{"id":730,"date":"2010-07-27T11:08:17","date_gmt":"2010-07-27T09:08:17","guid":{"rendered":"http:\/\/passent.blog.polityka.pl\/?page_id=730"},"modified":"2022-02-24T06:04:01","modified_gmt":"2022-02-24T05:04:01","slug":"daniel-passent-moja-gra-ksiazka-o-wojciechu-fibaku","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/daniel-passent-moja-gra-ksiazka-o-wojciechu-fibaku\/","title":{"rendered":"\u201eMoja gra\u201d. Ksi\u0105\u017cka o Wojciechu Fibaku"},"content":{"rendered":"

M\u00d3J SERW \u2013 WASZ RETURN<\/strong><\/p>\n

STASIEKU i inni blogowicze zainteresowani tenisem, kolekcjonowaniem sztuki, zdobywaniem przyjaci\u00f3\u0142 i pieni\u0119dzy \u2013 zapraszam do ksi\u0105\u017cki \u201ePassent o Fibaku\u201d, kt\u00f3ra ukaza\u0142a si\u0119 w tych dniach nak\u0142adem Wydawnictwa Nowy \u015awiat. Ksi\u0105\u017cka ta ma swoich rodzic\u00f3w chrzestnych. Matk\u0105 chrzestn\u0105 jest Agnieszka Osiecka, kt\u00f3ra uprawia\u0142a sporty (by\u0142a p\u0142ywaczk\u0105 w CWKS Legia), i wsp\u00f3lnie ze mn\u0105 zach\u0119ca\u0142a do uprawiania sport\u00f3w nasz\u0105 c\u00f3rk\u0119. Pewnego dnia, w latach 70., Agnieszka pozna\u0142a w USA Wojtka Fibaka, odwiedzi\u0142a jego dom, by\u0142a pod wra\u017ceniem gospodarzy, Ewy i Wojtka, oraz ich kolekcji sztuki. Po powrocie zach\u0119ci\u0142a mnie do napisania tej ksi\u0105\u017cki.<\/p>\n

Ojcem chrzestnym jest Tadeusz Olsza\u0144ski, znany dziennikarz sportowy, publicysta, t\u0142umacz z j\u0119zyka w\u0119gierskiego, autor wielu ksi\u0105\u017cek, m.in. ksi\u0105\u017cki o Stanis\u0142awowie, z kt\u00f3rego obaj pochodzimy. Na Mundialu pi\u0142karskim w RFN, w latach 70, gdzie dzielili\u015bmy wsp\u00f3lny pok\u00f3j, pewnego dnia powiedzia\u0142: \u201eDaniel, ty powiniene\u015b napisa\u0107 ksi\u0105\u017ck\u0119 o Fibaku\u201d.<\/p>\n

I tak si\u0119 sta\u0142o. Pierwsz\u0105 wersj\u0119 tej ksi\u0105\u017cki napisa\u0142em pod koniec lat 80., kiedy Fibak by\u0142 idolem, jednym z bohater\u00f3w masowej wyobra\u017ani w Polsce: u schy\u0142ku PRL, polski junior z Poznania przebija si\u0119 do czo\u0142\u00f3wki \u015bwiatowej. Do triumf\u00f3w sportowych dochodz\u0105 powa\u017cne, prawdziwe pieni\u0105dze, a tak\u017ce nowa pasja: inwestowanie w nieruchomo\u015bci i kolekcjonowanie sztuki, z czasem powstanie najlepsza na \u015bwiecie kolekcja malarstwa polskiego tzw. Szko\u0142y Paryskiej.<\/p>\n

Nad t\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105 pracowa\u0142em dwa lata, rozmawia\u0142em z Rodzin\u0105 Fibaka, jego kolegami, pierwszymi trenerami, na turniejach US Open w Nowym Jorku i na kortach Rolanda Garrosa, a tak\u017ce w innych miejscach, rozmawia\u0142em z wieloma najwybitniejszymi tenisistami na \u015bwiecie, w\u0142\u0105cznie z Ivanem Lendlem i Borysem Beckerem, z przyjaci\u00f3\u0142mi Fibaka, m.in. z Jerzym Kosi\u0144skim, ze znawcami sztuki, m.in. a Pani\u0105 Profesor W\u0142adys\u0142aw\u0105 Jaworsk\u0105 \u2013 wielk\u0105 specjalistk\u0105 w dziedzinie Ecole de Paris, zw\u0142aszcza Tadeusza Makowskiego, z krytykami sztuki, m.in. z Pani\u0105 And\u0105 Rottenberg, ze specjalistami w dziedzinie przemys\u0142u tenisowego. Chwilami towarzyszy\u0142em Fibakowi na ka\u017cdym kroku.<\/p>\n

Pierwsze wydanie tej ksi\u0105\u017cki ukaza\u0142o si\u0119 w 1990 roku, rozesz\u0142o si\u0119 znakomicie, cho\u0107 Polska mia\u0142a w\u00f3wczas inne sprawy na g\u0142owie.. Dwadzie\u015bcia lat p\u00f3\u017aniej spotka\u0142em Fibaka na rowerze, na Nowym Mie\u015bcie. Jecha\u0142 akurat do swojej galerii w budynku ASP na Krakowskim Przedmie\u015bciu. W ci\u0105gu tych dwudziestu lat wiele si\u0119 w jego \u017cyciu zmieni\u0142o \u2013 powr\u00f3ci\u0142 do Polski, ma now\u0105 rodzin\u0119, now\u0105 galeri\u0119, nowe zainteresowanie. \u2013 Co z twoj\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105, mo\u017ce by\u015b j\u0105 wznowi\u0142? \u2013 zaproponowa\u0142. Wtedy przyst\u0105pi\u0142em do pracy. Musia\u0142em zbada\u0107, co Fibak robi\u0142 przez tych 20 lat \u2013 pozna\u0107 obecn\u0105 rodzin\u0119, kolekcj\u0119, przyjaci\u00f3\u0142. Przez 20 lat w \u017cyciu Fibaka zasz\u0142o bardzo wiele \u2013 rozpad\u0142o si\u0119 ma\u0142\u017ce\u0144stwo, ale za\u0142o\u017cy\u0142 now\u0105 rodzin\u0119 i jest szcz\u0119\u015bliwy, stopnia\u0142a fortuna, ale pracuje na now\u0105, rozpad\u0142a si\u0119 kolekcja, ale zbiera, kupuje i sprzedaje nowe malarstwo, pozosta\u0142a mu tak\u017ce s\u0142abo\u015b\u0107 do nieruchomo\u015bci, a przede wszystkim jego najlepsze cechy \u2013 inteligencja, szybko\u015b\u0107, bystro\u015b\u0107, nieprzeci\u0119tna g\u0142owa. No, i dystans, jaki niekt\u00f3rzy moi rozm\u00f3wcy maj\u0105 do Fibaka. Ksi\u0105\u017cka ukaza\u0142a si\u0119 po turnieju na kortach Rolanda Garrosa w Pary\u017cu i w trakcie Wimbledonu 2010.<\/p>\n

Wszystko to z\u0142o\u017cy\u0142o si\u0119 na ksi\u0105\u017ck\u0119 zmienion\u0105 i rozszerzon\u0105, o sporcie, sztuce i fortunie, pt. \u201eMOJA GRA, Passent o Fibaku\u201d, do kt\u00f3rej zapraszam. M\u00f3j serw \u2013 Wasz return!<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

M\u00d3J SERW \u2013 WASZ RETURN STASIEKU i inni blogowicze zainteresowani tenisem, kolekcjonowaniem sztuki, zdobywaniem przyjaci\u00f3\u0142 i pieni\u0119dzy \u2013 zapraszam do ksi\u0105\u017cki \u201ePassent o Fibaku\u201d, kt\u00f3ra ukaza\u0142a si\u0119 w tych dniach nak\u0142adem Wydawnictwa Nowy \u015awiat. Ksi\u0105\u017cka ta ma swoich rodzic\u00f3w chrzestnych. Matk\u0105 chrzestn\u0105 jest Agnieszka Osiecka, kt\u00f3ra uprawia\u0142a sporty (by\u0142a p\u0142ywaczk\u0105 w CWKS Legia), i wsp\u00f3lnie […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"footnotes":""},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/730"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=730"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/730\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7187,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/730\/revisions\/7187"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=730"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}