W redakcji „Dziennika” pracuj\u0105 Guliwer i Liliput. Artyku\u0142 o Jaros\u0142awie Kaczy\u0144skim (20\/21 bm) napisa\u0142 liliput. Dla liliputa bohater jest wielki, mo\u017ce nie niego patrze\u0107 tylko z do\u0142u, wysoko zadzieraj\u0105c g\u0142ow\u0119. Liliput jest swoim bohaterem zachwycony chyba nie mniej ni\u017c poprzednie pokolenie dziennikarzy by\u0142o zachwycone \u00f3wczesnymi premierami. Premier jest zapracowany: „Tak du\u017co jak teraz pracowa\u0142em tylko na pocz\u0105tku lat 90.” – m\u00f3wi. Jest pe\u0142en po\u015bwi\u0119cenia: „nie zd\u0105\u017cy ju\u017c zje\u015b\u0107 (ciep\u0142ego posi\u0142ku), zd\u0105\u017cy po\u0142kn\u0105\u0107 tylko kilka k\u0119s\u00f3w”. Jest niezmordowany: „Jest 18.40. Dla premiera to mniej wi\u0119cej \u015brodek dnia, kt\u00f3ry zako\u0144czy si\u0119 dwie – trzy godziny po p\u00f3\u0142nocy. Czeka go jeszcze lektura wieczornych raport\u00f3w dziennych, kilka spotka\u0144 i potwierdzenie harmonogramu na jutro. Na sam koniec, ju\u017c w domu, lektura dokument\u00f3w lub ksi\u0105\u017cki.”<\/p>\n
Premier wie, czego chce: „Kr\u00f3tkie, ale twarde przem\u00f3wienie. Wyra\u017any polityczny komunikat.” Premier cieszy si\u0119 szacunkiem: „Charakterystyczna reakcja sali, artyst\u00f3w, mened\u017cer\u00f3w kultury: postawa stoj\u0105ca, gdy premier wchodzi, mocne oklaski, absolutna cisza i bezruch w czasie 10-minutowego wyst\u0105pienia”. Absolutn\u0105 cisz\u0119 przerywaj\u0105 tylko zachwyty liliputa dla skromno\u015bci szefa rz\u0105du: \u015awita asystent\u00f3w i funkcjonariuszy BOR „bardziej wyciszona, zdecydowanie w cieniu. Samochody te same, ale unikaj\u0105ce epatowania migaj\u0105cymi \u015bwiat\u0142ami i wyj\u0105c\u0105 sygnalizacj\u0105.” Rozmowy, jakie JK prowadzi ze swoimi ministrami s\u0105 „straszliwie konkretne”. Jak zamierza sprawowa\u0107 w\u0142adz\u0119? Liliput pisze straszliwie konkretnie: „wchodz\u0105c w szczeg\u00f3\u0142y, egzekwuj\u0105c zobowi\u0105zania, popychaj\u0105c bezw\u0142adn\u0105 z natury administracj\u0119.” Je\u017celi komu\u015b wydaje si\u0119, \u017ce JK codziennie wszczyna nowy konflikt, to jest w b\u0142\u0119dzie. Liliput za\u015bwiadcza, \u017ce „Premier nie chce konflikt\u00f3w.” Ludno\u015b\u0107? Ludno\u015b\u0107 go uwielbia: „Jeste\u015bmy z panem!” – krzycz\u0105 panie z za p\u0142otu. A i wewn\u0105trz serdecznie. „Ciep\u0142e przyj\u0119cie przez radnych tej miejscowo\u015bci, kt\u00f3ra w styczniu otrzyma\u0142a prawa miejskie, wielki kosz lokalnych smako\u0142yk\u00f3w i radosne gaworzenie z babciami i wnukami” w domu kultury „wyra\u017anie dobrze nastroi\u0142y premiera”.<\/p>\n
Liliput jest zachwycony najnowszym komunikatem premiera: „po raz pierwszy tak szczerze wy\u0142o\u017cy\u0142 swoje credo”. Jakie to jest credo? „Postawili\u015bmy na zwyk\u0142a Polsk\u0119.” Rzeczywi\u015bcie, komunikat bardzo odkrywczy, nic dziwnego, \u017ce liliput jest zachwycony. Premier za to jest surowy, ale sprawiedliwy. Napomina IPN, by lustracj\u0119 prowadzi\u0142 „odpowiedzialnie”. „I tak w\u0142a\u015bnie pracujemy” – melduje prezes Kurtyka, a Liliput pilnie notuje w swoim dzienniku, i jak przysta\u0142o na niezale\u017cnego dziennikarza – niczego nie kwestionuje. Cytuje za to komentarze politolog\u00f3w o premierze: „Nie jest myd\u0142kiem sterowanym przez doradc\u00f3w. Ma wizj\u0119.” Premier jest skromny do b\u00f3lu. Cho\u0107 przeje\u017cd\u017ca\u0142 ko\u0142o Wieliczki i m\u00f3g\u0142 tam zorganizowa\u0107 efektown\u0105 konferencj\u0119 prasow\u0105 w kasku na g\u0142owie – opar\u0142 si\u0119 tej pokusie. „Za Marcinkiewicza nie by\u0142oby to mo\u017cliwe” – notuje skwapliwie Liliput s\u0142owa jakiego\u015b obserwatora. Premiera cechuje bowiem „Ma\u0142o efektowne, wr\u0119cz skryte w cieniu rz\u0105dzenie. Oszcz\u0119dne wypowiedzi, rzadko udzielane wywiady”.<\/p>\n
Liliput tak ko\u0144czy swoj\u0105 od\u0119 do rado\u015bci: „To potrwa d\u0142u\u017cej ni\u017c si\u0119 opozycji wydawa\u0142o”. Jaros\u0142aw Kaczy\u0144ski „polubi\u0142 t\u0119 prac\u0119”, ma tak blisko do pracy, \u017ce „Mo\u017cna urz\u0119dowa\u0107 niemal bez przerwy”, a ulubiony kot „te\u017c ma si\u0119 na Parkowej nie\u017ale”.<\/p>\n
Przy tym kocie liliput nie\u017ale si\u0119 ogrzeje. Ale w „Dzienniku” pracuj\u0105 nie tylko uleg\u0142e, zachwycone liliputy. Jest tam tak\u017ce Guliwer, kt\u00f3ry w rozmowie z Wojciechem Olejniczakiem z SLD pokazuje, jak powinno wygl\u0105da\u0107 wolne dziennikarstwo, dalekie od lizusostwa i lokajstwa. O ile liliput by\u0142 przy Kaczy\u0144skim bardzo ma\u0142y, o tyle Guliwer jest przy Olejniczaku ogromny. Olejniczak przy Mazurku to liliput. Dziennikarz nie boi si\u0119 liliputa z SLD: „Zaciekle broni pan SB\u2026g\u0142\u00f3wnie broni pan dobrych ludzi z SB\u2026 panu nawet nie jest potrzebny Kalisz, sam pan rozwadnia problem\u2026 pan chowa g\u0142ow\u0119 w piasek\u2026 cho\u0107by\u015bcie otoczyli si\u0119 gromad\u0105 multiplikowanych S\u0142awomir\u00f3w Sierakowskich, cho\u0107by\u015bcie byli najbardziej europejscy w Europie, to zawsze b\u0119dziecie broni\u0107 SB. Taka wasza karma\u2026 Nie wkurza pana, ze przez 27 minut rozmowy z Mazurkiem musi si\u0119 pan t\u0142umaczy\u0107 z esbek\u00f3w?\u2026 Porozmawiajmy o pogl\u0105dach. Ma pan jakie\u015b?”<\/p>\n
Oba teksty ukaza\u0142y si\u0119 w „Dzienniku” tego samego dnia. Olejniczak mia\u0142 pecha, \u017ce trafi\u0142 na Guliwera, a Kaczy\u0144ski mo\u017ce m\u00f3wi\u0107 o szcz\u0119\u015bciu, \u017ce pisa\u0142 o nim liliput. Na pewno by\u0142 to przypadek.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
W redakcji „Dziennika” pracuj\u0105 Guliwer i Liliput. Artyku\u0142 o Jaros\u0142awie Kaczy\u0144skim (20\/21 bm) napisa\u0142 liliput. Dla liliputa bohater jest wielki, mo\u017ce nie niego patrze\u0107 tylko z do\u0142u, wysoko zadzieraj\u0105c g\u0142ow\u0119. Liliput jest swoim bohaterem zachwycony chyba nie mniej ni\u017c poprzednie pokolenie dziennikarzy by\u0142o zachwycone \u00f3wczesnymi premierami. Premier jest zapracowany: „Tak du\u017co jak teraz pracowa\u0142em tylko […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/205"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=205"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/205\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=205"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=205"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=205"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}