie\u0107 „niebo w gymbie” – to nic nie pedzie\u0107. No ale – jako juz wiecie – to by\u0142 ino jeden plasterek. I ponu Tuskowi tak sakramencko przikro sie zrobi\u0142o, ze nimo juz ani kapecki wi\u0119cej tak cudnego przismaku\u2026 ze sie zwycajnie rozp\u0142ako\u0142. P\u0142ako\u0142 jak b\u00f3br! Baju\u015bci.<\/p>\n\n\n\n
Zaroz z tego Urz\u0119du wyse\u0142 taki jeden barzo wozny pon. Znocie go na pewno, bo wiele rozy pojawio\u0142 sie on w r\u00f3znyk telewizjak. No i ten pon tak rzek\u0142:
– Panie Tusk. Nie cz\u0119sto ze sob\u0105 rozmawiamy, ale zobaczy\u0142em pana przez okno i\u2026 po prostu nie mog\u0119 si\u0119 powstrzyma\u0107, \u017ceby o to nie zapyta\u0107: dlaczego pan tak beczy?<\/p>\n\n\n\n
Pon Tusk juz mio\u0142 pedzie\u0107 prowde\u2026 ba w ostatniej kwili przybocy\u0142 se, co mu ga\u017adzina goda\u0142a.<\/p>\n\n\n\n
– Jak tu nie p\u0142aka\u0107! – za\u0142ko\u0142. – Pojecha\u0142em do pewnej wsi pod Turbaczem, do takiej jednej ga\u017adziny, kt\u00f3ra wie, co trzeba zrobi\u0107, \u017ceby wygra\u0107 wybory. Ale ona nie chcia\u0142a mi pom\u00f3c, bo powiedzia\u0142a, \u017ce jest za PiS-em. Chlip, chlip\u2026
– Ach, tak! – wozny pon zachichoto\u0142 po cichutku i zator\u0142 r\u0119ce. – Wie pan co? Nam ta ga\u017adzina nie jest do niczego potrzebna, bo my i tak te wybory wygramy. Ale tak z czystej ciekawo\u015bci spytam – jaki jest adres tej ga\u017adziny?<\/p>\n\n\n\n
Pon Tusk nie do ko\u0144ca by\u0142 pewien, cy dobrze robi cy \u017ale, ale podo\u0142 ch\u0142opu ten adres.<\/p>\n\n\n\n
Krucafuks! Juz nast\u0119pnego dnia rano ten c\u0142ek noloz\u0142 sie w nasym obej\u015bciu. Przyznoje, ze zdziwi\u0142ek sie stra\u015bnie, kie go uwidzio\u0142ek. Za to mojo ga\u017adzina – sprawia\u0142a wrazenie, ze nie zdziwi\u0142a sie ani kapecke.<\/p>\n\n\n\n
– Witam, dobra kobito – pedzio\u0142 wozny pon. – S\u0142ysza\u0142em, \u017ce by\u0142 tu u was ten ry\u017cy Niemiec Tusk, ale odprawili\u015bcie go z kwitkiem, bo popieracie nas, a nie jego.
– To prowda – sk\u0142ama\u0142a ga\u017adzina. – Niek zyje pon prezes! Niek zyje jego kot! I precki z tymi sy\u0107kimi zdradzieckimi mordami, co zamiast s\u0142ucha\u0107 nasego prezesa, wolom s\u0142ucha\u0107 Brukseli!
– Podobacie mi si\u0119 – stwierdzi\u0142 wozny pon. – Przy nast\u0119pnej wyp\u0142acie trzynastej i czternastej emerytury osobi\u015bcie dopilnuj\u0119, \u017ceby wam te emerytury policzono podw\u00f3jnie.
– O, jak piknie! – zawo\u0142a\u0142a ga\u017adzina. – Bo jo sy\u0107kie swoje emerytury odddoje ojcu dyrektorowi. A jak bedom one wyzse – to i ojciec dyrektor bedzie mio\u0142 wi\u0119cej dutk\u00f3w na te swoje sy\u015bkie wspania\u0142e dzie\u0142a.
– Naprawd\u0119 coraz bardziej mi si\u0119 podobacie – pokwoil\u0142 ga\u017adzine wozny pon. – No ale przejd\u017amy do rzeczy. Czy to prawda, \u017ce wiecie, co trzeba zrobi\u0107, \u017ceby wygra\u0107 wybory?
– Ano wiem – odpar\u0142a ga\u017adzina. – To barzo proste. Musicie jak najwi\u0119cej gwarzy\u0107 o z\u0142ym Tusku. Musicie furt goda\u0107, ze ten Tusk s\u0142uzy Berlinowi, ze jak dojdzie do w\u0142adzy, to zabiere Polakom sy\u0107kie dutki, a na emeryture b\u0119dzie pozwalo\u0142 przej\u015b\u0107 dopiero na pi\u0119\u0107 minut przed \u015bmierzciom.
– Ale my to wszystko przecie\u017c robimy – zauwazy\u0142 wozny pon. – Tak w\u0142a\u015bnie gadamy.
– Za ma\u0142o! – odpowiedzia\u0142a ga\u017adzina. – W wasyk wypowiedziak s\u0142owo Tusk pado ino dwano\u015bcie rozy na godzine. No, moze dwaj\u015bcia. A to powinno by\u0107 co najmniej dwie\u015bcie rozy na godzine!
– Dwie\u015bcie razy na godzin\u0119 musi u nas pada\u0107 s\u0142owo „Tusk”?
– Co najmniej \u2013 odrzek\u0142a ga\u017adzina. \u2013 Im wi\u0119cej, tym lepiej.
– No dobrze – pedzio\u0142 wozny pon. – Skoro dzi\u0119ki temu mamy wygra\u0107 – postaramy si\u0119.<\/p>\n\n\n\n
I wr\u00f3ci\u0142 ten c\u0142ek do Warsiawy. Co z tej jego wizyty wynik\u0142o? Ano to, ze kie przez stolice se\u0142 wielki Mars Miliona Serc, to w tym samym dniu w katowickim Spodku by\u0142a konwencja partii rz\u0105dz\u0105cej. I kielo rozy pad\u0142o tamok s\u0142owo „Tusk” – tego nifto nie zlicy. Ba Tusk Tuska Tuskiem tamok poganio\u0142. Tusk to, Tusk tamto, Tusk siamto, Tusk owamto\u2026 Po tej konwencji, jaz do dnia wybor\u00f3w by\u0142o tak samo – partyjni koledzy woznego pona furt godali ino o z\u0142ym Tusku. A skutek by\u0142 tego taki, ze ludzie mieli coroz bardziej dosy\u0107 takiego godania. Tak barzo dosy\u0107, ze coroz mniej im sie fcia\u0142o na te partie g\u0142osowa\u0107. I kie wre\u015bcie przyse\u0142 dzie\u0144 wybor\u00f3w – okaza\u0142o sie, ze tym tuskowaniem zrazili juz do siebie zbyt wielu Polak\u00f3w, coby m\u00f3c wygra\u0107. No i przegrali. I \u015blus. Za to pon Tusk – kie idzie o licbe zdobytyk g\u0142os\u00f3w – pobi\u0142 sy\u0107kie rekordy.<\/p>\n\n\n\n
Krucafuks! Wozny pon\u2026 nie m\u00f3g\u0142 sie darowa\u0107, coby zn\u00f3w nie przyjecha\u0107 do mojej ga\u017adziny i jej nie wygarn\u0105\u0107:
– Ale\u015b nam doradzi\u0142a, kobito! To gadanie w k\u00f3\u0142ko na okr\u0105g\u0142o o Tusku mia\u0142o nam pom\u00f3c – i co? Nie pomog\u0142o, tylko zaszkodzi\u0142o!
– A, to jo wos stra\u015bnie przepytuje, panocku – pedzia\u0142a ga\u017adzina udaj\u0105c wielkie zak\u0142opotanie. – Jo juz staro jestem i nienajlepiej s\u0142yse. Jo zrozumia\u0142ak, ze mom pom\u00f3c wom te wybory przegra\u0107, a nie wygra\u0107.
– Co takiego? Przegra\u0107? A niby dlaczego mieliby\u015bmy chcie\u0107 je przegra\u0107?
– No, pomy\u015bla\u0142ak, ze po o\u015bmiu rokak to wy ju\u017c mocie dosy\u0107 rz\u0105dzenia i fcecie se odpoc\u0105\u0107.
– Postrada\u0142a\u015b zmys\u0142y, kobito? Naprawd\u0119 my\u015bla\u0142a\u015b, \u017ce nie chcemy kolejnego zwyci\u0119stwa?<\/p>\n\n\n\n
M\u00f3wi\u0105c to, ch\u0142op zrobi\u0142 tak sakramencko g\u0142upiom mine, ze\u2026 kie jom uwidzio\u0142ek, to zwycajnie zac\u0105\u0142ek turla\u0107 sie po podw\u00f3rku ze \u015bmiechu. Hahahaha! Turlo\u0142ek sie od cha\u0142upy do mojej budy i nazod od budy do cha\u0142upy.<\/p>\n\n\n\n
– Eee\u2026 – wyb\u0105ko\u0142 wozny pon – nie znam si\u0119 zbytnio na psach. Ale czy dobrze mi si\u0119 wydaje, \u017ce ten wasz owczarek w\u0142a\u015bnie \u015bmieje si\u0119 ze mnie?<\/p>\n\n\n\n
Tutok\u2026 ga\u017adzina nie wytrzyma\u0142a i tyz parsk\u0142a \u015bmiechem. A wozny pon\u2026 chyba dopiero w tej kwilecce zrozumio\u0142, ze on, wroz z ca\u0142om swojom partiom, zosto\u0142 przez niom wyonacony.<\/p>\n\n\n\n
No i bidok sie za\u0142amo\u0142. Siedn\u0105\u0142 na pie\u0144ku do r\u0105bania drewna i skry\u0142 g\u0142owe w r\u0119kak.<\/p>\n\n\n\n
– Wszystko straconeee! – zawy\u0142. – Mia\u0142a by\u0107 trzecia kadencja, mia\u0142 by\u0107 Budapeszt w Warszawie, kolejne posadki w radach nadzorczych dla \u017cony, dla szwagra, dla wuja\u2026 A tu co? Osi\u0105gn\u0105\u0142em tyle, \u017ce teraz nie tylko ludzie, ale nawet psy si\u0119 ze mnie \u015bmiej\u0105!<\/p>\n\n\n\n
Na m\u00f3j dusiu! Fudament to stra\u015bny. Ani mojo ga\u017adzina, ani m\u00f3j baca nigdy w zyciu by na niego nie zag\u0142osowali. Jo – kieby psy mia\u0142y prawa wyborce – tyz nie. Ale kie siedzio\u0142 teroz taki bidny, to ga\u017adzinie i mnie jakosi tak luto sie zrobi\u0142o.<\/p>\n\n\n\n
Ga\u017adzina poklepa\u0142a ch\u0142opa po plecak i przem\u00f3wi\u0142a:
– Nie frasujcie sie, panocku, nie frasujcie. Nie samom politykom c\u0142ek zyje. Pockojcie, za kwilecke cosi wom przyniese. <\/p>\n\n\n\n
Hip\u0142a do cha\u0142upy. I zaroz wys\u0142a z ksi\u0105zkom „Vademecum filatelisty” pona Goszczy\u0144skiego.<\/p>\n\n\n\n
– Mocie, panocku, to dlo wos – pedzia\u0142a ga\u017adzina. \u2013 Go\u015bci u mnie casem taki jeden zapalony filatelista. I roz ostowi\u0142 tutok te ksi\u0105\u017cke, bo pedzio\u0142, ze on zno juz jom na pami\u0119\u0107, ba moze przydo sie komusi inksemu. No i tak se my\u015ble, ze wom sie przydo.<\/p>\n\n\n\n
Wozny pon po\u017are\u0142 na ksi\u0105zke i tak sie skrzywi\u0142, jakby na ok\u0142adce uwidzio\u0142 osiem gwiozdek, a nie zwyk\u0142y pocciwy filatelistycny tytu\u0142.<\/p>\n\n\n\n
– \u017be niby co? – spyto\u0142. – Mam rzuci\u0107 polityk\u0119 i zosta\u0107 zbieraczem jakich\u015b tam zakichanych znaczk\u00f3w?
– Panocku – ga\u017adzina przybra\u0142a takom mine, ze jasne by\u0142o, ze godo jak najbardziej serio. – Moge wom da\u0107 moje g\u00f3ralskie s\u0142owo honoru – nigdy nie uwidzia\u0142ak polityka, ft\u00f3ry by\u0142by cho\u0107 w po\u0142owie tak scyn\u015bliwym c\u0142ekiem jak ten filatelista.
– A, chyba \u017ce tak – pedzio\u0142 wozny pon.<\/p>\n\n\n\n
No i przyj\u0105\u0142 ten skromny podarek, podzi\u0119kowo\u0142 i wyjecho\u0142. Co z nim dalej bedzie? Nie wiadomo. Ale je\u015bli stonie sie tak, ze juz go nifto w telewizji nie uwidzi i ze w og\u00f3le zniknie z zycia publicnego, to wy, ostomili bedziecie wiedzieli cemu – bo ca\u0142kowicie poch\u0142on\u0119\u0142o go jego nowe, podsuni\u0119te mu przez ga\u017adzine hobby. I ze jest z tym hobby scyn\u015bliwsy niz by\u0142 jako polityk. Hau!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zatonie, zatonie pi\u00f3recko na wodzie, Ale nie zaginie nuta o \u015blebodzie. Te ulubionom pie\u015b\u0144 jegomo\u015bcia Tischnera przybocy\u0142ek w poprzednim wpisie. Ba w \u0142o\u0144skom niedziele\u2026 na m\u00f3j dusicku!\u2026 ta nuta zagra\u0142a tak g\u0142o\u015bno, ze nie ino nie zagin\u0119\u0142a, ale jesce sprawi\u0142a, ze to pikne ba delikatne pi\u00f3recko polskiej demokracji nagle przesta\u0142o ton\u0105\u0107 i piknie wyp\u0142yn\u0119\u0142o na […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3262"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=3262"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3262\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3264,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/3262\/revisions\/3264"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=3262"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=3262"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=3262"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}