– Matka – odezwo\u0142 sie m\u00f3j baca ku mojej ga\u017adzinie z samiu\u0107kiego ranka, kie oboje jesce w wyrku lezeli.
\n– Cego fces, ojciec? – spyta\u0142a ga\u017adzina.
\n– Tak se my\u015ble, ze trza wre\u015bcie sprzeda\u0107 te storom masyne do sycia – pedzio\u0142 baca.
\n– Mos racje, ojciec – zgodzi\u0142a sie ga\u017adzina. – Dy\u0107 na imieniny dzieci kupi\u0142y mi piknom, nowom, elektrycnom masyne, to po co te storom jesce trzyma\u0107?
\n– Poza tym – pedzio\u0142 baca – ten grat nied\u0142ugo sie rozleci i wte nifto nie bedzie fcio\u0142 go od nos kupi\u0107.
\n– A miejsce w kom\u00f3rce zajmuje – zauwazy\u0142a ga\u017adzina. – I po co? Przecie w kom\u00f3rce powinni\u015bmy trzyma\u0107 potrzebne rzecy, nie jakie\u015b storocie
\n– No to postanowione – pedzio\u0142 baca. – Zaroz po \u015bniadaniu, biere te masyne do auta i zawieze jom do Nowego Targu.
\n– Barzo dobrze, ojciec, godos – pokwoli\u0142a bace ga\u017adzina. – Pare grosy zawse z tego bedzie, no i miejsce w kom\u00f3rce sie zwolni.
\nTak to baca z ga\u017adzinom godali o masynie firmy Singer. Stra\u015bnie storo jest ta masyna. Wiecie kielo mo rok\u00f3w? Nie wiecie. A pedzie\u0107 wom? E, nie powiem, bo i tak nie uwierzycie. Ale roz uwidzio\u0142 jom taki pon z Nowego Targu. No i ten pon pedzio\u0142, ze jest kolekcjonerem staroci i mo nawet w\u0142asny sklepik z antykami, a ta naso masyna to pikny zabytek, ft\u00f3ry on barzo ch\u0119tnie kupi. Ga\u017adzina, maj\u0105c juz nowom elektrycnom masyne, nie mia\u0142a nic przeciwko, coby te storom sprzeda\u0107. A baca nawet pedzio\u0142, ze sam moze w\u0142asnym autem ten zabytek do Nowego Targu zawie\u017a\u0107. Wte pon kolekcjoner podo\u0142 adres swego sklepiku, pedzio\u0142, jakie som tamok godziny otwarcia i zaprosi\u0142 bace ku sobie.
\nBaca z ga\u017adzinom wstali z wyrka i zjedli \u015bniadanie. Potem, nie fc\u0105c traci\u0107 casu, baca od rozu pose\u0142 do kom\u00f3rki, coby wyci\u0105gn\u0105\u0107 z niej te masyne i za\u0142adowa\u0107 do auta. Ale jak do tej kom\u00f3rki wloz\u0142, to jako\u015b stra\u015bnie d\u0142ugo nie wy\u0142azi\u0142. Ga\u017adzina nie od rozu to zauwazy\u0142a, bo krz\u0105ta\u0142a sie w obej\u015bciu. Ba w pewnym momencie zorientowa\u0142a sie, ze jej ch\u0142op juz dwie godziny w kom\u00f3rce siedzi. Kapecke sie zaniepokoi\u0142a – moze zas\u0142ob\u0142 bidok abo zawa\u0142u dosto\u0142? Pobieg\u0142a do kom\u00f3rki. I co ujrza\u0142a? Baca stoi oparty \u015bciane i w zadumie na masyne poziro.
\n– Co jest, ojciec? – spyta\u0142a zdziwiono ga\u017adzina.
\n– A, tak pozirom na te masyne i se wspominom – pedzio\u0142 baca. – Bocys, matka, jak dosta\u0142a\u015b jom w spadku po babce?
\n– A, boce! Jak byk mog\u0142a nie bocy\u0107! – pedzia\u0142a ga\u017adzina. – A bocys, ojciec, jak ca\u0142o wie\u015b nom tej masyny zazdro\u015bci\u0142a?
\n– Pewnie, ze boce! – pedzio\u0142 baca. – A bocys, jak piknie zesy\u0142a\u015b mi na niej kosule, co mi jom na weselu w Grywa\u0142dzie posarpali?
\n– Boce jakby to by\u0142o wcora, a nie ponad dwadzie\u015bcia rok\u00f3w temu! – Teroz ga\u017adzina tyz sie zaduma\u0142a.
\n– Tak se nawet my\u015ble – pedzio\u0142 baca – ze jak by ta nowo masyna ci sie, matka, zepsu\u0142a, to ta storo mog\u0142aby ci jako zapasowa s\u0142uzy\u0107.
\n– A, doj spok\u00f3j, ojciec! – pedzia\u0142a ga\u017adzina. – Te nowom tak dobro firma wyryktowa\u0142a, ze nimo prawa sie zepsu\u0107!
\n– Mos racje, matka – pedzio\u0142 baca. – Ale kapecke jesce pockojmy.
\n– A na co momy ceka\u0107? – zdziwi\u0142a sie ga\u017adzina.
\n– Tak jako\u015b tutok zimno – pedzio\u0142 baca. – Ale jak kapecke pockom, to s\u0142onko sie przesunie i bedzie piknie \u015bwieci\u0142o prosto w wej\u015bcie do kom\u00f3rki. Wte nie bedzie juz zimno i nie przezi\u0119bie sie, kie bede tego grata do auta ci\u0105g\u0142.
\n– Dobrze godos ojciec – pedzia\u0142a ga\u017adzina, ft\u00f3ro powinna sie racej zdziwi\u0107, cemu baca nagle takim hipochondrykiem sie zrobi\u0142, ale sie nie zdziwi\u0142a. – Nimo sensu coby\u015b sie przezi\u0119bi\u0142 z powodu jakieo\u015b rupiecie. Pockojmy, jaze s\u0142onko sie przesunie.
\nBaca z ga\u017adzinom wr\u00f3cili sie ku cha\u0142upie. Zanim s\u0142onko przesun\u0119\u0142o sie na telo, coby ogrza\u0107 promyckiem wej\u015bcie do kom\u00f3rki, ca\u0142e niebo zasnu\u0142y chmury i sta\u0142o sie jasne, ze w kom\u00f3rce cieplej juz nie bedzie.
\n– No nic, matka – westchn\u0105\u0142 baca wygl\u0105daj\u0105c z cha\u0142upy bez okno. – Nimo co d\u0142uzej ceka\u0107. Ide ku kom\u00f3rce.
\n– Dobrze, id\u017a – pedzia\u0142a ga\u017adzina.<\/p>\n
Z wyra\u017anom niech\u0119ciom baca rusy\u0142 ku wyj\u015bciu.
\n– Pockoj, ojciec! – zawo\u0142a\u0142a nagle ga\u017adzina.
\nBaca przystan\u0105\u0142.
\n– Przecie zaroz bedzie pora na obiad – goda\u0142a dalej ga\u017adzina. – Zjedzmy obiad i wte do Nowego Targu pojedzies.
\n– Dobrze, matka – pedzio\u0142 baca. – Ale jak zjemy, zodnego oci\u0105gania sie wi\u0119cej nie bedzie. Stracili\u015bmy juz p\u00f3\u0142 dnia i nimo co dalej zwleka\u0107.
\nGa\u017adzina wyryktowa\u0142a obiad, zjedli go we dwoje, no i by\u0142 juz najwyzsy cas wywie\u017a\u0107 storom masyne. Ale baca cu\u0142 sie stra\u015bnie najedzony, wi\u0119c pedzio\u0142, ze musi kapecke odpoc\u0105\u0107, coby brzuch spokojnie przetrawi\u0142 obiad. Ga\u017adzina przyzna\u0142a bacy racje i pedzia\u0142a, ze robienie wysi\u0142ku, kie mo sie przepe\u0142niony brzuch, to nie by\u0142oby m\u0105dre.
\nBaca siod\u0142 se w fotelu, pocyto\u0142 gazete, d\u0142ugo jom cyto\u0142, ale w ko\u0144cu wsto\u0142 i pedzio\u0142:
\n– No, to teroz do roboty!
\n– Pomoge ci, ojciec – zaproponowa\u0142a ga\u017adzina.
\n– Nie musis, matka, dom se rade.
\n– Nie godoj, ojciec, nimos juz dwudziestu rok\u00f3w. Pomoge ci. Ale zaroz bedzie pi\u0119\u0107set trzydziesty dziewi\u0105ty odcinek mojego ulubionego serialu. Ogl\u0105dne se ten odcinek i potem rozem za\u0142adujemy masyne do auta.
\n– Jak fces, matka – pedzio\u0142 baca i zn\u00f3w siod\u0142 se w fotelu. Hmmm .. zwykle baca jak trza zrobi\u0107 co\u015b, do cego trza duzo si\u0142y, robi to sam i nie pozwalo, coby ga\u017adzina rozem z nim sie trudzi\u0142a.
\nGa\u017adzina obejrza\u0142a serial, a potem zac\u0119\u0142a ogl\u0105da\u0107 reklamy, cho\u0107 zawse przecie godo, ze tyk g\u0142upot nie do sie ogl\u0105da\u0107.
\n– No, jak matka, idziemy ku kom\u00f3rce? – spyto\u0142 baca.
\n– Idziemy, idziemy – pedzia\u0142a ga\u017adzina takim tonem, jakby us\u0142ysa\u0142a zaprosenie od kata na siubienice. D\u017awig\u0142a sie z krzes\u0142a z takim trudem jakby by\u0142a barzo ciezko choro i rozem z bacom pos\u0142a ku kom\u00f3rce. Zaroz oboje wesli do \u015brodka.
\n– Zegnoj, Singerecku – westchn\u0105\u0142 baca.
\n– Ejze! Ojciec! Chyba nie bedzies sie nad martwym przedmiotem rozcula\u0107! Przecie to ino story rupie\u0107! – pedzia\u0142a ga\u017adzina poc\u0105tkowo energicnie, ale juz s\u0142owa „to ino story rupie\u0107” z najwi\u0119skym trudem przes\u0142y jej przez gard\u0142o. Po kwili ga\u017adzina ukradkiem wytar\u0142a kciukem \u0142ezke, ft\u00f3ro wyp\u0142yn\u0119\u0142a jej z lewego oka. Na m\u00f3j dusiu! Bacy tyz ocy zwilgotnia\u0142y!
\nI wte baca po\u017are\u0142 na zegarek i pedzio\u0142:
\n– E, matka, ten sklepik z antykami zamyko sie o si\u00f3dmej. Nie wiem, cy jest sens dzisiok tam jecha\u0107.
\n– A kielo to godzin? – spyta\u0142a ga\u017adzina.
\n– Dochodzi pi\u0105to.
\n– To w dwie godziny nie zd\u0105zys do Nowego Targu dojecha\u0107?
\n– Normalnie powinienek zd\u0105zy\u0107. Ale je\u015bli z\u0142apie gume, abo bedzie korek, abo okaze sie, ze most nad Dunajcem jest w remoncie, wte nie zd\u0105ze.
\n– No to rzecywi\u015bcie dzi\u015b nimos co jecha\u0107 – stwierdzi\u0142a ga\u017adzina. – Skoda by by\u0142o, kieby\u015b pojecho\u0142 do Nowego Targu ino po to, coby nic nie za\u0142atwi\u0107.<\/p>\n
Ga\u017adzina wys\u0142a z kom\u00f3rki. Za niom wyse\u0142 baca. Kie oboje zn\u00f3w byli w cha\u0142upie, baca pedzio\u0142 tak:
\n– Ale jutro, matka, musimy sie wre\u015bcie tej masyny pozby\u0107.
\n– Jasne, ojciec, musimy!
\n– I nie bedziemy sie tak grzeba\u0107 jako dzisiok, ino z samiu\u0107kiego ranka wywoze jom do Nowego Targu.
\n– Pewnie ze tak! Jutro wywozis i nimo godania.
\n– Cho\u0107by trz\u0119sienie ziemi by\u0142o, nic mnie jutro nie powstrzymo od wywiezienia tej masyny.
\n– Mos racje, ojciec, mos ca\u0142kowitom racje. Jo sama dopilnuje, coby\u015b wywi\u00f3z\u0142.
\nBaca i ga\u017adzina wr\u00f3cili do cha\u0142upy. Jaze do wiecora nie godali juz o tej masynie, ale kie k\u0142adli sie spa\u0107, ca\u0142y cas trwali w mocnym postanowieniu, ze nast\u0119pnego dnia musom sie jej pozby\u0107. A fcecie wiedzie\u0107, co by\u0142o nast\u0119pnego dnia? Je\u015bli fcecie – przecytojcie se ten wpis jesce roz. Hau!<\/p>\n
P.S. Powitojmy nowyk go\u015bci budy: Agababajagecke, ft\u00f3rom spotko\u0142ek kiesik na inksym forum, a teroz piknie sie odnalaz\u0142a i Krizisicka, ft\u00f3ry moze by\u0107 piknym sojusnikiem w obronie s\u0142owa „fudament” przed wygini\u0119ciem \ud83d\ude42<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
– Matka – odezwo\u0142 sie m\u00f3j baca ku mojej ga\u017adzinie z samiu\u0107kiego ranka, kie oboje jesce w wyrku lezeli. – Cego fces, ojciec? – spyta\u0142a ga\u017adzina. – Tak se my\u015ble, ze trza wre\u015bcie sprzeda\u0107 te storom masyne do sycia – pedzio\u0142 baca. – Mos racje, ojciec – zgodzi\u0142a sie ga\u017adzina. – Dy\u0107 na imieniny dzieci […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/70"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=70"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/70\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=70"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=70"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/owczarek\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=70"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}