Zmar\u0142a Teresa Tora\u0144ska, jedna z najwybitniejszych dziennikarek (i dziennikarzy) polskich. Zas\u0142yn\u0119\u0142a ksi\u0105\u017ck\u0105 \u201eOni\u201d \u2013 rozmowami z przedwojennymi dzia\u0142aczami i powojennymi\u00a0 przyw\u00f3dcami komunistycznymi, Jakubem Bermanem, Stefanem Staszewskim i innymi. P\u00f3\u017aniej przeprowadzi\u0142a jeszcze wiele wspania\u0142ych rozm\u00f3w, m.in. z trzema wybitnymi osobami, kt\u00f3re cudem usz\u0142y \u015bmierci podczas Holokaustu –\u00a0 Micha\u0142em Bristigerem (nieprawdopodobny \u017cyciorys, gotowy scenariusz na wielki film), Micha\u0142em G\u0142owi\u0144skim i Adamem Danielem Rotfeldem. Wywiady, czy rozmowy, Tora\u0144skiej zdecydowanie r\u00f3\u017cni\u0105 si\u0119 od panuj\u0105cej w mediach\u00a0 maniery. Wedle obecnej mody, do\u015b\u0107 niezno\u015bnej, z wyj\u0105tkiem nielicznych rozm\u00f3w lizusowskich, najwa\u017cniejsze w rozmowie jest napi\u0119cie, napastliwo\u015b\u0107, atak, przypieranie rozm\u00f3wcy do \u015bciany, kompromitowanie go, wy\u015bmianie, pysk\u00f3wka, \u201eszybka pi\u0142ka\u201d, ping pong,\u00a0 ogranie rozm\u00f3wcy, wykiwanie go, zdemaskowanie , a ja wiem lepiej, \u017ceby jak najlepiej wypa\u015b\u0107 na jego (jej) tle.<\/p>\n
<\/p>\n
Bohaterem rozmowy coraz cz\u0119\u015bciej jest dzisiaj sam\u00a0 dziennikarz (-ka), on zwyci\u0119\u017ca, a miar\u0105 zwyci\u0119stwa s\u0105 \u201es\u0142upki\u201d,\u00a0 ilo\u015b\u0107 czytelnik\u00f3w, s\u0142uchaczy czy telewidz\u00f3w, zwi\u0105zanych z tym reklam, czyli pieni\u0119dzy. Dziennikarz staje si\u0119 gwiazd\u0105, przyci\u0105ga ludzi i pieni\u0105dze, l\u0105duje na ok\u0142adkach ilustrowanych magazynach, jest celeberyt\u0105, jego \u017cycie, rodzina, dom, zarobki, jego credo liczy si\u0119 ponad wszystko, na pewno ponad osob\u0105 rozm\u00f3wcy.\u00a0 Prekursork\u0105 tego stylu by\u0142a Oriana Fallaci, ale u\u00a0 nas przybra\u0142 on karykaturalne rozmiary, przede wszystkim z powodu konieczno\u015bci ekonomicznych, kiedy media, a wraz z nimi\u00a0\u00a0 dziennikarze walcz\u0105 o \u017cycie.<\/p>\n
Teresa rozmawia\u0142a inaczej. Ona nie przes\u0142uchiwa\u0142a, nie oskar\u017ca\u0142a, nie przerywa\u0142a w p\u00f3\u0142 zdania, pozwala\u0142a doko\u0144czy\u0107 my\u015bl, nie stawia\u0142a siebie w roli s\u0119dziego. T\u0119 rol\u0119 pozostawia\u0142a czytelnikom. Przede wszystkim \u201eszanowa\u0142a partnera\u201d, nie podchodzi\u0142a do rozmowy arogancka, naje\u017cona, podejrzliwa, niech\u0119tna i \u2013 co wa\u017cne \u2013 nieprzygotowana. Wr\u0119cz przeciwnie \u2013 \u015bwietnie przygotowana, przychodzi\u0142a jeszcze bardziej\u00a0 zainteresowana rozm\u00f3wc\u0105, umia\u0142a si\u0119 ws\u0142ucha\u0107, by\u0142a wyrozumia\u0142a, chcia\u0142a dowiedzie\u0107 si\u0119 wi\u0119cej, potrafi\u0142a wzbudzi\u0107 zaufanie i ludzie si\u0119 przed ni\u0105 otwierali. Nie traktowa\u0142a swoich rozm\u00f3wcy \u201ez g\u00f3ry\u201d.\u00a0 Dzi\u015b ju\u017c prawie\u00a0 nikt tak nie rozmawia.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Zmar\u0142a Teresa Tora\u0144ska, jedna z najwybitniejszych dziennikarek (i dziennikarzy) polskich. Zas\u0142yn\u0119\u0142a ksi\u0105\u017ck\u0105 \u201eOni\u201d \u2013 rozmowami z przedwojennymi dzia\u0142aczami i powojennymi\u00a0 przyw\u00f3dcami komunistycznymi, Jakubem Bermanem, Stefanem Staszewskim i innymi. P\u00f3\u017aniej przeprowadzi\u0142a jeszcze wiele wspania\u0142ych rozm\u00f3w, m.in. z trzema wybitnymi osobami, kt\u00f3re cudem usz\u0142y \u015bmierci podczas Holokaustu –\u00a0 Micha\u0142em Bristigerem (nieprawdopodobny \u017cyciorys, gotowy scenariusz na wielki film), […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1701"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1701"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1701\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1706,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1701\/revisions\/1706"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1701"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1701"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1701"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}