{"id":334,"date":"2007-08-30T23:01:59","date_gmt":"2007-08-30T21:01:59","guid":{"rendered":"http:\/\/passent.blog.polityka.pl\/?p=334"},"modified":"2007-08-31T19:59:27","modified_gmt":"2007-08-31T17:59:27","slug":"mira","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/2007\/08\/30\/mira\/","title":{"rendered":"Mira"},"content":{"rendered":"<p><strong><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" title=\"mira_200.jpg\" height=\"299\" alt=\"mira_200.jpg\" hspace=\"5\" src=\"http:\/\/passent.blog.polityka.pl\/wp-content\/uploads\/mira_200.jpg\" width=\"200\" align=\"left\" vspace=\"5\" border=\"0\" \/>19 sierpnia zmar\u0142a Mira Micha\u0142owska \u2013 niezwyk\u0142a posta\u0107 polskiej kultury i dyplomacji<\/strong>.<\/p>\n<p>Urodzi\u0142a si\u0119 w 1914 r. w \u0141odzi, sk\u0105d pochodzi\u0142y tak\u017ce inne wybitne kobiety jej pokolenia i zainteresowa\u0144: Irena Szyma\u0144ska, Stefania Grodzie\u0144ska, Krystyna \u017bywulska. Przed II wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 znalaz\u0142a si\u0119 w USA, gdzie szybko zosta\u0142a dostrze\u017cona, staj\u0105c si\u0119 pierwsz\u0105 polsk\u0105 dziennikark\u0105 w prasie ameryka\u0144skiej. Wsp\u00f3\u0142prac\u0119 t\u0119 kontynuowa\u0142a po wojnie z renomowanym tygodnikiem \u201eThe New Yorker\u201d. W USA zetkn\u0119\u0142a si\u0119 ze \u015brodowiskiem polskiej lewicy &#8211; Julian Tuwimem, Oskarem Lange &#8211; i podobnie jak oni wr\u00f3ci\u0142a do kraju. By\u0142a \u017con\u0105 znanego dzia\u0142acza partyjnego, Zenona Kliszki, a nast\u0119pnie wybitnego dyplomaty, Jerzego Micha\u0142owskiego \u2013 ambasadora Polski w Wielkiej Brytanii, w USA i przy ONZ, gdzie potrafi\u0142a zjedna\u0107 Polsce wielu przyjaci\u00f3\u0142, a tak\u017ce pog\u0142\u0119bia\u0142a swoj\u0105 znajomo\u015b\u0107 kultury anglosaskiej.<\/p>\n<p><!--more--><\/p>\n<p>Jako dziennikarka i pisarka wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z \u201ePrzekrojem\u201d, gdzie (jako Maria Zientarowa) publikowa\u0142a kr\u00f3tkie, pe\u0142ne ironii, humoru i celnych obserwacji obyczajowych felietony, kt\u00f3re z czasem zosta\u0142y przerobione na scenariusz pierwszego wielkiego serialu polskiego \u201eWojna domowa\u201d (1965 r.), w re\u017cyserii Jerzego Gruzy, z piosenk\u0105 Ludwika Jerzego Kerna do muzyki Jerzego Matuszkiewicza, z kreacjami Ireny Kwiatkowskiej, Kazimierza Rudzkiego, Jaremy St\u0119powskiego, Aliny Janowskiej, Andrzeja Szczepkowskiego, Bohdana \u0141azuki. By\u0142 to kwiat polskiego aktorstwa. &#8222;Wojn\u0119 domow\u0119&#8221; wielokrotnie wznawiano.<\/p>\n<p>W ramach wsp\u00f3\u0142pracy z telewizj\u0105 Mira by\u0142a akuszerk\u0105 \u201eTele-Echa\u201d (1956 r.), kt\u00f3re u zarania poprowadzi\u0142 Edward Dziewo\u0144ski, a p\u00f3\u017aniej Irena Dziedzic. W pierwszym programie wyst\u0105pi\u0142a Aleksandra \u015al\u0105ska, minister handlu Edward Sznajder (kt\u00f3ry przyszed\u0142 z teczk\u0105 pe\u0142n\u0105 importowanych jab\u0142ek) i s\u0142ynny w\u00f3wczas fryzjer damski Gabriel z ulicy Polnej.<\/p>\n<p>Przy\u0142o\u017cy\u0142a swoj\u0105 r\u0119k\u0119 do wielu spektakli, m.in. przet\u0142umaczy\u0142a i adaptowa\u0142a (z Jerzym Gruz\u0105) \u201eIdy Marcowe\u201d, nadawane przez trzy kolejne Teatry Telewizji, z udzia\u0142em m.in. Gustawa Holoubka, Aleksandry \u015al\u0105skiej, Kaliny J\u0119drusik, Edmunda Fettinga.<\/p>\n<p>Jako t\u0142umaczka przyswoi\u0142a polskim czytelnikom proz\u0119 E.L. Doktorowa, Ernesta Hemingwaya, Sylwii Plath, Gore Vidala (wsp\u00f3lnie z Iren\u0105 Szyma\u0144sk\u0105), Jerzego Kosi\u0144skiego, Agaty Christie, Gertrudy Stein i innych, a tak\u017ce kilka sztuk teatralnych.<\/p>\n<p>By\u0142a autork\u0105 wielu ksi\u0105\u017cek, m.in. biografii Gertrudy Stein, opowie\u015bci o przyja\u017ani Ernesta Hemingwaya z jego polskim t\u0142umaczem, Bronis\u0142awem Zieli\u0144skim, anegdot z \u017cycia dyplomatycznego (\u201eOd frontu i od kuchni\u201d), ksi\u0105\u017cek dla dzieci i m\u0142odzie\u017cy.<\/p>\n<p>Wszystko to jednak nie oddaje tego, co w Mirze Micha\u0142owskiej najwa\u017cniejsze: by\u0142a prawdziw\u0105 dam\u0105, jak ma\u0142o kto nale\u017ca\u0142a do tak dzi\u015b pomiatanej elity \u2013 by\u0142a erudytk\u0105, doskonale zna\u0142a j\u0119zyki, umia\u0142a gromadzi\u0107 wok\u00f3\u0142 siebie ludzi kultury, sztuki i polityki, przyja\u017ani\u0142a si\u0119 z <em>creme de la creme<\/em> Warszawy, Waszyngtonu, Nowego Jorku, zasiada\u0142a przy legendarnym \u201estoliku\u201d w kawiarni \u201eCzytelnika\u201d, obok Ireny Szyma\u0144skiej, Gustawa Holoubka i Tadeusza Konwickiego. W kraju i &#8211; przede wszystkim &#8211; zagranic\u0105 by\u0142a niezwykle pomocna polskim dziennikarzom spragnionym informacji i kontakt\u00f3w. Jej m\u0105\u017c, amb. Jerzy Micha\u0142owski, kiedy przebywa\u0142 w Polsce, pod pseudonimem \u201eStefan Wilkosz\u201d wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z \u201ePolityk\u0105\u201d, by\u0142 autorem sylwetek wielu polityk\u00f3w, kt\u00f3rych zna\u0142 osobi\u015bcie.<\/p>\n<p>By\u0142a bohaterk\u0105 i autork\u0105 wielu anegdot. Wspomina\u0142a, jak kiedy\u015b przyszed\u0142 do niej z kwiatami pewien ch\u0142opiec, m\u00f3wi\u0105c: \u201eTo pani przet\u0142umaczy\u0142a Hemingwaya!\u201d. Ch\u0142opiec nazywa\u0142 si\u0119 Marek H\u0142asko. Inny razem, w latach 80., by\u0142a na widowni teatru \u201eAteneum\u201d, kiedy do zaj\u0119tego miejsca zmierza\u0142 Jerzy Urban. \u2013 Panie ministrze, pan pomyli\u0142 rz\u0105d \u2013 powiedzia\u0142a.<\/p>\n<p>Mira to by\u0142 brylant. W szarej i smutnej Warszawie \u015bwieci\u0142a blaskiem, kt\u00f3ry teraz zgas\u0142.<\/p>\n<p><em>Fot. Maciej Zienkiewicz, AG<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>19 sierpnia zmar\u0142a Mira Micha\u0142owska \u2013 niezwyk\u0142a posta\u0107 polskiej kultury i dyplomacji. Urodzi\u0142a si\u0119 w 1914 r. w \u0141odzi, sk\u0105d pochodzi\u0142y tak\u017ce inne wybitne kobiety jej pokolenia i zainteresowa\u0144: Irena Szyma\u0144ska, Stefania Grodzie\u0144ska, Krystyna \u017bywulska. Przed II wojn\u0105 \u015bwiatow\u0105 znalaz\u0142a si\u0119 w USA, gdzie szybko zosta\u0142a dostrze\u017cona, staj\u0105c si\u0119 pierwsz\u0105 polsk\u0105 dziennikark\u0105 w prasie ameryka\u0144skiej. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/334"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=334"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/334\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=334"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=334"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=334"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}